ท่ามกลางความเงียบของสวนสนุกเก่าแก่ เสียงลมพัดผ่านสวิตซ์ที่หลุดล่อนของเครื่องเล่น เรียกความสนใจของเมย์ที่หลบหนีจากการเรียน นี่คือครั้งแรกที่เธอได้สัมผัสกลิ่นอายของความเป็นเด็กอย่างแท้จริงอีกครั้ง เมื่อเธอหันกลับไปเห็นหมุนๆ ของวงเวียน มันดึงดูดเธอเข้ามาอย่างมีเวทย์มนตร์
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่เธอเดินเข้าไปใกล้ วงเวียนเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง หลังจากที่เธอเห็นภาพของเด็กๆ ที่มีความสุข การหลุดพ้นจากความกดดันในชีวิตเรียนพิเศษ วันๆ ต้องนั่งอยู่ในโรงเรียนที่มีความเครียดสะสม เช่น น้ำตาเวลาที่ผู้ปกครองมาเคาะประตูห้องเรียนถามว่า “เมื่อไหร่จะสอบเข้าได้?”
“ใช้ชีวิตให้ไร้ความเครียดอย่างไรกัน?” เธอพูดกับตัวเองเบาๆ และในจังหวะนั้นเอง ฟ้า ฟ้า เพื่อนร่วมชั้นที่มีชื่อเสียงเป็นที่พูดถึงเข้ามาใกล้เขาไม่ค่อยหลีกเลี่ยงอะไรแล้ว
“มาเล่นกันมั้ย?” เขายิ้มกว้าง ข้อมือเขาเต็มไปด้วยการ์ด Pokémon ที่เขาให้เธอคอยแลกกันในระยะสั้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความฝัน เขาดูมีชีวิตชีวาเมื่อยืนในแสงสว่างของเครื่องเล่นที่ยังคงเปิดอยู่ บุคลิกที่มีเสน่ห์ของเขาทำให้เมย์รู้สึกอบอุ่นขึ้น
“ฉันไม่อยากเล่นแล้ว…” เมย์ตอบแต่แล้วอดใจไม่ไหวเมื่อเสียงเพลงเก่าที่ทุกคนรู้จักดังขึ้น เขาจับมือเธอและพาเข้าไปบนวงเวียน ก่อนที่ทั้งคู่จะตกอยู่ในภวังค์แห่งความสุขไปพร้อมกัน
ผ่านไปไม่กี่นาที เมย์รู้ว่าเธอต้องกลับบ้านแล้ว มองไปเห็นนาฬิกาที่มีพิษแห่งเวลา เมื่อเวลาเสิร์ฟให้ถึงแก่มรรตัยและการบ้านที่ต้องส่ง เธอรู้ว่าถึงเวลาต้องกลับ
“ขอบคุณที่ทำให้วันนี้น่าจดจำ” เธอบอก และก่อนที่จะหันหลังกลับ ฟ้าได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม รอยยิ้มของเขาเริ่มจางหายไป เห็นได้ชัดว่าเขายังมีเรื่องราวให้ทำมากกว่าแค่การสนุกสนาน
สัปดาห์ถัดไป เมย์หยุดที่สวนสนุกอีกครั้ง หวังว่าเขาจะอยู่ที่นั่น แสงไฟของเครื่องเล่นที่สว่างไสวสร้างอารมณ์ที่ดี เธอได้ยินเสียงของเขาในใจ “คนที่มีความฝันต้องอยู่ต่อไป”
ความรู้สึกนี้พาเธอไปสู่การเรียนรู้ใหม่ๆ เกี่ยวกับความรัก ศักยภาพ และการเติบโตในชีวิต เจอกันอีกครั้งที่วงเวียนเธอรู้ว่าความรักระหว่างพวกเขาจะต้องเผชิญความเป็นจริงที่อดทนและถึงแม้จะมีอุปสรรค ทุกอย่างก็คือความสำคัญของการใช้ชีวิตในวัยรุ่น
เมื่อคืนนั้นตก ควันไฟจากร้านที่ขายของหวานเพิ่มบรรยากาศให้มีความหวานละมุน เมย์เห็นฟ้าพร้อมกับเครื่องเล่นที่เคลื่อนไหว เขาเริ่มแชร์ความฝันและภารกิจของเขาในการเติบโต
“เราต้องทำให้ชีวิตเราไม่มืดมนและเคลื่อนไหวไปข้างหน้าที่เร็วขึ้น” ฟ้าเม้มริมฝีปากบอกเขา แม้ว่าโลกของเขาจะเต็มไปด้วยสมการเขาก็ยังไม่ขยับหลบออกจากตำแหน่งที่เขายืนอยู่
ในที่สุดเมื่อพวกเขาเริ่มก้าวข้ามการรู้จักกันอย่างจริงจัง ความรู้สึกของพวกเขาที่มีต่อกันเปิดเผยความรักอย่างแท้จริงที่ซ่อนเร้นไว้ได้อบอุ่น
แต่ความขัดแย้งเริ่มก่อตัวขึ้นเมื่อพ่อแม่ของฟ้าประกาศว่าเขาจะต้องย้ายไปที่ต่างประเทศ คนที่เชื่อว่าความรักคือสิ่งที่อยู่เหนือเวลาทั้งหลายกลับต้องเผชิญกับความปวดร้าวอย่างหลีกเลี่ยงไม่พ้น
“เหตุการณ์นี้ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ และถ้าสิ่งที่เรารักมากต้องจากไป เราจะทำอย่างไร?” ฟ้าเอ่ยเสียงสั่น เมย์เพียงยิ้มพร้อมกับน้ำตาเจ้าขนมซึ่งไม่สามารถพูดออกไปได้
จบการพบกันที่สวนสนุกแห่งนั้น ความคิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการจดจำวันเวลาเหล่านี้เกี่ยวกับรักแท้และการเรียนรู้ในวัยเยาว์
ในวันที่ฟ้าจะต้องไป เมย์ใช้เวลาในห้องเรียนคิดถึงถึงการอยู่รวมกันในใจจบชีวิตรักที่แข็งขืน แต่ทุกอย่างจะกลับมาอยู่ในสภาพที่เคยเป็นอยู่ไหม ? เธอเอาแต่พูดในใจและตัดสินใจให้กำลังใจตัวเอง
จนกระทั่งวันเดินทาง ฟ้าเฝ้ารอที่หน้าประตูสถาบันการศึกษาที่เขาหมายมั่นจะเดินออกไป เธอนั่งมองไปที่เขาและจับสมบัติล้ำค่าไว้ในมือ เมย์ไม่รู้ว่าสิ่งนี้จะจบลงอย่างไร แต่เธอเริ่มต้นอีกครั้งทั้งหมด
หากย้อนเวลาและกลับไปยังวัยเด็ก ดูจะมีเพียงความหวานที่เธอมีให้กับเขา และในสายตาเขาไม่มีเพลงใดในวงเวียนอีกแล้วที่สามารถหลบหนีจากสถานการณ์อันเลวร้ายนี้
เมื่อกลับมาที่สวนสนุก มันกลับกลายเป็นเพียงตำนานของความรักที่ยั่งยืนที่จะอยู่ในหัวใจพวกเขาหากแม้เผชิญกับความจริงที่ต้องยอมรับได้ในชีวิต ต่อจากนี้ แม้เราจะต้องเดี่ยวคลายความรักอย่างไร แต่คำจำคำสัญญาว่าจะไม่ลืมความสุขในทุกประการที่พวกเขาเคยมีต่อกัน จะยึดติดกับหัวใจของทุกๆ คนเป็นเวลานานด้วยความหมายที่แท้จริง
