ความรักที่เหลืออยู่

ราตรีที่เงียบสงบในเมืองเล็ก ๆ ที่ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ ชานเมืองที่ยังคงมีบรรยากาศของความอบอุ่นและความใกล้ชิดกันระหว่างผู้คน นภาเดินย้อนกลับมาที่บ้านหลังเก่าของเธอ ข้างในมีแสงไฟสลัวจากห้องนั่งเล่นที่เปิดอยู่ เธอรู้สึกถึงความคิดถึงที่เข้ามาในใจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิตเธอมักจะทำให้เธอย้อนนึกถึงอดีตเสมอ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แม่คะ ฉันกลับมาแล้ว” นภาเรียกเสียงดังไปยังห้องนั่งเล่น ขณะที่เธอถอดรองเท้าและเดินไปที่ห้อง

“นภา! มานี่เร็ว” เสียงแม่ของเธอเรียกอย่างรีบร้อน นภาเดินไปที่ห้องนั่งเล่นทันที

“มีเรื่องด่วนอะไรเหรอคะ?” นภาถามขณะที่นั่งลงบนโซฟา

แม่ของเธอจับมือเธอไว้แน่น “พ่อของนายมานั่งคุยกับฉันเมื่อเช้า เขาบอกว่าพวกเขาจะย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ”

หัวใจของนภาหยุดเต้นไปชั่วขณะ เธอจำวันแรกที่เจอเขาได้ดี วันที่เธอเดินผ่านโรงเรียนและเห็นนัทนั่งอยู่คนเดียวใต้ต้นมะขามใหญ่ เขามีสายตาที่เศร้าและเธอก็รู้สึกได้ถึงความโดดเดี่ยวในตัวเขา

“ทำไมพวกเขาต้องย้าย?” นภาถามเสียงเบา

“พ่อของเขาได้งานใหม่ที่นั่นและการย้ายครั้งนี้เป็นสิ่งที่พวกเขาต้องทำ” แม่ตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเห็นใจ

“แล้วฉันจะทำยังไง?” นภารู้สึกเหมือนโลกกำลังพังทลายรอบตัว

“เราจะหาทางให้เขาได้กลับมา” แม่ของเธอปลอบใจ

แต่ในใจของนภา เธอรู้ดีว่ามันไม่ง่ายเลย เพราะนัทคือคนที่เธอรัก และความรักของพวกเขาก็เต็มไปด้วยความซับซ้อน

หลังจากนั้นไม่นาน นภาก็โทรหานัท “นายอยู่ไหน?” เสียงของเธอสั่นเครือ

“อยู่ที่บ้านครับ สบายดีไหม?” นัทถาม

“เราต้องคุยกัน” นภาตัดสินใจบอก

พวกเขานัดพบกันที่สวนสาธารณะที่เคยเป็นที่นัดพบกันบ่อยครั้ง สวนที่เต็มไปด้วยความทรงจำดี ๆ ของทั้งคู่

เมื่อถึงสวน นภาเห็นนัทนั่งอยู่ที่ม้านั่งเดิม เขาสวมเสื้อยืดสีขาวและกางเกงยีนส์ขาด ๆ สถานที่ที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะกลับเงียบสงัด

“นัท” นภาเรียกเบา ๆ ขณะที่นั่งลงข้างเขา

“นภา” เขาหันมามองเธอด้วยสายตาที่มีความทุกข์ใจ

“แม่บอกว่าเธอจะย้ายไปกรุงเทพฯ” นภาเริ่มต้น

“ใช่ มันเป็นเรื่องที่พ่อแม่ตัดสินใจ” นัทตอบเสียงเศร้า

“แล้วเรา…” นภาหยุดคำพูดไว้ ไม่รู้จะพูดอะไรต่อไป

“เราจะหาทางให้มันเป็นไปได้” นัทพูดอย่างมั่นใจ “ความรักของเราไม่ควรจบเพราะระยะทาง”

“แต่มันยากนะ” น้ำตาของนภาเริ่มคลอเบ้า

“ทุกอย่างในชีวิตย่อมมีความยากลำบาก” นัทพูดและจับมือเธอ “แต่เราจะไม่ยอมแพ้”

ทั้งคู่มองหน้ากันอย่างแน่นอน ความรักที่แสดงให้เห็นถึงความเข้มแข็ง และความตั้งใจที่จะอยู่เคียงข้างกันผ่านทุกอุปสรรค

วันเวลาผ่านไป นภาและนัทยังคงติดต่อกัน แม้ว่าจะมีระยะทางที่ทำให้การพบเจอกันเป็นไปได้ยาก แต่ความรักของพวกเขายังคงรอดอยู่ในใจ

ในทุก ๆ คืน นภามักจะนั่งอ่านข้อความที่นัทส่งมาเสมอ “คิดถึงเธอจัง” นัทเขียนในข้อความ ทำให้หัวใจของเธอละลาย

จนกระทั่งวันหนึ่ง นัทโทรหานภา “นภา ฉันมีข่าวดี”

“อะไรเหรอ?” นภาถามด้วยความตื่นเต้น

“พ่อแม่ฉันบอกว่าพวกเขาจะกลับมาอยู่ที่นี่ในอีกหกเดือน” นัทยิ้มในโทรศัพท์

“จริงเหรอ!” นภารู้สึกเหมือนมีน้ำตาแห่งความสุขไหลออกมา

“ใช่ และตั้งแต่นั้นไป เราจะเริ่มต้นใหม่ด้วยกัน” เขาสัญญา

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความรักของนภาและนัทเติบโตขึ้นอย่างสวยงาม บางครั้งก็มีอุปสรรคเข้ามา แต่พวกเขารู้ว่ามีความรักที่แข็งแกร่งที่สุดรอคอยอยู่

ในวันที่นัทกลับมาเมือง ความรู้สึกดีใจของนภาก็เป็นอันมาก เธอไปที่สถานีรถไฟเพื่อรอรับนัท “ในที่สุดเราก็ได้อยู่ด้วยกันอีกครั้ง” นภาพูดกับตัวเอง

เมื่อเห็นนัทเดินออกมาจากสถานี หัวใจของนภาเต้นแรง เธอวิ่งเข้าไปหาเขาและกอดเขาแน่น

“คิดถึงนายจัง” นภาพูดเสียงสั่น

“ฉันก็คิดถึงเธอ” นัทตอบและยิ้มให้กับเธอ

“เราจะไม่มีวันห่างกันอีก” นภากล่าวอย่างมั่นใจ

“ไม่มีทาง” นัทตอบด้วยรอยยิ้ม

ในที่สุดความรักของพวกเขาก็ได้กลับมารวมกันอีกครั้ง และพวกเขารู้ว่าต่อจากนี้ไปจะไม่มีวันปล่อยมือกันอีกเลย