แสงแดดสะท้อนเข้าที่หน้าต่างของห้องนอนที่เต็มไปด้วยตุ๊กตาและการบ้านกองโต โรม เด็กชายวัยสิบสามคนนี้ยืนอยู่ที่หน้าต่าง มองออกไปยังโลกภายนอกซึ่งเต็มไปด้วยสีสันและเสียงคลุ้มคลั่งจากรถในเมือง ขณะที่ในใจของเขามีเสียงหนึ่งดังขึ้นดังกว่าความวุ่นวายทั้งหมด…
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงแม่เรียกเขาจากด้านล่าง “โรม! อาหารเช้าเสร็จแล้วนะลูก!” เขาหันไปมองรูปภาพของพ่อแม่ที่ติดอยู่บนฝา ห้องที่เคยอบอุ่นกลับเต็มไปด้วยความเงียบ และเขารู้สึกเหมือนคนแปลกหน้าท่ามกลางคนที่เขารักที่สุด
เมื่อเขาลงมาที่โต๊ะอาหาร พบแม่กำลังนั่งจิบชา หน้าตามีแต่ความเครียด “วันนี้มีประชุมที่โรงเรียนใช่ไหม” แม่พูดพร้อมกับมองไปที่โต๊ะ มันเป็นเสียงที่แสดงความกังวลแทนคำพูด แต่โรมยังไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไร
ซึ่งในใจเขา คิดถึงคำพูดที่พ่อเคยสอนไว้ “ลูกต้องมีความเข้มแข็งเมื่อเผชิญกับความยากลำบาก” ไม่รู้ว่าเพราะอะไร เขารู้สึกเหมือนมีกำแพงบางอย่างแยกเขาออกจากแม่ในตอนนี้
เมื่อเขามาถึงโรงเรียน เพื่อน ๆ วิ่งเล่นรอบตัวเขาอย่างมีชีวิตชีวา แต่โรมรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ท่ามกลางความบ้าคลั่งนี้ ไม่มีใครรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในบ้านของเขา ด้านข้างเขามีแอมมี่ เพื่อนที่ดีที่สุดกดหน้ายิ้มอยู่เสมอ แต่วันนี้ดวงตาของเธอมีความกังวลที่ซ่อนอยู่ หลังเลิกเรียน พวกเขาเดินไปที่สวนสาธารณะ ใบไม้ร่วงหล่นเป็นการเฉลิมฉลองฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง
“โรม วันนี้แกไม่มีรอยยิ้มเลย” เสียงแอมมี่เบา ๆ ทำให้เขาหันมามองเธอ เธอกุมมือไว้แน่นเหมือนต้องการให้เขารับรู้ถึงความอบอุ่น “คิดถึงเรื่องที่บ้านใช่ไหม?” เขาเงียบและจางขมวดคิ้ว เหมือนเสียงคำถามนี้กำลังปลุกให้เขาต้องเผชิญความจริงที่เขาหนีอยู่
“ฉัน…” เสียงของเขาขาดหายไป ไม่มีคำใดที่จะอธิบายความรู้สึกนี้ได้เลย
วันแล้ววันเล่า ในห้องเรียนเรื่องเรียน โรงอาหารที่ทุกคนนั่งรวมกลุ่มกันและการบ้านที่กองอยู่เหมือนไม่มีที่สิ้นสุด แอมมี่ก็ยังคงอยู่เคียงข้างเขาเพียงหนึ่งคน ทำให้เขารู้สึกว่าตัวเองมีที่ยืนอยู่
คืนหนึ่ง ขณะที่โรมกำลังนอนอยู่บนเตียง แสงจากหน้าต่างโปรยไปที่ริมฝีปาก เขานึกถึงแอมมี่ที่ยิ้มให้กับเขาในทุกครั้งที่เขารู้สึกโดดเดี่ยว การสนทนาระหว่างเขากับแม่กลายเป็นเรื่องยากเข้าไปอีก เขาไม่รู้จะเริ่มพูดถึงเรื่องราวที่หนักหนาสาหัสเหล่านั้นอย่างไร แต่กลับรู้สึกอ้างว้าง เผชิญกับความจริงครั้งใหญ่
“ทำไมต้องเป็นเรา?” เขาถามตัวเอง เรื่องราวในชีวิตประจำวันมันเทียบไม่ได้เลยกับการแยกจากของพ่อแม่ เขารู้สึกเหมือนแผ่นดาวที่ขาดหายไป
วันหนึ่ง แอมมี่นัดให้เขาไปที่โรงหนังเก่าที่พวกเขามักไปดูหนังด้วยกัน มันเป็นสถานที่ที่ให้บทสนทนาได้เปิดเผยอย่างแท้จริง พวกเขานั่งอยู่ในที่นั่งที่ค่อนข้างเก่าและอึดอัด โรมเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ ที่เมื่อชวนคุยกัน
