ในคืนที่ฝนตกหนักเหนือเมืองเล็กเล็กริมทะเล ชายหนุ่มชื่อก้องยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟเก่า พลางจ้องมองแสงไฟสีส้มที่สะท้อนอยู่บนพื้นถนนเปียกชื้น เขารู้สึกเหงาและเศร้าเกินกว่าจะบรรยายเป็นคำพูดได้ สถานที่นี้เคยเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวความรักที่งดงาม แต่วันนี้มันกลับเต็มไปด้วยความเงียบเหงา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายยังจำวันที่เราสัญญากันได้ไหม” เสียงของพิมดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง ก้องหันกลับไปมองเห็นหญิงสาวที่เขารัก ยืนอยู่ในชุดฝนสีฟ้าสดใส รอยยิ้มของเธอแม้จะมีน้ำตาไหลรินลงมาแต่ก็ดูเปล่งประกาย
“เราเคยสัญญาว่าจะไม่ปล่อยให้ความทรงจำจางหายไป” ก้องตอบเสียงต่ำ แต่ภายในใจเขากลับรู้สึกถึงน้ำหนักแห่งความจริงที่ถาโถมเข้ามา
พิมขยับเข้ามาใกล้ “เรายังมีเวลาที่จะทบทวนทุกอย่าง ไม่ว่าความทรงจำจะเจ็บปวดแค่ไหน”
“แต่บางครั้ง ความทรงจำก็อาจเป็นเพียงการหลอกลวงตัวเอง” ก้องถอนหายใจเฮือกใหญ่ ขณะที่มีน้ำฝนหยดใหญ่พุ่งลงจากท้องฟ้ากระทบผิวหนังของเขา
พิมยิ้มอย่างเศร้า “ไม่ว่าความจริงจะเป็นอย่างไร เราก็ต้องเผชิญหน้ากับมัน”
พวกเขาเดินไปตามถนนที่เปียกแฉะ ไฟฟ้าสว่างสลัว ๆ ประกายในความมืด ผู้คนที่เดินผ่านไปมาดูเหมือนจะไม่ใส่ใจ แต่สำหรับก้องและพิมแล้ว ทุกย่างก้าวคือการค้นหาความจริงในความรักที่พวกเขาทั้งสองได้สร้างขึ้น
“นายยังจำครั้งแรกที่เราเจอกันได้ไหม?” พิมถาม ขณะที่เธอหันหน้ามองก้องด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหว nostalgia
“จำได้สิ มันเป็นวันที่มีแสงแดดส่องสว่าง แต่อยู่ ๆ ฝนก็ตกลงมา” ก้องพูดอย่างมีความสุข “เราต้องวิ่งหลบฝนเข้ามาในร้านกาแฟ”
“แล้วเราก็ได้พบน้ำตาลตามสั่ง” พิมหัวเราะ “นายยังจำได้ใช่ไหมว่าฉันสั่งกาแฟดำ”
“เพราะฉันบอกนายว่าความรักก็เหมือนกาแฟดำ ต้องมีรสชาติ” ก้องยิ้มขณะนึกถึงวันนั้น
“จำได้ แต่ตอนนี้ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าสิ่งที่เรามีคือความรักหรือเพียงแค่ความทรงจำ”
ความเงียบเข้าปกคลุมพวกเขาอีกครั้ง เสียงฝนดังขึ้นทำให้บรรยากาศรอบตัวยิ่งหนาวเหน็บ แต่การพูดคุยกันนี้กลับทำให้หัวใจของพวกเขาอบอุ่นขึ้น
พวกเขาหยุดอยู่ที่ริมทะเล คลื่นซัดสาดเข้าใส่ฝั่ง ส่งเสียงดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ ขณะเดียวกันก็มีรอยยิ้มที่ทอดยาวในความทรงจำของพวกเขา
“แล้วถ้าเรานึกถึงความสุขของเราจริง ๆ ล่ะ?” ก้องถาม ขณะที่จ้องมองทะเลที่มืดมิด “มันยังอยู่ที่นั่นหรือเปล่า?”
“มันอาจจะอยู่ที่ไหนสักแห่งในใจเรา” พิมตอบเสียงเบา “แค่เราต้องค้นหามัน”
จู่ ๆ ก้องก็รู้สึกเหมือนมีบางอย่างในใจที่ถูกปลุกขึ้น เขามองพิมด้วยความหวัง “เราจะทำทุกอย่างเพื่อความทรงจำนี้”
พิมพยักหน้าและทั้งสองคนยิ้มให้กัน ความมืดภายนอกอาจจะดูน่าสยดสยอง แต่ภายในใจของพวกเขากลับเต็มไปด้วยความหวัง
เมื่อเสียงฝนเริ่มเบาลง ก้องและพิมถือโอกาสเดินไปตามชายหาด มือของทั้งสองเชื่อมโยงกันอย่างแน่นหนา สัมผัสอันอบอุ่นทำให้รู้สึกถึงการกลับมา พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความทรงจำที่ถูกลืมเลือน
“เราจะไม่ให้มันจางหายไป” ก้องพูดด้วยความมั่นใจ “เราจะสร้างความทรงจำใหม่ ๆ ร่วมกัน”
“ใช่ค่ะ” พิมตอบ “ที่นี่และตอนนี้ เราจะไม่ยอมให้ความรักของเราหายไป”
และในคืนนั้น ทั้งสองคนเดินไปด้วยกัน ใต้ฝนที่โปรยปราย ท่ามกลางเสียงคลื่นที่สาดซัดเข้าหาฝั่ง ความทรงจำที่งดงามเริ่มถูกเขียนขึ้นใหม่ อดีตและปัจจุบันผสมผสานเป็นหนึ่งเดียว แสงแห่งความหวังส่องสว่างในใจ จนกระทั่งวันใหม่จะมาเยือน.
