กลางคืนในกรุงเทพฯ เสียงรถที่วิ่งผ่านไปมาตลอดทั้งคืนกลายเป็นเพลงประกอบของชีวิต แต่ที่ถนนที่สับสนวุ่นวายนี้ มักจะมีความรักและการค้นหาที่ซ่อนอยู่…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ท่ามกลางเสียงอึกทึกของการเฉลิมฉลองเป็นคืนปีใหม่ สาวน้อยวัยหนุ่มนามว่า ลินดา ยืนอยู่ที่ปากซอยเล็กๆ โดยมีแสงจันทร์ให้แสงส่องสว่างไปยังเส้นทางชีวิตของเธอ ที่วันนี้อยู่ในช่วงเหงาและวุ่นวายที่สุดในชีวิต…
เธอรู้สึกเคว้งคว้างจากการสูญเสียแม่ไปเมื่อปีที่แล้ว ความทรงจำที่มักจะหลอกหลอนเธอ ทำให้ต้องค้นหาความรักที่แท้จริงในในตัวเองก่อนใคร…
ทันใดนั้น เสียงเรียกของเพื่อนสนิทดังขึ้น “ลิน! มาเถอะ เดี๋ยวก็มืดแล้ว!” เสียงนั้นทำให้ลินดาหันกลับไป พบกับบี เพื่อนที่เคยอยู่เคียงข้างเธอมานาน แต่บีกลับดูเซื่องซึมกว่าทุกวัน…
“เป็นอะไร?” ลินด้าถามขณะเดินไปหาบี ยังไม่ทันที่บีจะตอบ เสียงระเบิดจากดอกไม้ไฟทำให้ลินดาหวาดกลัวไปชั่วขณะ แสงไฟพวยพุ่งสูงขึ้นเหนือฟ้า ส่องสว่างไปทั่วบริเวณ…
“ฉันแค่เหนื่อย” บีพูดเสียงต่ำ หน้าของเขาดูเศร้า แต่ในตากลับมีประกายแปลกๆ “เราไปหามุมด้านบนหลบแสงกันเถอะ” เขาเสนอ โดยชวนเธอขึ้นไปยังดาดฟ้าของอาคาร…
เมื่อถึงที่นั่น ลมพัดเย็นสบายช่วยลบล้างบรรยากาศเคร่งเครียด สองคนยืนข้างกัน มองออกไปยังกทม. ที่ขับเคลื่อนอยู่เบื้องล่าง ได้ยินเสียงหัวเราะและเสียงเพลงเบา ๆ ที่ลอยมาจากงานเฉลิมฉลอง…
“รู้ไหม…” บีเริ่มเล่า “มีคนบอกว่าความรักเกิดจากการบังเอิญ และทุกครั้งที่เราพบกัน มันทำให้ฉันค้นพบตัวเองมากขึ้น”…
ลินดาหัวเราะเบาๆ “แต่เราอาจมีจุดบอดนะ” พูดพลางมองหน้าบีให้ลึกเข้าไปในดวงตาของเขา การสัมผัสของสายตาเชื่อมโยงความรู้สึกของทั้งคู่…
วันถัดไป ลินดากลับมาที่บ้านและค้นพบกล่องของแม่ที่บรรจุรูปภาพและแผ่นเสียงเก่า ในขณะที่เปิดมันออกมา ความทรงจำที่อบอุ่นก็กลับมาอีกครั้ง ทำให้ใจของเธอ หายใจเข้าลึกขึ้น…
ต่อมา บีกับลินดาเริ่มแบกรับภาระความรักที่ต้องการ โดยมันเต็มไปด้วยความกดดันจากครอบครัวและอดีตที่คุณแม่ของลินดาสร้างไว้…
“แม่เธอเป็นโรคซึมเศร้า ฉันกลัวว่ามันจะเกิดอะไรขึ้นกับเธอ” บีกังวลขณะที่นั่งอยู่ที่โต๊ะกาแฟ ลินดาจ้องตาเขานิ่ง คิดหนักว่าเธอจะจัดการกับความรู้สึกเหล่านี้ได้อย่างไร…
เหตุการณ์เริ่มตึงเครียดขึ้น เมื่อครึ่งปีผ่านไป ลินดาเริ่มหันไปใช้ยาที่ไม่คอยจะดี และมีความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกับบีที่เริ่มจะมีรอยร้าว…
การสูญเสียแม่ยังคงทับถมอยู่ในใจ ทำให้เธอแตกเป็นเสี่ยงๆ ในทุกการกระทำ และไปคอยทำร้ายคนรอบข้าง…
จุดเปลี่ยนเกิดขึ้นเมื่อวันที่ลินดาได้รับข่าวเสียของเพื่อนสนิทในอุบัติเหตุการจราจร เธอไม่สามารถทำใจได้ “มันอาจจะเป็นฉัน” เธอสำนึกผิดในเดือนที่บีคอยอยู่เคียงข้างเธอ…
“เราไม่มีเวลาคิดถึงการสูญเสีย ฉันรู้ว่ามันหนักนะ ลิน” บีพูดขึ้นในคืนที่เสียงฟ้าผ่าดังขึ้นรอบบ้าน “เราแค่ต้องยอมรับมัน”
ในคืนเกิดอุบัติเหตุ ฟ้าสีน้ำเงินสว่างขึ้น ดวงดาวเหมือนกำลังให้กำลังใจบี ขณะที่ลินดากลับมาอยู่ที่เดิม โดยยืนอยู่กลางถนน “ฉันควรทำอย่างไร”…
สุดท้าย ลินดาตัดสินใจที่จะไม่หนีหน่อยมาจากบีอีกต่อไป โดยเธอหยิบโทรศัพท์ กดหมายเลขของบีเสียงสั่นๆ “บี… ฉันอยู่ตรงนี้” ยิ่งเธอเรียกชื่อเขา น้ำตาเริ่มเอ่อ จนบีต้องวิ่งมาดึงเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน…
การประชุมครอบครัวจัดขึ้นในวันที่สำคัญ ลินดาถูกขอให้พูดคุยกับสมาชิกทุกคนที่มาร่วม เพื่อนกลุ่มใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอตัดสินใจบอกเรื่องราวชีวิตของเธอ ตั้งแต่เริ่มต้นแรงบันดาลใจของแม่ จนถึงการเอาชนะเส้นทางที่หลบซ่อน…
บีเป็นคนคอยให้กำลังใจเธอ ท่ามกลางน้ำตาที่รินไหล ลินดาเริ่มเข้าใจว่าความรักนั้นต้องมีการเสียสละ เหมือนที่แม่เคยทำในช่วงชีวิตของเธอ…
และในช่วงเวลาที่หลุดพ้น เธอสามารถเริ่มทำให้ทุกอย่างดีขึ้นได้ หัวใจเริ่มเปิดออก ความรักที่อยู่ในความเท่าเทียมและเข้าใจในจุดที่บีอยู่ค่อยๆ ฟื้นคืนกลับ…
จากคืนวันนั้นลินดากับบียืนสูดลมเย็น สองคนยิ้มให้กัน บนถนนที่มีแสงแดดฉายออกมา ในที่สุด รักที่อยู่ในเงาได้สติกลับคืนอีกครั้งในชีวิตของพวกเขา…
และถือเป็นความรักที่แท้จริงขึ้นอีกครั้งในเมืองที่เคยวุ่นวาย แต่กลับมีคุณค่าเพราะมีการเชื่อมต่อระหว่างกัน…
