เสียงนาฬิกาในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังเล็ก ๆ ในหมู่บ้านชนบท ดังขึ้นอย่างช้า ๆ ในยามเช้ามืด โดยมีแสงตะวันส่องเข้ามาผ่านหน้าต่าง เสียงนกน้อยขับขานร้องเรียกกันและกันกลางทุ่งนา ข้าง ๆ บ้านมีสวนผักเล็ก ๆ ซึ่งเป็นผลผลิตจากความรักและความพยายามของแม่ คือ นางสาวสุกัญญา ผู้เป็นหัวหน้าครอบครัวที่พยายามปั้นลูกสาวเพียงคนเดียว คือ อ้อ หรือ อรพรรณ ให้เติบโตด้วยการศึกษาที่ดี
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อ้อ! ตื่นแล้วเหรอลูก!” แม่เรียก พร้อมเสียงวิ่งเข้าครัวที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมจากข้าวสวยและน้ำร้อนที่ใช้ทำกาแฟ
อ้อ ลุกขึ้นนั่งบนเตียง ขยี้ตา ก่อนจะเดินไปเปิดหน้าต่างให้แสงสว่างทอเข้ามาในห้อง หญิงสาววัย 17 ปีกำลังอยู่ในช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อของชีวิต ต้องทำการบ้าน ทบทวนความรู้เพื่อนำไปสอบ ด้วยความกดดันจากทั้งการเรียนและการสนับสนุนจากแม่ เดินเข้าห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวต่อไป
“อ้าว! ทำการบ้านไปถึงไหนแล้วฟ่ะ?” หนุ่มหล่อนามว่า แทน พี่ชายของอ้อ โผล่มาที่ประตูห้อง
“ก็ยังไม่เสร็จ” อ้อ บอกเสียงเบาๆ จนแทนต้องยิ้มและเดินเข้ามานั่งบนเตียง
“ทำดี ๆ นะ นี่มันใกล้สอบแล้ว” แทนพูดพร้อมแย่งยิ้มแบบล้อเลียนออกมา
