เย็นวันหนึ่งในหมู่บ้านเล็ก ๆ อากาศครึ้ม ๆ พร้อมเสียงนกร้องเพลงจากต้นไม้ข้างทาง สองเพื่อนซี้เหนือและฝนกำลังนั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสวนสาธารณะ เสียงหัวเราะของพวกเขาดังระงมไปทั่ว เมื่อเหนือพูดว่า “พวกเราเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็กเลยนะ” ฝนยิ้มกว้างแต่ก็มีแววตาเศร้าลึก ๆ ที่เหนือไม่ทันสังเกต
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รุ่งขึ้น เสียงรถยนต์ดังสนั่นเมื่อทั้งสองคนตัดสินใจไปทำกิจกรรมเสี่ยงภัยบนรถมอเตอร์ไซค์ เครื่องยนต์คำรามอย่างสนุกสนาน ขณะที่ป่าทึบปกคลุมพวกเขาอยู่ รอบด้านมีแสงสีเขียวสดใสจากใบไม้และเสียงลมพัดที่ซ่านไปทั่ว ทั้งคู่ตั้งใจจะไปเที่ยวที่น้ำตกแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างออกไปประมาณสิบกิโลเมตรในใจกลางธรรมชาติ
ระหว่างทาง ทั้งสองเริ่มเปิดเผยเรื่องราวในใจ ฝนถามเหนือเกี่ยวกับความฝันในอนาคตว่าอยากเป็นอะไร เหนือคิดสักพักก่อนตอบว่า “ผมอยากเป็นนักเขียน” แนวหน้าของเขาฉายชัด “เพราะผมคิดว่าถ้าได้เขียนเรื่องราวที่ผมประสบ จะทำให้คนรู้สึกและเห็นโลกในแง่มุมใหม่” ฝนพยักหน้าหลงใหล “ผมก็ต้องการเป็นนักดนตรี” ช่วงเวลานั้น เหมือนเวลาหยุดอยู่ที่ตรงนั้น ทั้งสองตกลงกันว่าให้ส่งเสริมซึ่งกันและกันในการทำตามความฝัน
แต่ความฝันของทั้งสองกลับสะดุด เมื่อเกิดอุบัติเหตุถูกรถยนต์ชน ขณะกำลังเล่นข้ามถนน ณ จุดนี้ เวลารู้สึกเหมือนถูกดึงเข้าไปในเงามืด ฝนกับเหนือไม่รู้ตัวว่าตนอยู่ในโลกแห่งความจริงอีกต่อไป ความรู้สึกหวาดกลัวและสั่นสะเทือนเข้าแทรกแซง
เมื่อฟื้นขึ้นมาเหนือพบว่าตนเองอยู่ที่โรงพยาบาลซึ่งถูกล้อมรอบไปด้วยความเสียใจ อาการบาดเจ็บทำให้เขาไม่สามารถทำกิจกรรมที่เคยรักได้อีก ส่วนฝนก็มีกายเจ็บปวดทางใจจนกลายเป็นคนเก็บตัว หลังจากนั้น เหนือเริ่มรู้สึกว่าเขาต้องปิดบังอดีตอันชอกช้ำ กลัวว่าจะต้องเผชิญกับการไม่เข้าใจจากเพื่อน จนทำให้ภาระใจบีบคั้นจนเกินไป
ในขณะที่ฝนพยายามยึดรั้งมิตรภาพที่ทั้งสองเคยมี ไม่ว่าจะด้วยการส่งข้อความพูดคุยและเล่นดนตรีให้เหนือฟัง แต่เหนือกลับไม่เปิดใจให้ฝน ด้วยเหตุการณ์ที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงนี้เกิดขึ้น
