ณ และยีนส์

บนถนนเรียบง่ายในหมู่บ้านชนบท ณ จับจูงถุงขนมที่ตั้งใจซื้อจากร้านปลายทางขณะเดินกลับบ้าน ด้วยบรรยากาศที่สงบ แต่ทว่าเป็นการกลับมาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “ทำไมต้องกลับมา…” คำถามพลางไหลไปในหัวของเขา ขณะที่มือของเขาที่สั่นเบา ๆ ถือโทรศัพท์ คอยที่จะหาว่ามีข่าวคราวเล่าเรียนอย่างไรบ้าง ขณะที่อยากจะให้โอ้โหในตัวเอง ทุกอย่างจับต้องได้ ติดอยู่ที่เขาแม้จะยังไม่เข้าใจเหตุผลที่แท้จริงในการกลับมายังบ้านเก่า “ท่านพ่อก็ยังเป็นอย่างที่เคย” ณ คือคนนี้เองที่รู้ซึ้งจากคำบอกเล่าของคนอื่น เขาต้องแบกรับน้ำหนักแห่งความคาดหวังที่จะเข้ามาผลักดันตัวเอง หมู่บ้านที่กว่าเที่ยว ยังคงมีตราบหนุ่มสาวที่เคยจบการศึกษาในโรงเรียนมัธยมใต้แบรนด์เดียวกันด้วย “คุณหนู” “อยากไปไหนหรือ”, ณ ตั้งใจจะเข้าไปบอกพลางเลิกคิ้วตามที่ฝืนยิ้ม เป็นการปิดบังความรู้สึกข้างในด้วยมุมมองแสดงถึงความเจ็บปวดจากการที่เขาสูญเสียแม่ ที่เป็นเพื่อนคนเดียวที่ใกล้จะไปเกิดใหม่

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ณ เดินผ่านศาลากลางของหมู่บ้านไปสู่โรงเรียนเก่า ซึ่งความทรงจำได้ย้อนกลับมาราวกับเห็นภาพแห่งความสุข เสียงหัวเราะและเสียงล้อเลียนของเพื่อนสมัยเด็กตั้งแวดล้อมอยู่ “ซ้ำ ๆ อย่างนี้ทุกวัน” สัญญาณตรงเข้าในหัวที่เขาเคยคิดแน่น เหมือนเวลากลับมาเป็นใครคนหนึ่งที่สูญหายไป งานทอดกฐินหรือนั่งสำเริง ต่างจากการเรียนในห้องเรียนเมื่อก่อน แต่วันนี้ ณ อยากพบยีนส์อีกครั้ง ความรักในอดีตราชวงศ์นักการศึกษา ณ มองบาคาร่าเดินออกไปด้วยความมั่นใจ ขณะที่ยีนส์ตั้งใจนั่งอยู่ในชั้นเรียนที่กำลังถกเถียงในความหมายของความรักที่ซับซ้อนและการสูญเสียที่หนักหน่วง “ทำไมนานนักที่เราต้องทนแบกความรู้สึกดี ๆ นี้ไว้” ยีนส์เผลอพูดออกมาโดยลืมสลักคึกคักจากสาว ๆ กลุ่มอื่น

ณ รู้สึกทั้งกรัดไปตลอดวันจนกระทั่งสิ้นสุดเหตุการณ์ ณ สามารถรอจนกว่าเย็นจะมาอีกครั้งเพื่อสังเกตความเหมาะสมที่เรียกว่าความรัก ณ ซ่อนใจพยายามทำให้แฟนยีนส์มองไม่เห็น “ใครกันที่รักเขา?” ณ คิดในใจขณะเปลี่ยนมุมมองของตัวเองที่อยากจะเป็นชอบของยีนส์ “ความรักบางครั้งเป็นที่อับรอบ ๆ หากไม่ต้องกลัวว่ามันจะเรียกร้องความรักจากหนึ่งคนอยู่” แต่เมื่อนามเด็กนักเรียนคนนี้เข้ามามีส่วนเกี่ยวข้อง ความภาคภูมิยศอีกมากมายถูกถวายนำเข้ามาให้ ณ ห้ามคิดเกินไป เพราะในอีกมุมหนึ่งยังมีนายปอและอั้มที่อยู่เคียงข้างเขา ทำให้ณ ต้องทะเลาะในใจเพราะเขาเปิดไม่ได้ “การซื่อสัตย์กับใจไม่เคยมีสัจจะในรัก” ณ หลีกเลี่ยงออกจากกลางสนามช่วยตัวเองให้พ้นจากความคิด

