แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องลงมายังคลองที่น้ำใสมากเพียงพอให้เห็นก้านปอปลิวไหวตามกระแสน้ำ ซึ่งทำให้บรรยากาศดูสดใสในเช้าวันรุ่งขึ้นที่เต็มไปด้วยความหวังของวัยรุ่น ยั่งยืนอยู่ในใจตลอดไป
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ฤทธิ์ นักศึกษาแพทย์ ปีสามเดินคุยกับเพื่อน ๆ ของเขาที่กำลังหาอะไรกินแถวตลาดเก่า ในขณะที่เสียงเด็ดขาดจากการกระทบกันระหว่างรถยนต์และเสียงหัวเราะของเด็ก ๆ ที่เล่นอยู่บนถนนกลับกลายเป็นความทรงจำของเขา
“เดี๋ยวนี้ไม่เคยมาทานข้าวที่ตลาดนี้กันเลยเหรอ?” เสียงออดอ้อนจากการ์ตูน เพื่อนสาวที่เดินเรียงข้างเขากล่าว
“ก็ ไม่รู้ดิ นานๆ จะได้มาที” ฤทธิ์ตอบก่อนจะหยุดเมื่อตาเหลือบไปเห็นรูปปั้นเก่าแก่ที่ริมคลองที่ทำให้เขานึกถึงอดีต
ขณะเดียวกัน สาวน้อยชื่อฝ้ายกำลังทำความสะอาดที่บ้านของเธอในหมู่บ้านใกล้เคียง โดยมีเสียงเรือพายที่แล่นไปมาในคลองเป็นเพลงประกอบ ขนมหวานที่เตรียมไว้สำหรับการออกไปขายที่ตลาดในช่วงสายกำลังส่งกลิ่นหอมไปทั่วบริเวณ
“ฝ้าย! ช่วยเคลียร์รอบนอกหน่อย!” เรียกเสียงแม่ของเธอที่กำลังปรุงอาหารอยู่ในครัว
เมื่อผ่านไปไม่นาน ฝ้ายได้เดินออกไปยังตลาด ออกไปพบกับฤทธิ์ที่นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟข้างคลอง ดูเขาทำการบ้านอย่างตั้งใจ ท่าทางที่เขาขมวดคิ้วกำลังอ่านหนังสือทำให้เธอรู้สึกอยากเข้าไปทักทาย
“พี่ฤทธิ์!” ฝ้ายเรียกเมื่อเดินไปถึง ปลายนิ้วของเธอจิ้มโต๊ะไม่แน่ใจว่าสุดท้ายแล้วจะทักเขาอย่างไร
ฤทธิ์ใช้เวลาสักพักก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาและดูเหมือนว่าเขาจะหลงเสน่ห์ของฝ้ายไปแล้ว “พอจะมีเวลาว่างไหม ถ้าอย่างนั้นเรามานั่งทำการบ้านด้วยกัน?”
ความรู้สึกดี ๆ เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของฝ้าย ความจริงที่ว่าฤทธิ์คือชายหนุ่มจากโลกที่แตกต่างกันทำให้ความรักนี้กลายเป็นความรักต้องห้าม
ระหว่างที่วันเวลาผ่านไป ฝ้ายและฤทธิ์ได้พัฒนาความสัมพันธ์ที่เข้มแข็ง พวกเขาจัดการเวลาที่จะออกไปคุยที่ริมคลองและทำการบ้านร่วมกันเสมอ โดยไม่สนใจคนรอบข้างที่มองพวกเขาด้วยสายตาไม่พอใจ
แต่เมื่อเรื่องราวความรักนี้ลึกซึ้งมากขึ้น ความท้าทายเริ่มตามมา ครอบครัวของคนทั้งสองมีมุมมองที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง ฝ้ายถูกบังคับให้ทำงานเพื่อช่วยเหลือครอบครัวของเธอ ขณะที่ฤทธิ์ต้องเจอแรงกดดันจากครอบครัวที่หวังให้เขาแต่งงานกับหญิงที่มีฐานะเหมาะสม
วันหนึ่ง ฤทธิ์เริ่มรู้สึกถึงแรงกดดันในตัวเอง ความขัดแย้งระหว่างรักและหน้าที่ชักเข้ามาในชีวิตของเขา ขณะที่ฝ้ายยังคงมุ่งมั่นที่จะให้ความรักที่พวกเขาสร้างขึ้นมาไม่สูญหาย
ในขณะเดียวกัน ฝ้ายได้รับข่าวร้ายจากครอบครัว เธอเชื่อว่าเธอจำเป็นต้องยอมสละความรักเพื่อให้ครอบครัวอยู่รอด ความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความขมขื่นเกิดขึ้น ลมหายใจช้าลงในคอฝ้ายขณะฟังข่าวนี้
“พี่ฤทธิ์ ลาไปหาพ่อแม่ก่อนได้ไหม?” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฉันอาจจะต้องไปทำงานที่อื่น…”
ฤทธิ์ที่ได้ยินกลับหดหู่ลง น้ำหนักของคำพูดของเธอทำให้เส้นทางที่เคยสดใสของเขาดูหม่นหมอง “ทำไม? เราทำได้! เราจะไม่ปล่อยให้ใครมาหยุดเรา!”