“ถ้าเรายังเป็นเพื่อนกัน มันจะเป็นไปได้ไหม” แอมมี่ถาม พร้อมทั้งสบตาตรงไปที่ดวงตาเขา ตรงนั้นเขาเห็นความกล้าหาญซ่อนอยู่ในน้ำเสียงของเธอ
“ทำไมไม่โดดเด่นไปกว่านี้ล่ะ” เขาพูดเบา ๆ เหมือนกลัวว่าเธอจะไม่เข้าใจ แต่เธอยิ้ม ตอบด้วยน้ำเสียงนุ่ม “เพราะความกลัวทำให้เราแข็งแกร่งขึ้น”
การสนทนาน้ำเสียงนี้ทำให้ทั้งสองรู้สึกเชื่อมโยงกันมากขึ้น ถึงแม้ความยุ่งเหยิงและปัญหาที่ต้องเผชิญจะยังคงอยู่อีกมากมาย แต่พวกเขาก็เริ่มมีอะไรบางอย่างที่เป็นแรงผลักดันในตัวไปด้วยกัน
ความสัมพันธ์ของเขากับแม่ค่อย ๆ ดีขึ้นในระยะเวลาต่อมาเมื่อแม่ได้เห็นโรมอธิบายความรู้สึกอย่างเปิดเผยมากขึ้น แม้ว่าโลกจะยังอยู่ในความวุ่นวายของตัวเอง แต่การสื่อสารที่เติมเต็มจะทำให้วันของพวกเขาดีขึ้น
และเมื่อโรมเผชิญกับการตัดสินใจครั้งยิ่งใหญ่ในชีวิต การเลือกที่รวมทั้งการเรียน การเข้าใจตัวเอง และการสร้างความสัมพันธ์กับคนรอบตัวและความรักที่ไม่สามารถแยกได้ การเติบโตขึ้นนี้กลับไม่ง่ายดาย แต่เขาเต็มใจที่จะเผชิญมันกับแอมมี่ พวกเขาจะร่วมกันเดินทางสู่อนาคตที่น่าหวัง โดยไม่ทิ้งกัน
การจีบกันอย่างหวานซึ้งเกิดขึ้นในหลายมิติระหว่างสองเด็กหนุ่มสาว การเดินเล่นในสวน การต่อสู้กับความรู้สึก ความหวั่นไหวในใจ ทำให้ทุกการกระทำถูกเติมเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ไหลออกมาอย่างช้า ๆ
เมื่อทั้งสองส่งข้อความหากันในค่ำคืนที่เหงา การสนทนายังคงต่อเนื่อง โดยมีเอมมี่เป็นแรงขับเคลื่อนไปด้วยกัน ทั้งสองมีความเย้ายวนที่ดึงดูดกัน และรู้สึกถึงสิ่งใดที่อยู่เหนือคำพูด
แต่ความรักเป็นสิ่งที่ละเอียดอ่อน ความกลัวจากทั้งสองข้างมักจะกลับมากวนใจตลอดเวลา ทำให้เกิดการตัดสินใจที่เลวร้าย มีครั้งหนึ่งเมื่อโรมลืมเอาใจใส่แอมมี่ในวันที่เขาไม่อยากไปเรียน ทำให้เธอรู้สึกเสียใจและทุกข์ระทมโดยไม่พร้อมกัน
“ทำไมไม่บอกกันล่ะ เรามีเรื่องต้องคุยกันมากมาย” เธอต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้น
เขาอยู่ในอารมณ์ที่รู้สึกผิดและพยายามค้นหาคำพูดที่จะแสดงออกถึงความรู้สึกภายใน แต่คำพูดที่จะบรรยายความรักกลับยากเกินไป
“ฉัน…” เขาพยายามพูดแต่ไม่มีเสียงออกมา จนกระทั่งคืนหนึ่ง เขาตัดสินใจที่จะเขียนจดหมายถึงเธอ “เอมมี่… ฉันบอกไม่ได้ทั้งหมดในบางครั้ง แต่อยากให้เธอรู้ว่าฉันต้องการให้เธออยู่ในชีวิตของฉัน”
แต่สิ่งที่เขาเรียกว่าความรักก็มีขอบเขตที่ไม่น้อยไปกว่าเบื้องหลังมีเรื่องราวซับซ้อน เมื่อแอมมี่รู้สึกว่าตนเองหลงทางไปไกลกว่าความสัมพันธ์ที่เธอเอาใจกัน จนเกิดความรู้สึกที่ท่วมท้นในใจเธอว่ามันจะต้องมีการเลือกที่จะต้องตัดสินใจ
เวลาผ่านไป ความรู้สึกเริ่มมีการเปลี่ยนแปลง บทสนทนาที่เคยหวานกลายเป็นเฉยเมย ทั้งสองต่างรู้ว่าต้องเผชิญความจริงที่เป็นลบในชีวิต แต่ก็ไม่มีใครที่กล้าบอกกัน ก่อนที่จะไปถึงจุดที่พวกเขาต้องไม่ให้มีการตัดสินใจที่จะดึงเส้นแบ่งระหว่างความรักและมิตรภาพ
จนกระทั่งวันที่หมดหวัง ณ สวนที่พวกเขาเคยเดินเล่นเมื่อนานมาแล้ว ระหว่างการเล่าความรู้สึกออกมาให้กัน จนเกิดความรู้สึกคล้ายจะพบกันอีกครั้งในรั้วอบอุ่น”
