ในค่ำคืนที่การจราจรหนาแน่น เสียงแตรรถดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย ขณะที่ก้อนหมอกหนาปกคลุมท้องถนน สร้างบรรยากาศของความวุ่นวายในใจของหญิงสาวชื่อ “ก้อย” รถแท็กซี่จอดส่งเธอที่หน้าบ้านหลังเล็กๆแห่งหนึ่ง มีบรรยากาศเก่าแก่และไม่น่าเชื่อถือ น้ำตาคลอเบ้าเมื่อเธอเห็นซุ้มดอกไม้ที่แม่เคยปลูกไว้สมัยที่ยังมีสติและสุขภาพดี การกลับมาที่บ้านนี้ไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เดือนนี้เป็นเดือนสุดท้ายที่เธอต้องกลับมาเยี่ยมแม่ที่ป่วยเป็นโรคทางจิตใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ก้อย!” เสียงแม่เรียกจากในบ้าน ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง แรงบีบที่หน้าอกไม่สบาย แต่ต้องเข้าไป เธอยิ้มให้กับคนที่เธอเคยรักและบูชาที่สุดในชีวิต ขณะที่เปิดประตู บ้านหลังนี้มีบรรยากาศเงียบ ๆ เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แต่ตอนนี้กลับมีแต่เสียงของความเงียบที่น่ากลัว
“ทำไมกลับมาช้า?” แม่พูดด้วยเสียงเศร้า ซึ่งทำให้ก้อยเสียดแทงหัวใจครั้งใหญ่ เธอยิ้มให้แต่ไม่มีเสียงตอบ ทุกอย่างในบ้านเหมือนจะช้าไป ในขณะที่เธอพยายามประคองอารมณ์ ไม่ให้สั่น คลื่นอารมณ์ขับเคลื่อนเธอไปที่ห้องครัว
เมื่อเธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่า แม่ที่มายืนอยู่ข้าง ๆ เหมือนจะรู้สึกว่าเธอมีบางอย่างที่ต้องพูด ทั้งสองจ้องหน้ากัน มีอากาศที่หนาแน่นเหมือนการรอคอย นานกว่าที่คิดก่อนที่ก้อยจะเปิดปากพูดว่า “แม่ครับ เราต้องคุยกัน”
แม่ถอนหายใจ พยายามปรับท่าทางให้ดูสงบ แต่ดวงตาของเธอแสดงให้เห็นถึงความวิตกกังวล “คุยเรื่องอะไร?” เสียงแอมเบียบหาเสียงไปทั่วบ้าน ทำให้บรรยากาศยิ่งเคร่งเครียดขึ้น
“เกี่ยวกับการรักษาของแม่ เรื่องที่ต้องรอย ขอสัญญานะว่าเราจะผ่านมันไปด้วยกัน” น้ำเสียงเธอสั่น อารมณ์ที่มืดมนในหัวใจของก้อยเริ่มไหลออกมามากขึ้น เมื่อน้ำตาเริ่มไหล เธอพยายามกลั้นเสียงสะอื้น
แม้จะอยากหนีจากความจริง แต่เธอรู้ว่ามันคือความต้องการที่ต้องพูดมาต่อหน้าแม่ของเธอ การเปิดเผยความในใจอาจจะมีผลกระทบที่ยิ่งใหญ่ แต่การเผชิญหน้าก็จะทำให้เธอเห็นภาพใหญ่กลายเป็นการรื้อฟื้นความสัมพันธ์และความรักที่เคยมี
ในคืนต่อมา ก้อยตัดสินใจเข้ามาหาแม่ตลอดสามคืนต่อจากนั้น การพูดคุยอย่างจริงจังเริ่มขึ้น Dimensional Conversations นั้นเวทย์มนตร์และง่าย ช่วงเวลาเล็กๆ ที่ไม่มีการตัดสินหรือวิพากษ์วิจารณ์ คือสิ่งที่ทำให้ทั้งคู่เริ่มสร้างบรรยากาศอ่อนโยนให้กันอีกครั้ง