ใช่… ฝ้ายรู้ดี แต่ข้อเท็จจริงเป็นสิ่งที่ต้องเผชิญ
ในขณะที่ฤทธิ์พยายามหาวิธีที่จะสู้เพื่อความรักของพวกเขา ฝ้ายกำลังมองหาทางออกที่ดีที่สุดที่จะทำให้ทั้งสองฝ่ายอยู่รอด คลองที่เคยเป็นที่พักใจกลับกลายเป็นสถานที่สำหรับการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิต
สุดท้าย เมื่อฤทธิ์รู้ว่าไม่มีทางที่ครอบครัวของฝ้ายจะยอมรับในความรักของเขา เขาตัดสินใจเดินทางไปที่บ้านของเธอเพื่อขอคำตอบท้ายที่สุด…
“ฝ้าย!” การเรียกชื่อที่เต็มไปด้วยอารมณ์ของเขาที่หน้าประตูบ้านของเธอสร้างความตึงเครียดในบรรยากาศ ฝ้ายยืนอยู่หน้าห้องนั่งเล่นน้ำตาไหลออกจากตาของเธอ
“พี่ฤทธิ์ ฉันต้องเลือก” ฝ้ายพูด พลางพยายามซ่อนความเจ็บปวดภายในที่เกิดขึ้น
“เราไม่ควรจะเลือก…” “ทำไม ชีวิตไม่สามารถอยู่เสมอได้ทุกอย่าง ไม่ต้องห่วงล่ะ ฉันจะทำให้มันดีขึ้นเอง”
ฤทธิ์สูดลมหายใจลึก ๆ สองมือของเขาสัมผัสมือของเธอ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าเขาอาจต้องยอมรับการสูญเสีย
แต่ทันใดนั้น กลิ่นหอมหวานของดอกไม้ที่อยู่รอบตัวพวกเขาทำให้บรรยากาศของการตัดสินใจนี้ชวนให้คิดถึงความรักที่เคยมีนั้น
ในท้ายที่สุด ความรักสามารถอยู่เหนืออุปสรรคทั้งหมด แต่ความรักที่ฝ้ายและฤทธิ์ได้สร้างขึ้นนั้นจะต้องจบลง
เหตุการณ์ในเรือพายที่พวกเขาเคยนั่งด้วยกัน จบลงด้วยความเงียบ เหมือนเสียงดนตรีที่แผ่วเบา ความรักต้องห้ามนี้กลับทำให้ทั้งสองต้องดำเนินชีวิตที่แยกจากกัน
แต่ในที่สุด ทุกอย่างได้ทำให้ฤทธิ์โปร่งใสขึ้นเมื่อมองย้อนกลับไปที่คลอง และได้รู้ว่า แม้กระทั่งสิ่งที่ยากจะเป็นไปได้ ความรักที่แท้จริงย่อมมีที่ที่ควรจะให้อยู่
ความทรงจำแยกจากกันแต่ยังคงอยู่ในใจอย่างไม่ลืมเลือน ความรักที่ต้องสูญเสียแต่มีคุณค่าในทุกสายลม และเข็มขัดของโลกก็ยังคงหมุนต่อไปในทิศทางที่ถูกต้อง
