ในคืนที่ฝนตกหนักเหนือเมืองใหญ่ เสียงฟ้าร้องดังก้องไปทั่ว ถนนที่เคยมีชีวิตชีวากลับดูเงียบเหงา นัทยืนอยู่หน้าร้านกาแฟเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง มองเห็นเงาของผู้คนที่ผ่านไปมาในชุดที่เปียกโชก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ฝนตกแบบนี้ไม่คิดจะกลับบ้านเหรอ?” เสียงของอริตาดังขึ้นข้าง ๆ ทำให้นัทหันไปมอง เธอเป็นเพื่อนร่วมงานที่เขามักจะนั่งคุยกันในช่วงพักเที่ยง
“อืม…ยังไม่คิดวะ อยากอยู่คนเดียวสักพัก” นัทตอบด้วยน้ำเสียงที่เบาหวิว เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหายไป
“เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” อริตาถามด้วยความกังวล แต่เขาแค่ส่ายหน้า ไม่มีคำตอบที่ดีพอออกไปจากปาก
ในจังหวะนั้น นัทคิดถึงอดีตที่เคยมีความสุข แต่ตอนนี้กลับมีแต่ความว่างเปล่า ความสูญเสียที่เขาไม่สามารถทำใจยอมรับได้ นึกถึงไอเสียงหัวเราะของอั้ม แฟนสาวที่จากไปในอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อหกเดือนก่อน
“จากไปตลอดกาล…” นัทพูดเบา ๆ คล้ายกับว่าเสียงของเขาหายไปกับสายฝน
“เราทุกคนต้องเผชิญกับความสูญเสีย แต่ต้องให้เวลากับตัวเองนะ” อริตาพูดอย่างเข้าใจ “อย่าปิดตัวเองนักเลย”
“ไม่รู้สิ…บางทีฉันอาจจะไม่ต้องการใครอีกแล้วก็ได้” เขาตอบด้วยน้ำเสียงที่เย็นชา
อริตามองเขาด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะยิ้มออกมา “แต่ถ้าคุณต้องการใครสักคน ฉันอยู่ที่นี่เสมอนะ”
นัทยิ้มกลับมา แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนว่าหัวใจของเขาเต็มไปด้วยรอยแผลที่หายไม่หมด เขายังคงเดินออกไปข้างนอกด้วยความคิดที่ว่ายังมีชีวิตต่อไปได้ แม้ในวันที่ฝนตกเช่นนี้
หลายวันต่อมา เขาได้พบกับมีนา หญิงสาวที่มีแววตาสดใสและรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเขาเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง มีนาทำงานเป็นบาร์ista ที่ร้านกาแฟเดียวกัน พวกเขาเริ่มพูดคุยกันเรื่อย ๆ และความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มพัฒนาอย่างช้า ๆ
“นัท เราควรไปเที่ยวที่ไหนกันดี?” มีนาถามขณะนั่งอยู่ในร้านกาแฟ
“ฉันไม่ค่อยชอบเที่ยวที่ไหนนะแต่…ถ้าสบายใจอาจจะลองดู”
“ลองไปทะเลกันไหม?” มีนาทำท่าทางตื่นเต้น
“ทะเล?” นัทยิ้มออกมาอย่างไม่แน่ใจ
“ใช่! ทะเลจะทำให้เรารู้สึกสดชื่น” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยพลัง
นัทมองเธอด้วยความตื่นเต้นและแปลกใจในเวลาเดียวกัน เขาไม่เคยคิดจะไปทะเลมาก่อน แต่ก็รู้สึกว่ามันอาจจะเป็นโอกาสดีให้เขาได้ค้นพบความรู้สึกใหม่ ๆ
ในวันนั้น พวกเขาเดินทางไปทะเลกันอย่างสนุกสนานและมีเสียงหัวเราะที่ดังขึ้นเมื่อคลื่นกระทบฝั่ง มีนาวิ่งเล่นอยู่ริมหาด ขณะที่นัทยืนอยู่ข้าง ๆ มองดูเธอด้วยความรู้สึกอบอุ่นในใจ
“นายดูมีความสุขนะ” มีนาเอ่ย
“อืม…มันรู้สึกดี” นัทตอบ พลางหันไปมองทะเลที่กว้างใหญ่
“เราควรจะมาหากันบ่อย ๆ แบบนี้” มีนายิ้ม
นัทรู้สึกว่าตัวเองเริ่มเปิดใจให้กับความรักอีกครั้ง แต่ก็ยังมีรอยแผลที่ยังไม่หายดี เขายังคงคิดถึงอั้มในบางคราว
“มีนา…เธอเชื่อในความรักที่แท้จริงไหม?” เขาถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
