ลมเย็นพัดผ่านทั้งมหาวิทยาลัยเมื่อเช้าตรู่ ขณะที่เสียงนกและรถจักรยานยนต์สร้างบรรยากาศอันมีชีวิตชีวา เด็กนักศึกษาเดินขวักไขว่ไปมา เต็มไปด้วยความฝันและความหวัง แม้เขาจะสนใจแต่หนังสือและการเขียนในห้องเรียนของตัวเอง เขากลับรู้สึกแปลกจังเมื่ออยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความเซ็งของเพื่อน ๆ อย่างน่าทึ่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เจมส์ เขาเป็นนักศึกษาปีหนึ่ง คบกับกลุ่มเพื่อนสนิทหม้ายกับการบ้าน ufabet แต่ที่เขาเอ่ยปากพูดเกี่ยวกับความฝันของเขาเพียงไม่กี่คนเท่านั้น เขาอยากเป็นนักเขียน แต่ความกลัวที่จะถูกปฏิเสธทำให้เขาไม่กล้าเปิดเผยเรื่องนี้ออกไป
วันหนึ่งเขาไปนั่งที่มุมเงียบสงบของห้องสมุด ขณะที่กำลังมองหาหนังสือเขาพบกับบันทึกเก่า ๆ ชื่อของมันคือ ‘บันทึกของความรู้สึก’ จากความกล้าเจมส์เปิดอ่านหน้าหนึ่ง เขาพบว่าบันทึกนี้เป็นของสาวนักศึกษานามว่า “นาเดีย” ที่มักเขียนเกี่ยวกับชีวิตส่วนตัวและครอบครัวที่แตกสลาย เขารู้สึกเชื่อมโยงกับบันทึกแปลกๆ นี้
นาเดียสาวน้อยที่มาจากบ้านที่มีความสัมพันธ์ระหว่างพ่อแม่ตกต่ำ พ่อกับแม่ต่างหาวิธีทำงานแทนที่จะอยู่กับลูก ทำให้เธอรู้สึกว่าเธออยู่ตัวคนเดียวในชีวิต ทั้งสองมักเดินสวนกันในห้องสมุด เจมส์ซึ่งมีความสนใจในความคิดของนาเดียเริ่มที่จะหาทางพูดคุย และเมื่อเธอตระหนักว่าเขาอ่านบันทึกของเธอ ทำให้ความสัมพันธ์เริ่มมีบรรยากาศที่ตึงเครียด
“ทำไมคุณถึงสนใจบันทึกของฉัน” นาเดียถามด้วยน้ำเสียงบินมาก ระหว่างที่เส้นบิดเบี้ยวความขัดแย้งเริ่มต้นขึ้น เจมส์ตอบด้วยสีหน้าจริงจัง “มันทำให้ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่คนเดียว”
ในช่วงไม่กี่สัปดาห์ถัดมา ทั้งสองเริ่มฝังลึกเข้าไปในจิตใจของกันและกัน ผ่านบันทึกและการพบปะหน้าอย่างสม่ำเสมอ ในบทสนทนาที่เปิดเผยถึงภายใน สิ่งที่นาเดียไม่เชื่อว่าใครจะเข้าใจ กลายเป็นสิ่งที่เจมส์ทำให้เป็นจริง
เขาเริ่มส่งเสริมให้เธอเขียนให้มากขึ้น และเธอเองก็เริ่มมองเห็นความงามในการใช้ชีวิตและการรักตัวเอง ทั้งคู่เผชิญกับความท้าทายที่มีต่อครอบครัวและความฝันของแต่ละคน ขณะที่พวกเขาต่อสู้กับบาดแผลเก่าผ่านการเขียนบันทึก ซึ่งเป็นการพบเจอกันที่พวกเขาคิดว่าอาจไม่มีวันเกิดขึ้น แต่เมื่อไรที่ความเชื่อมโยงนั้นไม่ลึกพอ ความรักที่เริ่มเติบโตขึ้นกลับทำให้ความรู้สึกสับสนเกิดขึ้น
“เจมส์ เราต้องหยุด!” นาเดียกล่าวขึ้นในคืนหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ใต้แสงดาวในมหาวิทยาลัย “ฉันไม่สามารถให้ตัวเองรักใครได้อีกแล้ว” น้ำเสียงของเธอดูเศร้าและหนักอึ้ง เจมส์รู้สึกเจ็บปวดในใจ แต่เขารู้ว่าตัวเองต้องยืนอยู่เคียงข้างเธอ
ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เริ่มตึงเครียดเมื่อการเข้าถึงของนาเดียกลายเป็นการหลบหนีมากกว่า “เธอต้องเดินหน้า” เขาคิดไปเองทุกครั้งที่เห็นเธอสลัดหลุดออกไป เจมส์เริ่มกลับไปสู่โลกของเขา แต่อดีตยังคงตามหลอนเขาในทุกๆวัน
วันหนึ่งในห้องเรียนที่เต็มไปด้วยนักเรียนเสียงเติบโตของนาเดียเป็นสิ่งที่ท้าทายอีกขั้น เมื่อเธอเริ่มไม่ได้มาที่ห้องเรียนหรือเข้าชั้นเรียน การเข้าร่วมกลุ่มและการศึกษาของเธอเหมือนเกิดวงกลมปิดที่ทำให้เจมส์รู้สึกไม่สบายใจ เขาพยายามเสนอให้ช่วยกัน แต่กลับถูกปฏิเสธในทุกครั้ง
ตอนนี้นิพนธ์ของนาเดียก็อัดแน่นส่งผลกระทบต่อจิตใจของเธอ ทำให้เจมส์พยายามนำเสนออีกครั้งว่า “ทุกคนมีบาดแผล ถ้าการเขียนเป็นสิ่งที่คุณต้องการ ให้เธอต่อสู้กับมันเหมือนที่ฉันทำ”
ในคืนหนึ่งเมื่อเจมส์นั่งอยู่ใต้แสงดาว คล้ายคืนที่เขาและนาเดียพบกัน เขารู้สึกถึงความเชื่อมโยงจากบันทึกในมือของเขา น้ำเสียงของภายในความคิดเป็นเสียงที่แฝงไปด้วยความรักและให้อภัย เขาไม่สามารถปล่อยให้ความทรงจำหมดไปได้
เมื่อวันสำคัญของการแสดงผลงานศิลปะใกล้เข้ามา เจมส์เดินไปที่ห้องพักของนาเดียด้วยการถือบันทึกของเธอมาตลอดระยะเวลา การกระทำนี้จะนำพาจิตใจสู่การเปิดเผยร่วมกัน จะเป็นช่วงเวลาแห่งการตัดสินใจและการส่องสว่างน้ำใจของน้องสาว ความลึกของความรักต้องห้าม แต่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันทรงพลังเหมือนแสงที่ส่องสว่างในค่ำคืนมืด ต้องมาดูกันว่าในช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยแห่งงานโชว์ ศิลปะอันยิ่งใหญ่จะตอบชี้ให้กันในความรัก และความเจ็บปวดที่ตนได้เกิดขึ้นในบันทึกของความรู้สึกได้ออกมาเผยแพร่หรือไม่ ความจริงหรือการตัดสินใจจะทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นหลุดออกไปจากความลึกซึ้ง.