สองสัปดาห์ต่อมา ฝนตัดสินใจไปเยี่ยมเหนือ เธอหอบเอาอัลบั้มรูปที่เคยถ่ายเล่นมาด้วย โดยมีภาพจากเมื่อวันวานที่ทั้งคู่ใช้เวลาร่วมกัน เมื่อเสียงเพลงและเสียงหัวเราะกลับคืนมาที่ห้อง การพบกันนั้นทำให้สลายทุกกำแพงที่เคยขวางกั้นระหว่างกัน แต่แล้ว ความทรงจำที่แสนเจ็บปวดก็ย้อนกลับมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทั้งคู่เริ่มเข้าใจอย่างชัดเจนว่า พวกเขากำลังหลีกหนีจากความจริงที่บุบสลายอยู่
ในวันที่สองของการกลับมาพบกัน ฝนตัดสินใจพาเหนือไปยังสถานที่ที่พวกเขาชอบไปเที่ยวในวัยเด็ก เมื่อทั้งสองเดินทางไปถึงเสียงน้ำตกไหลระงม สายลมหอมเย็นพัดผ่าน กลิ่นดินและน้ำให้ความรู้สึกสดชื่น เมื่อมองดูภูมิทัศน์ที่มนต์เสน่ห์ ฝนคือคนเริ่มพูด “เหนือ…ถ้าเราจะยืนอยู่ที่นี่และตอบคำถามให้กับความจริงจริง ๆ มันจะเป็นอย่างไร”
เหนือซึ่งสับสนระหว่างการยอมรับความจริงและการหลีกหนี สามารถเห็นสีหน้าของฝนที่เต็มไปด้วยความเหน็ดเหนื่อย สายตาของเขานิ่งสงบ แต่กลับซ่อนความรู้สึกถึงกับราวกับมีลมมาปะทะกระทบใจ
เสียงเพลงที่จำได้คุ้นหูดังขึ้นให้เป็นเชื่อมโยงระหว่างกัน และได้เกิดการพูดคุย ละลายความกลัวในใจทั้งคู่ สุดท้าย ฝนได้บอกเหนือว่า “การเป็นนักดนตรีนั้นต้องมีการแสดง เรียนรู้ที่จะยอมรับและอาจมีผิดพลาดในชีวิต” ถ้อยคำนี้ทำให้เหนือเปิดใจและยอมรับความจริงทั้งหมด
ในที่สุด เพื่อนทั้งสองคนมีมุมมองใหม่เกี่ยวกับชีวิตที่แตกต่างจากเดิม การเข้าใจและการแบ่งปันความรู้สึกทำให้การเดินทางไปยังฝันของพวกเขายิ่งมั่นคงยิ่งกว่าเดิม อัตตาขอให้พวกเขาได้ไปจนถึงฝัน โดยตั้งใจนำพาความรักให้มีค่าในชีวิตของตนเอง โดยให้แฟนเพลงอยู่ในใจตลอดไป
เมื่อเวลาผ่านไป ทั้งสองกลับมาที่โรงเรียนนัดกันว่าจะรวมกลุ่มกับเพื่อน ๆ เพื่อเปิดเวทีดนตรี ทั้งเหนือและฝนแสดงความสามารถออกมา โดยมีความรักความหวังจากมิตรภาพในวันเก่าอันอบอุ่นอยู่ในใจ
ในวันที่แสดงบนเวที เสียงร้องและเสียงดนตรีของพวกเขา ทำให้ผู้คนรอบข้างร่วมกันสร้างบรรยากาศที่มีความสุข ทุกคนนั่งฟังด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้า ฟังจังหวะลงตัว ทำให้เก็บบันทึกความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ต่อไป
ในที่สุด ความเกี่ยวพันกับครอบครัวก็ได้รับการเยียวยา และทั้งเหนือและฝนต่างกล้าที่จะเผชิญปัญหาใหม่ด้วยมุมมองที่สดใสในอนาคต ก้าวผ่านทุกอุปสรรคที่อยู่ข้างหน้า ทุกคนในวันนั้นได้เรียนรู้เกี่ยวกับการเติบโตในจิตใจและความรัก ทำให้ทุกคนมีน้ำใจบนหนทางเดินของชีวิตที่ยาวไกลต่อไปในอนาคต
