แสงอาทิตย์อ่อน ๆ ส่องเจิดจ้าผ่านหน้าต่างห้องเรียน โรงเรียนมัธยมในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและความคึกคักของเด็กวัยรุ่นที่กำลังใช้เวลายามบ่ายอยู่หลังจากสอบเสร็จ ทั้งหมดกำลังนั่งอยู่รอบโต๊ะไม้ที่มีรอยขีดเขียนจากการทดสอบที่ผ่านมา เสียงฟ้าผ่าและฝนตกเริ่มบดบังบรรยากาศอันสดใส…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในกลุ่มเพื่อนเหล่านั้น มีเด็กหนุ่มชื่อ “ปิง” นักเรียนชั้น ม.6 ที่มีไหวพริบดีแต่แอบเศร้าอยู่ในใจ เขาหลงรักเพื่อนสาวคนหนึ่งชื่อ “น้ำ” ที่เป็นนักร้องประจำโรงเรียน เสียงเพลงที่เธอร้องมักจะส่งพลังให้กับเขาเวลาที่รู้สึกเหนื่อยหรือท้อแท้…
วันนั้น น้ำกำลังเตรียมงานร้องเพลงสำหรับงานวันกีฬา โรงเรียนตื่นเต้นกับการแสดงสดในครั้งนี้ ปิงมีโอกาสได้ช่วยน้ำซ้อมเพลง “อยากร้องให้ฟัง” ซึ่งเป็นเพลงที่น้ำแต่งเอง…
“ปิง แกช่วยฉันหน่อยนะ… ฉันรู้สึกกังวลว่าจะแสดงไม่ดีเลย” น้ำเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
ปิงยิ้ม พร้อมให้กำลังใจ “แกทำได้แน่ เชื่อสิ” เขากายไปที่กีต้าร์แล้วเริ่มเล่นเพลงให้เธอฟัง น้ำสูดลมหายใจเข้าแล้วเริ่มร้องตาม เสียงเพลงที่ดังขึ้นทำให้ทั้งสองรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกใบเล็กของกันและกัน…
ช่วงที่เหลือเขาจะคอยดูแลเธอซ้อมเพลง พวกเขาคุยกันถึงความฝัน ความรัก และอนาคต ช่วงเวลาที่ไม่ค่อยมีข่าวสารจากภายนอกทำให้ปิงรู้สึกถึงความอบอุ่นหล่ือนลึกในใจ…
แต่แล้วในคืนวันกีฬาที่ทุกคนรอคอยเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝัน น้ำตัดสินใจไม่แสดง เพราะเกรงว่าจะทำให้ครอบครัวของเธอผิดหวังเนื่องจากพ่อของเธอซึ่งเป็นนักดนตรีก็ไม่พอใจในการเลือกเส้นทางนี้…
“น้ำ ทำไมแกไม่ขึ้นไป!” ปิงตะโกนอย่างโกรธ เกิดความตึงเครียด…
“ฉันกลัว ฉันกลัวจะผิดหวังอีก” น้ำสบตากับปิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเครียด
ปิงล้มเลิกความตั้งใจที่จะชวนเธอไป เปลี่ยนเป็นการเปิดเผยความรู้สึกที่มีต่อเธอโดยไม่รู้ตัว “น้ำ ถ้าเธอรักเพลง เธอจะต้องทำให้พ่อเธอรู้จักเธอในแบบที่เธอเป็น” เขาใกล้ ๆ กับเธอ
น้ำร้องไห้ “แล้วถ้าเขาไม่รักฉันล่ะ” ปิงรับรู้ถึงความเจ็บปวดในหัวใจของเธอ
คืนนี้กลายเป็นพลิกผัน ปิงตัดสินใจเล่นเพลงที่เขาและน้ำซ้อมด้วยกันในโรงเรียนตรงเวที มันเหมือนสะท้อนความรักที่อัดแน่นอยู่ในใจ เขาเล่นไปแล้วก็ขอให้เธอร้องตาม เขารู้ว่าความฝันของเธอคือการทำให้เพลงนี้เป็นจริง…
เสียงปรบมือดังขึ้นหลังจากน้ำกล้าขึ้นไปแสดง มันไม่เพียงแต่เป็นการแสดง แต่ยังเป็นการพิสูจน์ตัวเองให้เห็นเป็นครั้งแรก…
“เรามีความฝันที่จะร้องเพลงด้วยกัน” น้ำพูดน้ำตาคลอปรับชมตัวเองบนเวที
หลังจากจบการแสดง เสียงปรบมือดังขึ้นอีกครั้ง น้ำมองไปยังปิงที่รอคอยเธออยู่ด้านล่าง…
และจากนั้น… ศักดิ์ศรีของรักและความฝันของพวกเขาเริ่มผลิบาน ที่ไหน ก็ไม่มีวันเป็นช่วงเวลาที่สมบูรณ์ แต่เป็นการเดินทางที่งดงามที่พวกเขาจะสร้างขึ้นด้วยกัน
ไม่ว่าจะมีปัญหา มีความท้าทายหรือคำพูดที่ไม่สบายใจทั้งมวล จะมีกำลังใจจากความรักที่ส่งเสียงเพลงออกมาในทุกวัน
ในคืนที่เสียงเพลงดังกระหึ่มในบ้านของพวกเขา สองหัวใจผูกพันกันด้วยสายสัมพันธ์ที่ไม่มีวันลืมเลือน
