เวลาบ่ายแก่ของวันอาทิตย์ เสียงดนตรีแจ๊สจากร้านกาแฟเล็ก ๆ ท่ามกลางซอยแคบ ๆ ในกรุงเทพฯ ดังคลออยู่เบา ๆ ทำให้บรรยากาศอบอุ่นและผ่อนคลาย กระจกใสของร้านสะท้อนแสงแดดส่องกระทบกับผิวเรียบเนียนของน้ำกาแฟที่อยู่ในแก้ว ขณะที่ใบไม้เขียวชอุ่มของต้นพยอมขยับไปตามลมเบา ๆ ใครบางคนกำลังนั่งอยู่ที่มุมหนึ่งของร้าน นั่นคือ ‘วรรณ’ สาววัย 22 ปี ผมยาวสลวยสีน้ำตาล แบกความฝันอยากเป็นนักเขียนไว้อย่างเต็มเปี่ยม ข้าง ๆ เธอคือ ‘พัทธ์’ เพื่อนสนิทที่มีรอยยิ้มสดใส ชายหนุ่มรูปร่างสูงสง่าที่มักจะให้กำลังใจเธอเสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เอาไงดีวรรณ ตัดสินใจได้ยัง” พัทธ์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเปี่ยมแรงสนับสนุน ขณะที่เขายิ้มน้อย ๆ และหยิบขนมเค้กชิ้นเล็กขึ้นมากิน
“ยังอยู่ในขั้นตอนคิดอยู่เลย” วรรณตอบพร้อมกับเหลือบตามองออกไปที่ถนน รถราวิ่งผ่านไปมา เสียงคลอของผู้คนและการจราจรทำให้ใจเธอสั่นไหว
เธอหยิบโน้ตบุ๊คขึ้นมา ตั้งใจว่าจะเขียนเรื่องราวที่เต็มไปด้วยความรักและความหวัง แต่ก็ต้องหยุดลงเมื่อพบว่ามันยากเกินกว่าที่คิด เสียงเตือนจากโทรศัพท์ดึงเธอกลับมาที่โลกความจริง เป็นข้อความจากแม่ที่ห่วงหามาอย่างสุดหัวใจ
“วรรณ หนูต้องกลับบ้านเร็วๆ นี้นะ สถานการณ์ไม่ค่อยดี อย่าลืมว่านี่คือบ้านของเรา”
หัวใจของวรรณเต้นแรง เธอรู้ถึงความกดดันจากที่บ้านที่ต้องมาเผชิญกับการเปลี่ยนแปลง แต่เธอไม่สามารถทิ้งความฝันของตัวเองไปได้
ยิ่งขึ้นไป แน่นอนว่าเธอไม่สามารถบอกแม่ได้ว่าเธอต้องไปค้นหาความจริงเกี่ยวกับคัมภีร์โบราณที่ตั้งอยู่ในห้องสมุดกลางเมือง ด้วยความสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องราวที่หลุดพ้นไปจากชีวิตประจำวัน
ก่อนที่จะกลับไปที่บ้าน วรรณตัดสินใจจะพาคัมภีร์นั้นไปอ่านที่ร้านกาแฟอีกครั้ง กาแฟยามเช้าตอนนี้กลับแปลงร่างเป็นการค้นพบความลับที่เกี่ยวพันทั้งอดีตและอนาคต เมื่อเสิร์ฟรสชาติมาในแก้วหนาสุดคลาสสิคและลอยอยู่ในความคิดของเธอ
คืนหนึ่ง หลังจากที่ลงจากรถเมล์ วรรณเดินผ่านลานกว้างริมน้ำอาจจะเป็นเพราะแสงเดือนทำให้ความกล้าหาญของเธอกลับสู่จุดสูงสุด แม้จะรู้สึกถึงสัมผัสของการท้าทายที่จะต้องก้าวต่อไปเหมือนลมหนาวที่พัดผ่านและเสียงกระซิบของเกลียวคลื่น
ทันใดนั้นก็เกิดการเข้าใจผิดระหว่างวรรณและพัทธ์ ขณะที่พัทธ์กำลังซุ่มซ่ามอยู่กับกลุ่มเพื่อน เมื่อการบอกว่าเขาจะไปเป็นนักพากย์โดยไม่แจ้งให้วรรณรู้ส่วนตัวเป็นบ่อเกิดของการทะเลาะกันอย่างฉับพลัน
ใจของเธอรู้สึกเหมือนถูกแทงด้วยมีด เมื่อคิดว่าวรรณอาจจะสูญเสียเพื่อนที่ดีที่สุดไปแบบไม่ได้ตั้งใจ และเธอแสดงออกซ้ำไปซ้ำมาจนทำให้ทั้งสองต้องให้เวลากับตัวเองเพื่อระบายความรู้สึก
คืนวันเสาร์ที่วุ่นวายเดินทางมาถึงที่ร้านกาแฟอีกครั้งเมื่อทั้งคู่ต้องเผชิญปัญหาร้ายแรงขึ้น เมื่อคัมภีร์ได้เผยถึงความลับของการเสียสละ และที่สำคัญคือการเติบโตทางอารมณ์เพื่อเผชิญความพ่ายแพ้
เมื่อต้องพูดความจริงกับตัวเอง วรรณพบว่าความหมายของการรักคือการยอมรับตัวตนและเดินไปข้างใกล้กันมากขึ้นไม่ว่าจะมีอุปสรรคใด
การหายตัวไปของคัมภีร์ในคืนที่เขาต้องแก้ไขความเข้าใจผิดของเขากับพัทธ์ ทำให้พวกเขาต้องร่วมมือกันในการตามหามันกลับมา แต่สุดท้ายแล้วเมื่อกลับไปพบกับอดีตและความลับต่าง ๆ พวกเขาพบว่าความรักที่มีความหมายและความสัมพันธ์ที่เข้มแข็งเป็นสิ่งที่ขี้เกียจที่จะทิ้ง
นาทีสุดท้าย พัทธ์ต้องเผชิญกับความจริงของการเลือกที่ต้องเห็นแก่คนอื่น แม้จะมีความรักและอุปสรรคที่ต้องข้ามผ่าน เขายังยอมพลาดเพื่อให้เพื่อนที่รักอย่างวรรณได้ทำในสิ่งที่เธอฝัน
เมื่อความรักต้องห้ามระหว่างเขากับวรรณยอมให้คนที่สนใจทำให้ทั้งสองคนในวันหนึ่งพวกเขาจะได้อยู่ร่วมกัน แต่เขารู้ว่าต้องเสียสละเพื่อความสุขของกันและกัน
ด้านวรรณที่ต้องยืนหยัดต่อไปแม้จะเสียนักพากย์ที่ดีที่สุดในชีวิตของเธอไป แต่เธอรู้ว่าสิ่งที่เธอค้นพบคือความเข้มแข็งและการเติบโตของการอยู่ร่วมกัน เหมือนคัมภีร์ที่นำพาความลับออกมาผ่านการเขียนของเธอ
เมื่อกลับมาถึงบ้าน วรรณตั้งใจสร้างชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความหวังและใช้ทุกช่วงชีวิตที่จะได้รู้จักกันนับจากนี้ระหว่างรักและความฝันที่จะไม่กระทบต่ออนาคตอีกต่อไป ทุกคนล้วนมีฝัน แม้ต้องสูญเสีย แต่เพื่อการเกิดใหม่ในวันใหม่ที่ไม่หม่นหมอง
