อาทิตย์ยืนอยู่กลางฟุตบาธที่เต็มไปด้วยผู้คนในกรุงเทพ โดยมีเสียงดังของรถยนต์ที่ขับผ่านไปมา แต่เขากลับรู้สึกว่าตัวเองอยู่คนเดียวในโลกนี้ แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่มีใครตอบได้ เมื่อเขาหันไปมองร้านค้าเล็กๆ ที่ขายของเล่นในวัยเด็กที่เขาเคยมี ความทรงจำในอดีตก็ผลิบานขึ้นมาอีกครั้ง ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เขาเป็นเด็กชายตัวน้อยที่อยากจะสร้างโลกของตัวเองได้ในวันนั้น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงโทรศัพท์ดังก้องขึ้นในกระเป๋าของเขา อาทิตย์รีบคว้าโทรศัพท์และเห็นว่าเป็นพ่อของเขาที่โทรมา “พ่ออยากให้ลูกไปกินข้าวกันไหมวันนี้” เสียงของพ่อดูห่างไกลและเศร้า “ช่างเถอะพ่อ วันนี้ขอเป็นอีกวันหนึ่ง” อาทิตย์ตอบกลับอย่างรวดเร็วแล้วกดตัดสาย เขารู้สึกว่าพ่อต้องการให้เขากลับบ้านบ่อยขึ้น แต่เขาไม่พร้อมที่จะเผชิญกับความจริงในบ้านที่เต็มไปด้วยการปิดบังและความไม่สบายใจ
หลังจากนั้นไม่นาน อาทิตย์ก็ได้รับข้อความจากมณี เพื่อนรักเก่าที่เขาเคยห่างเหิน กระวนกระวายใจอยู่ที่ห้องนอน เขาตัดสินใจที่จะตอบข้อความของเธอ “อยากจะมาคุยอะไรหรือเปล่า?” จากนั้นเขาก็รู้ว่ามณีมีเรื่องอยากจะพูดคุยเกี่ยวกับพ่อของเขาที่มีปากเสียงกับแม่บ่อยครั้งในช่วงปีที่ผ่านมา
เมื่อสองคนพบกันที่ร้านกาแฟเล็กๆ มณีเริ่มเล่าถึงพ่อของอาทิตย์ “พ่อของเธอสั่งซื้อของออนไลน์หนักมาก ชอบให้มณีเอาของไปส่งที่บ้าน อยากให้เธอช่วยให้เขาเปิดบางอย่าง” อาทิตย์รู้สึกวิตกตาม “เปิดอะไร?” ยิ่งมณีพูดมากเท่าไหร่หูของเขาก็ฟังเสียงตัวเองน้อยลงเท่านั้น เพราะในใจเขายิ่งร้อนแรงกับคำถามที่ว่าเป็นใครกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวเขาเอง
การสนทนาพาเขาเข้าสู่ความคิดกลับไปในอดีต วันที่เขาเห็นพ่อแม่ยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ด้วยกัน แม้ในวันนี้กลับมาอยู่ในบ้านเดียวกันแต่พวกเขากลับเลิกพูดคุยกันแล้ว อาทิตย์รู้สึกว่าตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับความขัดแย้งนั้น ความเศร้าที่เกิดขึ้นในใจเขาเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่เขาเห็นชิ้นส่วนต่างๆ ของความทรงจำที่ถูกบิดเบือน เขาเลือกที่จะไม่ยุ่งเกี่ยวกับความสัมพันธ์นี้
เมื่อคืนวันนั้นมาถึง อาทิตย์เดินกลับบ้านด้วยความรู้สึกที่หนักอึ้ง และพบว่าพ่อและแม่ไม่ได้พูดกันตั้งแต่เขาจากบ้านไป เขามองไปที่รูปภาพที่แขวนอยู่บนกำแพง เห็นแม่ยิ้มอย่างอบอุ่นขณะกอดเขาในวันเกิดปีที่สิบของเขา อาทิตย์ๆ พยายามเก็บความรู้สึกไว้อย่างเงียบๆ แต่กลับรู้สึกถึงระเบิดเวลาที่กำลังจะเกิดขึ้น
ในขณะที่เขาพยายามคิดทบทวนถึงความสัมพันธ์ในครอบครัว เขาตัดสินใจที่จะเข้าหาพ่อเช้าวันรุ่งขึ้น “พ่อ เราต้องคุยกัน” เสียงของเขายังตะกุกตะกักไปด้วยความกลัว แต่พ่อของเขากลับเข้าสู่วังวนของความเงียบอีกครั้ง มันยากมากที่เขาจะเปิดประเด็นในหัวใจ กว่าเขาจะพูดเรื่องอย่างนี้ก็เหมือนรอให้มีใบสั่งให้ทำ
สุดท้ายความเงียบก็ก่อให้เกิดความรู้สึกที่กัดกร่อน เขาตัดสินใจที่จะไปหยิบรูปภาพออกมา แสดงให้พ่อเห็นถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น “ทำไมถึงเปลี่ยนไปแบบนี้? ทำไมพ่อไม่คุยกับแม่?” อาทิตย์ไม่คาดคิดว่าพ่อจะหยุดพูด และน้ำตาที่เคยซ่อนอยู่กลับไหลลงมาบนแก้ม กัดกร่อนด้วยความเสียใจได้เยอะกว่าที่เขาคิด
คืนวันนั้น ทุกอย่างดำเนินไปด้วยอารมณ์เศร้าหมอง พร้อมกับคำถามที่ซ้อนขึ้นในใจ อาทิตย์อยู่ในห้องนอนของเขาคิดไม่ตก เมื่อนึกถึงการกลับไปที่บ้านและเผชิญหน้ากับความจริงที่น่าสะพรึงกลัว เขาสูญเสียการควบคุม และในจังหวะที่เหลือเขาเลือกที่จะหายไป
ในที่สุด อาทิตย์ไปเจอกับหมอจิตแพทย์ที่แม่เรียกให้เขาไป โทรหา “ลูกจะต้องพูดคุยกับเขา” เสียงของแม่จมลงสู่พื้นบอกให้เขารู้ว่าทุกอย่างเริ่มต้นจากที่นี่”
