แสงดาวในคืนฝน

เสียงฝนที่กระทบกับหลังคาบ้านเก่าในย่านเมืองเก่า สร้างบรรยากาศอันเงียบสงบให้กับค่ำคืนที่มืดมน เชิญชวนให้คิดถึงอดีตและความทรงจำอันเจ็บปวดของนาวิน ผู้ซึ่งนั่งอยู่ริมหน้าต่างมองท้องฟ้าที่ถูกปกคลุมไปด้วยเมฆดำสนิท ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับมีนา ผู้หญิงคนหนึ่งที่เขารักมากที่สุด แต่กลับต้องพรากจากกันในช่วงเวลาที่ไม่คาดคิด

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“นาวิน นายอยู่ไหม?” เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นทำลายความเงียบ เขาหยิบขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย เป็นเสียงของมีนา ที่เขาหวังว่าจะได้ยินมาตั้งนาน

“มีนา… ฉันอยู่” เสียงของเขาถูกกลั้นไว้ในลำคอ ก่อนที่คำพูดจะหลุดออกมา

“ฉันกลับมาแล้วนะ” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงที่เบาแต่เต็มไปด้วยความหวัง

นาวินรู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองควรจะดีใจหรือโกรธ แต่ในขณะเดียวกันความรู้สึกที่แสนคิดถึงก็ทำให้เขาอยากพบเธออีกครั้ง

“นายอยู่ที่ไหน? ทำไมไม่บอกฉัน?” มีนาถามเสียงสั่น เธอมักเป็นคนที่ไม่กล้าพูดถึงความรู้สึกของตัวเอง

“ที่เดิม ที่ที่เรานัดกันเมื่อก่อน” เขาตอบออกไป ก่อนจะรู้ว่าอาจจะเป็นการเปิดใจมากเกินไป

ฝนยังคงตกหนัก แต่ในใจของนาวินกลับรู้สึกเบาเหมือนมีแสงดาวส่องสว่างในค่ำคืนที่มืดมน เขาจึงตัดสินใจบอกมีนาให้มาพบกันที่สวนสาธารณะเล็ก ๆ ที่พวกเขามักจะไปนั่งเล่นด้วยกันเมื่อก่อน

เมื่อถึงเวลานัดหมาย นาวินยืนอยู่ท่ามกลางหยดน้ำฝนที่โปรยลงมา เขารู้สึกตื่นเต้นและกลัวในเวลาเดียวกัน เมื่อเห็นมีนาก้าวลงจากรถแท็กซี่มาถึงตรงหน้า มันเหมือนกับช่วงเวลาที่หายไปกลับมาอีกครั้ง

“สวัสดี” เสียงของมีนาทำให้เขาหวนคิดถึงช่วงเวลาที่หายไป

“สวัสดี” เขายิ้มตอบ พร้อมกับรู้สึกถึงความอบอุ่นที่กลับมาอีกครั้ง

“นายยังจำวันที่เราไปดื่มชากันครั้งแรกได้ไหม?” มีนาถามขณะที่สายฝนยังคงตกลงมา

“แน่นอน ฉันจำได้ดี” เขาตอบเสียงมั่นใจ “มันเป็นวันที่เราได้พูดคุยกันอย่างเปิดใจ”

“ใช่” มีนายิ้ม “และมันก็เป็นวันที่ฉันเริ่มรู้สึกว่าทุกอย่างเปลี่ยนไป”

พวกเขานั่งลงบนม้านั่งไม้ที่เต็มไปด้วยหยดน้ำฝน และเริ่มพูดคุยถึงความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยมีร่วมกัน ในขณะที่บรรยากาศรอบข้างยังคงเต็มไปด้วยความเงียบสงบ

“ปีที่ผ่านมา ฉันรู้สึกเหมือนโลกหายไป” นาวินเริ่มเปิดใจ “ทุกอย่างดูไร้ค่า”

“ฉันก็เช่นกัน” มีนาตอบ พร้อมหยดน้ำตาที่เริ่มไหล “แต่วันนี้ ฉันกลับมาแล้ว”

เขามองตาของเธอและรู้สึกถึงความจริงใจที่กลับมาอีกครั้ง มันทำให้เขาไม่สามารถยับยั้งอารมณ์ได้ เขาโน้มตัวไปข้างหน้าและจับมือมีนาไว้

“เราเริ่มต้นใหม่ได้ไหม?” เขาถามเสียงเบา

“ฉันอยากให้เป็นอย่างนั้น” มีนาตอบพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของเขาเต้นแรง

เวลาผ่านไปอย่างช้า ๆ พวกเขาเริ่มค้นพบความรักที่เคยสูญหายไปกลับคืนมาอีกครั้ง และในคืนที่ฝนตกนั้นเอง พวกเขาก็ได้สัญญากันว่าจะไม่ให้ความทรงจำที่เจ็บปวดมาทำลายความรักของพวกเขาอีก

“เราจะทำให้มันดีขึ้น” นาวินพูดด้วยความมั่นใจ

ความรักที่เคยหายไปกลับคืนมาอย่างช้า ๆ และในค่ำคืนที่เต็มไปด้วยแสงดาว พวกเขาสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ความรักหายไปอีกครั้ง พวกเขาจะอยู่เคียงข้างกัน ไม่ว่าสิ่งใดจะเกิดขึ้น