ก้อยเริ่มเล่าเกี่ยวกับชีวิตที่เมืองหลวง ที่ทำให้เธอลืมความสุขและความฝันไป หลายเดือนที่ถอดอาลัยที่ไม่มีกำลังใจ จนเกือบสิ้นหวัง แต่เธอตระหนักว่าต้องมีความสุขหากถ้าเห็นแม่มีความสุข เป็นแรงผลักดันให้มีกำลังใจต่อสู้ นี่คือความเป็นจริงที่เธอต้องยอมรับ
เส้นทางของความเข้าใจที่ยิ่งใหญ่เริ่มเปิดกว้าง จะญาติหรือพี่น้องที่ไม่ได้อยู่ใกล้กันซึ่งทำให้เกิดหลุมอากาศ การเปิดเผยเรื่องราวที่เข้าใจผิดเป็นความสุข เขาดูจะเป็นการระบายความอัดอั้นให้ทั้งหมด สุดท้ายแม่ก็ถามกลับว่า “ทำไมลูกไม่เคยมาหาแม่เร็วกว่านี้?” อารมณ์ของทุกคนระเบิดออกมาจากก้นบึ้ง ทำให้เกิดความรู้สึกสูญเสียที่ทยอยเข้ามาครอบงำ ทั้งๆ ที่ความรักมีให้กัน
คืนที่สามในบ้านมองเห็นความแสงใหญ่และหน้าต่างเปิดออกกลิ่นยาสูบจากการที่แม่สูบอยู่ เธอนั่งอยู่ที่แพนดาจระเบียงเคลือบไม้ที่ส่องแสงจากตะเกียงเก่า ซึ่งมันเป็นสิ่งที่พักเจอไม่กี่ครั้งก่อน เธอคิดถึงเด็กวัยรุ่นที่เคยมาทำงานอยู่ที่ระเบียงนี้ วันกลับบ้านไม่ได้มีแค่รอยยิ้มและหัวเราะ แต่เป็นพัฒนาการหรือการรับรู้ที่เราไม่ได้เผยเมื่อเริ่มโตขึ้นในความขัดแย้ง
เหตุการณ์นั้นเปลี่ยนแปลงความจริงที่ทั้งคู่เป็นเจ้าของ โดยทำให้เห็นว่าการที่เขาไม่นับถือกันมันคือการต่อสู้ที่ว่าจะเอาชนะอย่างไร ตอนเช้าของวันที่สี่ ก้อยกลับไปทำงานในเมืองหลวง โดยบอกลาแม่ด้วยอ้อมกอดอย่างจริงใจ ก้อยพูดด้วยเสียงที่แผ่วเบา “แม่จะต่อสู้ใช่ไหม?” แม่ยิ้ม ยืนยันได้ว่าเธอจะทำอย่างเต็มที่ “แน่นอน””
การกลับไปที่เมืองหลวงนั้นไม่ได้ทำให้เธอลืมชั่วครั้งชั่วคราว มีแต่เหตุการณ์นี้เป็นการปลูกฝังความรักให้กันและกันอย่างไม่มีเงื่อนไข การอบรมสั่งสอนที่สืบทอดต่อเนื่อง แม้สถานการณ์จะปรับตัวบ่อย จนแต่ละคนต่างมีบาดแผลทางใจ ไม่ได้แปลว่าสิ่งที่เกิดขึ้นจะต้องเผชิญด้วยกันได้ การเปิดเผยนี้จะเติมเต็มความรักนี้ในอนาคต
ชีวิตไปข้างหน้า ถึงแม้จะมีบ้างวันที่ต้องทน ทุกสิ่งในชีวิตจะปรับนิสัยหลายอย่าง แม้จะหลีกเลี่ยงความเชื่อใจหรือการไม่รักลูกนั้นอะไรที่ฟังแล้วแย่ เพราะความรักกลายเป็นการเปลี่ยนแปลงเข้ามาอยู่ในชีวิต จรวดของเล่ห์กลที่ปีนไปข้างหน้าและเป็นภาพที่เราต้องจดจำ โดยทุกๆ เวลา ทำให้ความสัมพันธ์นี้เริ่มเติบโตไปข้างหน้า แม้แผลนั้นจะลึก 着ยั่งและไม่เคยหายไปบางครั้ง จากนั้นการเดินทางของก้อยจะออกมาเป็นผู้หญิงที่มีชีวิตรอด
.