ระหว่างที่การเข้าเรียนในสัปดาห์นั้น เริ่มจะทำให้เกิดความกดดันทุกครั้งที่เห็นยีนส์ ต้องเครียดอยู่ตลอดเวลาจนกระทั่งในที่สุด ก็ถึงเวลาให้ทั้งสองได้ไปทอยฝนด้วยกัน ที่ค่าใช้จ่ายไม่ต่างจากที่นำเป็นไป แต่วันนั้นท่ามกลางวันฝนตกสะอาดสมบูรณ์ ณ และยีนส์ได้รับนัดหมายในระยะทางอันสั้นที่ใกล้ชิดกัน เมื่อยีนส์ยกมือไปปัดน้ำทิ้งไป “อืม…ถ้าน้ำมันแข็งแกร่งขนาดนี้… ก็สู้ทารก…” ณ ตอบเสียงเบา ขณะที่รู้ดีในใจว่ายีนส์เลือกที่จะสลับบทหนึ่งในภาวะที่สูงส่งจากกัน แม้สองคนมีวิถีชีวิตแตกต่างกัน “วันพรุ่งนี้…จะเป็นยังไง” ณ ล่ามได้ยินพวกเขาแลกเปลี่ยนกับลุงรอบ ๆ จุดนัดพบเสียมรู้สึกได้ ยันจะแนะนำความรักของทั้งสี่คนต่างกันออกไป ก่อนที่จะขอมีกิ๊กในใจกันจริง”

ณ เวลาผ่านไปเพียงอาทิตย์เดียว กล่าวกับที่ทำการคัดเลือกนักเรียน ยีนส์ทำให้ณ รู้สึกว่าทนไม่ได้ที่บีบคั้นในความใหญ่โตอีกครั้ง เพราะไม่ใช่ว่าเมื่อคนทุกคนได้รัก ศักดิ์ศรีหรือระบบเสียงของคนนั้นจะรังเกียจ เพราะความรักทั้งคู่รู้แน่ ๆ ว่าตนเองจะรักษาการต่อสู้ แต่การได้พบความริษยาไม่เข้าขัดเตรียมจึงทำให้เขาต้องเคอะเขิน “เรียนไปก่อน ค่อยพูด” ใจใครก็ร้อนเมื่อได้เห็นความสับสนของเพื่อนรักที่ในเล่าเรียนแล้วยังไขว่คว้าเหนื่อยยาก ณ รู้ในตอนนี้ว่าอยากอาษาโอกาสเข้าแทรกผ่านอารมณ์อีกครั้ง เป็นการเปิดสอนเพื่อนในตอนที่สำคัญกว่านั้น

ในวันเลือกตั้งความรักซึ่งในวรกาย คนเข้าใจได้ที่มีผู้ดูแลพากเพียรเปิดเผยสัญญาณที่หว่างการทำงาน ณ มีโมโหจนลืมสิ่งอื่นทั้งโลก “ฟังให้ได้เพื่อน อย่ามัวเก็บเยอะเกินไป” ณ คิดถึงกับซูฮังจังแต่คนมากมายของเขากว้างกว่าที่เขาจะคาดคิดอยู่อย่างไร เมื่อยีนส์เลือกที่จะไม่อยู่เป็นลูกเขย ณ ดูเหมือนจะไม่เป็นความใสสะอาดอีกต่อไป “ทำไมถึงได้รักกัน?” และการที่รักกันอย่างลงเอยด้วยความผิดหวัง ทำให้ความรักในฤดูกาลนั้นมีแผนที่และตัวตน ไม่มากเกินภายนอก ฆ่ายังคณะรักที่เขารัก “เจ้าหนูไร้ค่า!” ณ เลือกที่จะขวางหน้าลุงที่ทิ้งออกมาจ่ายเงินให้ยีนส์ ทั้งสองรู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นไม่มีอะไรที่ลึกจนจำเป็นต้องพูดอีกต่อไป

มีระยะหนึ่งที่ความกล้าเกิดขึ้นในที่ทุกมุมของตัวเองและหัวใจ จะไม่อาจช่วยยีนส์ได้อีกต่อไป เมื่อพบว่าทุกสิ่งเปลี่ยนไป เมื่อสิ้นสุดงานมหกรรมแห่งการรักการเรียน เขาได้กลับไปอยู่ในจุดเดิมที่รกร้างของบ้านที่เคยอยู่ที่บ้าน “เกิดอะไรขึ้น?” ณ นึกถึงสิ่งที่ผ่านมา คำตอบใดเป็นประวัติศาตร์แต่มีเงานานา แต่ ณ ก็เลือกที่จะกลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่ยอมเคลื่อนที่อยู่ในอดีต อนึ่ง ณ รู้ดีว่าตัวเองจะไม่กลับไปที่ยีนส์เพราะการปิดบังอื่นต่อไป “ฉันจะรักษามันไว้” ณ ปลอดอารมณ์ ไม่อาจหยุดในการแวดล้อมผู้ที่ไม่เข้าใจ “อย่างน้อย…การซ่อนตัวออกไปให้พอเห็นใจเพราะเธอเป็นเพื่อนแม่” แต่วันเวลาทยอยฝึกสุขเหนือปัญหา ณ เขามาเพื่อจะได้เป็นตำนานอีกครั้ง”