“เชื่อสิ! ฉันเชื่อว่าทุกคนสามารถพบกับความรักที่แท้จริงได้” มีนาตอบด้วยความมั่นใจ
“แต่ถ้าเราได้พบแล้วก็ต้องสูญเสียล่ะ?” นัทพูดเสียงต่ำ
“ความรักคือการเสี่ยง แต่ถ้าเราไม่ลองเลย เราจะไม่มีวันรู้” มีนาตอบ พลางจับมือเขาอย่างอบอุ่น
นัทรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นจากมือของมีนา เขาพยายามทำใจให้ลืมความเจ็บปวดที่เคยผ่านมา แต่กลับพบว่ามันไม่ง่ายเลย ความรักใหม่ของเขายังต้องใช้เวลาในการเยียวยา
เมื่อเวลาผ่านไป การพบปะกันของพวกเขาก็เปลี่ยนไปเป็นความรักที่ลึกซึ้ง แต่ในใจของนัทยังมีเสียงที่เตือนให้เขาระวัง ความรักที่เขามีกับมีนาอาจจะเป็นเพียงแค่ฝัน
วันหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ในร้านกาแฟแห่งเดิม นัทเห็นมีนานั่งอยู่ที่โต๊ะข้าง ๆ กับเพื่อนหญิงสาว
“เธอรู้ไหมว่าเขาเคยมีแฟนที่รักมาก?” เพื่อนของมีนาพูดอย่างไม่รู้ตัว
นัทรู้สึกเหมือนถูกกระแทกด้วยแรงที่ไม่คาดคิด เขาไม่อยากฟังเรื่องราวที่อาจทำให้เขากลับไปสู่ความเจ็บปวดที่เคยผ่านมา
“นัท…นายเป็นอะไรไป?” มีนาถามเมื่อเห็นเขาท่าทางไม่สบายใจ
“ไม่มีอะไรหรอก…แค่รู้สึกเมื่อย” เขาตอบอย่างไม่จริงใจ
“ถ้างั้น เราไปเดินเล่นกันไหม?” มีนาเสนอ
นัทพยักหน้า แต่ในใจของเขากลับกังวลเกี่ยวกับอดีตที่ยังคงตามหลอกหลอน เขาไม่แน่ใจว่าจะสามารถเปิดใจอีกครั้งได้ไหม
ความรักของนัทและมีนาก็เดินต่อไปอย่างล่องลอย แต่ในที่สุด นัทก็ต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เขาหนีมาตลอด เขาต้องการที่จะรักมีนาอย่างเต็มที่ แต่ความเจ็บปวดจากการสูญเสียยังคงอยู่ในใจ
คืนหนึ่ง ขณะที่เขานอนอยู่บนเตียง ครุ่นคิดถึงทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาตัดสินใจโทรหาอริตาเพื่อขอคำปรึกษา
“อริตา…ฉันไม่รู้จะทำยังไงดี” เขาพูดด้วยเสียงสั่นเครือ
“นายต้องให้เวลาตัวเองนะ อย่ากลัวที่จะรักอีกครั้ง” อริตาตอบ
“แต่ถ้าฉันทำให้มีนาเจ็บ?” เขาถามด้วยความกังวล
“ใคร ๆ ก็ต้องเสี่ยง ถ้านายไม่ลอง นายจะไม่มีวันรู้ว่าความรักใหม่จะเป็นอย่างไร”
นัทรู้สึกเหมือนมีแสงสว่างส่องเข้ามาในใจ เขาตัดสินใจจะเปิดใจให้มีนาอย่างเต็มที่ในที่สุด
วันถัดมา เขาได้ชวนมีนาไปที่ทะเลอีกครั้ง เพื่อให้พวกเขาได้พูดคุยกันอย่างเปิดอก
“มีนา…ฉันต้องบอกอะไรบางอย่าง” นัทเริ่มพูด
“มีอะไรเหรอ?” มีนาถามด้วยความสงสัย
“ฉันยังมีบาดแผลจากความรักเก่า แต่ฉันต้องการให้เธอรู้ว่าฉันจะพยายามรักเธอให้ดีที่สุด”
มีนามองเขาด้วยความเข้าใจ “ฉันก็ต้องการให้เธอรู้ว่า ฉันจะอยู่เคียงข้างนายเสมอ”
นัทรู้สึกว่าใจของเขาเบาขึ้น เขาไม่ต้องปิดบังความรู้สึกอีกต่อไป
ในคืนที่มีดาวเต็มฟ้า ทั้งสองนั่งอยู่บนชายหาดด้วยกัน โดยมีเสียงคลื่นเป็นแบคกราวด์
“นายรู้ไหม ว่าตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังมีชีวิตอยู่จริง ๆ” มีนาพูด
“ฉันก็เช่นกัน” นัทตอบด้วยรอยยิ้ม
ทั้งคู่รู้ว่าความรักที่แท้จริงนั้นต้องใช้เวลา แต่พวกเขาจะไม่ยอมแพ้ นัทจึงก้าวผ่านความเจ็บปวดที่เคยมีเพื่อสร้างเรื่องราวใหม่กับมีนา
ถึงแม้จะมีรอยแผลในใจ แต่เขารู้ดีว่าทุกบาดแผลสามารถรักษาได้ด้วยเวลากับความรักที่แท้จริง เมื่อแสงแรกของวันขึ้นมา พวกเขาก็รู้ว่าชีวิตยังคงดำเนินต่อไป และความรักเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ
