สายลมเย็นพัดผ่านทุ่งนาที่กว้างใหญ่ ธาราสาววัยยี่สิบปี เดินไปตามทางดินที่เคยเห็นครอบครัวมานับครั้งไม่ถ้วนในวัยเด็ก ทุกอย่างดูเหมือนจะอยู่ในความสงบ แต่หัวใจของธารากลับทุกข์ระทมด้วยความคิดถึงความทรงจำที่ไม่สามารถลืมลงได้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ริมคลอง ธาราใช้ชีวิตอย่างเงียบเหงากับพ่อแม่ที่ทำงานหนักจากฟาร์มเล็ก ๆ เพื่อเลี้ยงชีพ วันหนึ่งเธอได้พบกับปกรณ์ หนุ่มนักศึกษาแพทย์ที่มาที่หมู่บ้านเพื่อทำโครงการอาสา อุปกรณ์การแพทย์ของเขาทำให้ธารารู้สึกตื่นเต้น เขาช่วยรักษาเด็กในหมู่บ้านที่เจ็บป่วย และธารารู้สึกดึงดูดเขาอย่างเหลือเกิน
“ทำไมเธอถึงมีลักษณะคล้ายกับหญิงสาวในภาพถ่ายเก่าๆที่ฉันเห็นในบ้านของคุณ?” ปกรณ์ถามเมื่อฟังธาราพูดถึงปูชนีย์ คุณย่าของเธอ
ธาราหน้าตาเหงาหงอยขณะที่เธอตอบ “เรื่องนี้มันยุ่งยากมากเลย…” แต่เธอรู้ว่าต้องมีความจริงมากกว่าที่เธอเคยคิด
คืนนั้น ธาราเฝ้ามองขึ้นไปที่ดาวเต็มท้องฟ้า แสงไฟจากบ้านคนอื่นส่องประกายเหมือนเส้นทางแห่งความหวัง แต่เธอกลับมีความรู้สึกว่าบางสิ่งในครอบครัวของเธอยังคงซ่อนเร้นอยู่
หลายวันผ่านไป หลังจากที่ปกรณ์กลับไปที่กรุงเทพฯ ธาราก็เริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับครอบครัวของเธอในห้องสมุดของหมู่บ้าน เธอพบกับหนังสือเก่า ๆ ที่บอกถึงสงครามและความขัดแย้งในครอบครัวที่ทำให้เธอต้องรู้สึกหนาวเหน็บในจิตใจ
“มันไม่ยุติธรรมเลย ทำไมต้องเป็นเรา?” เธอถามตัวเองในใจ ขณะที่พ่อแม่ไม่เคยพูดถึงเรื่องนั้น
กลางคืนที่เงียบสงบ ธารานั่งอยู่ในห้องหลังบ้าน มีแสงสลัวจากเทียนเล็กๆ ที่จุดไว้เป็นเพื่อน เมื่อเธอเปิดใจพูดคุยกับปกรณ์ทางโทรศัพท์ เรื่องที่เธอค้นพบซึ่งทำให้ใจของเธอแหลกสลายอยู่แล้ว เสียงสะอื้นของเธอเล็ดลอดออกมาจนต้องหยุดพูด
“ฉันไม่รู้ว่าจะจัดการเรื่องนี้ยังไง” ธาราพูดอย่างท้อแท้
“มันอาจจะใช้เวลา แต่ฉันเชื่อว่าเธอสามารถทำได้” ปกรณ์พยายามให้กำลังใจ จากนั้นเขาก็เสนอให้กลับมาที่หมู่บ้านในสัปดาห์หน้าเพื่อช่วยเธอค้นหา
คำรามอันดังของปีกนกที่บินข้ามเหนือทุ่ง คืนนั้นทำให้ธารารู้สึกอึดอัดใจยิ่งขึ้น เมื่อเธอได้รู้ข่าวร้ายจากแม่ว่า พ่อของเธอเกิดอาการเส้นเลือดในสมองแตกและต้องเข้ารับการผ่าตัด
ระหว่างที่รอข่าวจากโรงพยาบาล นายทุนใหญ่ที่เคยทำร้ายชีวิตครอบครัวของเธอก็มาที่บ้านเพื่อขอคุยกับพ่อของเธอ ธารารู้สึกโกรธและต้องการทวงคืนความยุติธรรม จากการทำลายชีวิตของคนที่เธอรัก
“เราไม่ต้องการเงินจากคุณ! เราต้องการแค่ชีวิตของเรา!” ธาราตะโกนเสียงแหลม
“เด็กหญิง ฟังพ่อสักนิด” เสียงนั้นคือพ่อของเธอที่พยายามพูดออกมาจากที่ซึ่งเขานอนอยู่
การผ่าตัดในคืนนั้นมาถึงในขณะที่ธารารู้สึกแย่ที่สุดโดยเฉพาะเมื่อข่าวบอกว่าการรักษาของพ่อมีค่าใช้จ่ายสูง
ความรู้สึกของธาราดูจะเต็มไปด้วยการต่อสู้ระหว่างความเห็นแก่ตัวและความรักที่มีต่อพ่อ แม่ และครอบครัว จากนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปหานายทุนอีกครั้งในเช้าวันถัดมา
“ฉันขอเพียงแค่ให้พ่อของฉันหายดี ฉันจะทำทุกอย่าง” ธาราพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยการตัดสินใจ
มันคือการต่อสู้ครั้งใหญ่ โดยที่เธอต้องเคี่ยวเข็ญตัวเองในการทำงานเพื่อรักษาครอบครัว แต่ภายใต้สภาวะกดดันนั้น ธาราก็ได้เรียนรู้ถึงความหมายของชีวิตมากขึ้น
ระหว่างการทำงาน เธอได้โอกาสพิเศษในการสัมผัสกับปีกนกในป่าที่เธอเคยจินตนาการ ดอกไม้ที่สวยงามเป็นดั่งการพูดถึงความหวังที่ไม่เคยหมดไป
“มันเป็นการเริ่มต้นใหม่” ธาราคิด ท่ามกลางความเข้มข้นของการต่อสู้ธาราเริ่มเปลี่ยนมุมมองใหม่ๆ ทุก ๆ วันเธอคือการต่อสู้กับชีวิตที่ไม่ต่างอะไรจากการเคลื่อนไหวของปีกนก
เมื่อถึงวันสำคัญที่สุดของการผ่าตัดในที่สุด เธอได้ยืนอยู่หน้าห้องผ่าตัดที่เต็มไปด้วยความกดดันน้ำตาของเธอเริ่มไหลออกมาเมื่อนึกถึงบาดแผลในอดีต
ไม่นานเสียงเสียงดนตรีดังมาจากระยะไกลในขณะที่บานประตูห้องผ่าตัดเปิดออกพร้อมกับคุณหมอเดินออกมา มุมปากของเขายิ้มขณะกล่าวข่าวดี
“ประสบความสำเร็จ ทุกอย่างเรียบร้อย”
ธารารู้สึกเหมือนคว้าแชมป์จากเวทีการแข่งขันที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ความสุขและความรู้สึกโล่งใจปรากฏชัดบนใบหน้าเธอ ขณะที่อ้อมกอดของพ่อแม่มารวมกันเป็นหนึ่งเดียวและทำให้ธาราอิ่มเอม
เมื่อได้เวลากลับสู่ความจริง ธาราได้เข้าใจถึงการให้อภัยที่แท้จริง ระหว่างการเดินทางที่พวกเขามาพร้อมกัน พร้อมทั้งรู้ว่า ความรักษาจริงๆ ไม่ใช่เพียงแค่ร่างกาย แต่คือจิตใจและอารมณ์ที่ต้องพัฒนาต่อไป
“ฉันจะมีทางเดินของตัวเองเป็นธาราที่เปล่งประกาย” เธอคิด และนั่นคือสิ่งที่ทำให้ชีวิตของเธอยังมีความหวังอีกต่อไป
