ในคืนฝนตกหนักที่เมืองเล็กริมทะเล เสียงฝนกระทบหลังคาเก่าๆ ของสถานีรถไฟสร้างบรรยากาศที่อบอุ่นและเหงาในเวลาเดียวกัน นาวินยืนอยู่ที่หน้าสถานี สายฝนทำให้เขานึกถึงวันเก่าๆ ที่เคยมีมีนาอยู่เคียงข้าง เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตจะนำเขากลับมาเจอเธออีกครั้งในสถานที่แห่งนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายยังจำได้ไหม?” เสียงของมีนาดังขึ้นเบาๆ จากด้านหลัง นาวินหันไปพบกับเธอในเสื้อกันฝนสีเหลืองสดใส ที่เคยเป็นสีโปรดของเธอ
“จำได้สิ” นาวินตอบพลางยิ้มให้กับความทรงจำ “เราเคยมาที่นี่ด้วยกัน”
มีนายิ้มเล็กน้อย น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ใช่ เราเคยมาที่นี่เมื่อตอนที่ฝนตกหนักที่สุด”
เวลาผ่านไปนานแค่ไหนแล้วนะ? นาวินคิดในใจ ขณะที่เขามองหน้ามีนา เธอเปลี่ยนไปมาก แต่เขายังคงเห็นเด็กสาวในความทรงจำที่เคยหัวเราะสนุกสนานในคืนฝนตก
“นายยังคิดถึงเรื่องเก่าๆ ไหม?” มีนาถามเสียงสั่นๆ
“บางครั้งก็คิดถึง” นาวินตอบ ตาเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ “แต่ฉันพยายามไม่ให้มันเป็นภาระ”
“แล้วตอนนี้ล่ะ?” มีนาเสียงอ่อนลง “นายมีความสุขไหม?”
เขานิ่งไปชั่วครู่ ดูเหมือนว่าคำถามนี้จะเจาะลึกไปถึงใจเขา “บางครั้งมันก็ยากที่จะบอกว่าเรามีความสุขจริงๆ” เขาพูดออกมาอย่างช้าๆ
“ฉันเข้าใจ” มีนาตอบพร้อมกับมองไปที่สายฝนที่ตกลงมา “ครั้งหนึ่งเราคิดว่าความรักของเราจะไม่มีวันจางหาย แต่ตอนนี้…”
นาวินรู้สึกเหมือนหัวใจเขาเต้นแรงขึ้น เขาไม่อยากให้ช่วงเวลานี้เป็นเพียงแค่ความทรงจำ เขาอยากให้มันเป็นความจริงอีกครั้ง
“เรายังมีโอกาส” เขาพูดด้วยเสียงมั่นใจ “ทำไมเราถึงไม่เริ่มต้นใหม่?”
มีนามองตาเขา รอยยิ้มของเธอเริ่มกลับมา “จริงเหรอ?”
“ใช่” นาวินพูดก่อนจะยิ้มกว้าง “เราสามารถสร้างความทรงจำใหม่ได้”
ฝนตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แสงไฟจากสถานีรถไฟสะท้อนบนพื้นถนนเปียกชื้น สร้างบรรยากาศที่โรแมนติกและอบอุ่น
“มาเถอะ ไปเดินเล่นกัน” นาวินชวน มีนาพยักหน้าอย่างตื่นเต้น ทั้งคู่เดินออกไปข้างนอก สัมผัสกับสายฝนที่ตกลงมา พวกเขาหัวเราะและพูดคุยกันอย่างสนุกสนานอีกครั้ง
ในคืนนั้น ความรักของพวกเขาเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยความหวังและความทรงจำที่มีค่าตลอดไป
เป็นคืนที่พวกเขาจะไม่มีวันลืม ในเส้นทางรักนี้ ฝนไม่เพียงแค่ทำให้พวกเขาเปียก แต่ยังทำให้หัวใจของพวกเขาเชื่อมโยงกันอีกครั้ง
