ในคืนเดือนใหม่ เสียงเพลงจากบาร์ริมถนนดังก้องไปทั่ว ขณะที่มิกซ์ หรือนักศึกษานิเทศศาสตร์ปีสอง ขับเคลื่อนจักรยานยนต์ของเขาผ่านความมืด เขาสูดอากาศที่มีรสของฝุ่นและกลิ่นไก่ย่างจากร้านข้างทาง เงาของผู้คนที่เดินสวนไปมาทำให้เขารู้สึกว่าเขาตัวคนเดียวในโลกใหญ่ใบนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เขาตัดสินใจจอดรถที่บาร์แห่งหนึ่ง ก่อนมองเข้าไปในนั้น ภาพของชมพู สาวสวยในชุดเดรสดำที่ดูเหมือนจะมีบางอย่างในตัวเธอที่ต่างจากคนอื่นๆ ยืนอยู่กลางวงล้อมของเพื่อนฝูง เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยดังขึ้น
ทันทีที่มิกซ์ยืนอยู่ตรงนั้น น้ำเสียงของชมพูสะดุดหูเขา ส่งผลให้เขาใจเต้นแรงขึ้นอย่างคาดไม่ถึง เขาตัดสินใจเข้าไปทักทาย แต่เห็นว่าชมพูสะดุดตากับเพื่อนๆ ไม่ทันได้สนใจเขา
“สวัสดีครับ” มิกซ์เริ่มอย่างประหม่าพร้อมกับยิ้ม
“อ๋อ สวัสดีค่ะ” ชมพูว่าสั้นๆ ก่อนจะหันไปคุยกับเพื่อนๆ ต่อ แต่ถ้าพูดถึงสายตาของเธอ มันเหมือนกับว่ามีอะไรบางอย่างที่มิกซ์รับรู้ได้ นั่นคือความเจ็บปวดที่แอบซ่อนอยู่
คืนหลังจากนั้น ความรู้สึกต่อชมพูเริ่มเติบโตเป็นฝ่ายรัก เขาจึงใช้ความกล้าเดินหน้าไปชวนเธอคุย โดยชวนเธอไปทานข้าวในตลาดกลางคืน สิ่งที่เขาไม่คาดคิดคือชมพูยินดีที่จะไปกับเขา
ในตลาด คนหนาแน่น เสียงดังระงม และกลิ่นอาหารทะเลลอยอยู่ในอากาศ ในขณะที่พวกเขาทานอาหารชดเชย รอยยิ้มของชมพูเริ่มเผยความอบอุ่นที่อยู่ใต้ผิว เขาเริ่มถามคำถาม ที่มากกว่าความจิ๊บจ๊อย
“แล้วเธอกำลังศึกษาอะไรอยู่?” เขาถาม
“พยาบาลค่ะ” ชมพูตอบเสียงเบา ราวกับเธอมีเรื่องบางอย่างที่ไม่อยากเปิดเผย
แต่ยิ่งคุย ยิ่งรู้สึกถึงการเชื่อมต่อระหว่างพวกเขา ในใจของมิกซ์ ความรู้สึกชัดเจนขึ้นว่าเขารู้สึกดีให้ชมพู
จากวันนั้น ไม่ว่าเธอจะมีปัญหาอะไร มิกซ์จะพยายามอยู่เคียงข้างเธอ
แต่แล้ววันที่เธอเปิดเรื่องราวเบื้องหลังของเธอ ทำให้โลกของเขาสั่นคลอน ชมพูเล่าให้เขาฟังถึงความเจ็บปวดในวัยเด็ก ที่เธอเคยถูกทรยศจากคนที่เธอรัก จนทำให้เธอไม่สามารถรักใครได้อย่างเต็มที่
“ฉันกลัวที่จะรัก
