ทุ่งนาสีเขียวขจีล้อมรอบบ้านเก่าของมุก แสงแดดอ่อนยามเช้าส่องผ่านต้นมะพร้าวที่จะไม่มีวันตายไปจากความทรงจำของเธอ วันนั้นเธอเพิ่งกลับจากมหาวิทยาลัยเมื่อได้ทราบข่าวร้ายว่าคุณยายเสียชีวิตจากอาการป่วย หลังจากนั้นทุกอย่างในบ้านดูจะเงียบขึ้น แม่ของมุกกลับเข้าไปอยู่ในโลกของตัวเอง หญิงสาวจึงต้องเดินไปดูความเรียบร้อยของทุกอย่างที่คุณยายเคยดูแล ต้นไม้ดอกไม้ในทุ่งนารอให้เธอไปรดน้ำ เชื้อเชิญความคิดถึงที่แวะเวียนมาในหัวใจ ของเธอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขณะที่มุกทำงานบ้านไปเรื่อย เธอเปิดเพลงที่คุณยายชอบฟัง เสียงของเพลย์ลิสต์กลายเป็นเสียงที่กลบเกลื่อนความเศร้าของเธอ มุกจำได้ว่าในช่วงวัยเด็ก คุณยายคือคนที่เล่าเรื่องราวให้อยู่เสมอ มีทั้งนิทานเก่าแก่ ทั้งความฝันเกี่ยวกับอนาคตที่มายังทุ่งนี้ มุกนั่งลงใต้ต้นมะพร้าว ยกมือประคองแก้ม มีน้ำตาคลอตามวงหน้า
“ทำไม?” มุกถอนหายใจ เมื่อต้องเผชิญกับความรู้สึกโกรธที่จับต้องไม่ได้ ความโกรธที่พาเธอไปหาความร้าวรอนที่ไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ เธอตัดสินใจโทรหามิตรซึ่งเป็นเพื่อนสนิทที่มักจะเข้าใจเธอ แม้ว่าจะอยู่ห่างไกล สายตาเธอเพ่งไปที่ภูเขาที่ตั้งเด่นอยู่ด้านหลังบ้าน
“เธอได้ยินข่าวเรื่องคุณยายไหม?” มุกเริ่มไปถึงเรื่องเดิม ขณะที่มิตรฟังอยู่ที่อีกฟากของสาย เสียงหัวใจที่แตกสลายพาให้ทุกคำที่พูดลื่นไหลออกมา ลึก ๆ ลงไปเธอรู้ว่าโลกของทั้งคู่เปลี่ยนไปแล้ว
“ยังไม่ได้เจอกับต้นไม้ที่ฉันปลูกเลย เธอจะมาอยู่เป็นเพื่อนฉันที่บ้านไหม?” ความคิดที่ให้มิตรได้มาในช่วงเวลาที่บ้านเงียบกลับทำให้มุกรู้สึกโล่งใจ
มิตรตกลง โดยรู้ว่าความสัมพันธ์ของทั้งสองนั้นล้วนเป็นความต้องการแห่งมิตรภาพที่ซึ่งสามารถเยียวยาจิตใจได้ มุกเตรียมบ้านอย่างดี ทั้งสองเธอนั่งคุยกันในคืนที่แสงจันทร์ส่องประกายลงบนทุ่งหญ้า การย้อนความทรงจำช่วยให้มุกฟื้นฟูความรักที่มีต่อคุณยายอีกครั้ง
คืนหนึ่งขณะที่มุกนั่งอยู่ในสวนเล็ก ๆ มิตรเริ่มเล่าเรื่องราวของความฝันที่มุกมีในวัยเรียน “เธอเคยบอกฉันว่า อยากจะเป็นคนดูแลสวนสวยไหม?” มิตรเริ่มเปิดประเด็นเรื่องโลกแห่งความฝัน ในตอนนั้นมุกรู้ว่าความพรั่งพร้อมของโลกอยู่นอกตัวเธอ แต่เธอกลับไม่รู้
“ฉันก็ไม่แน่ใจ” มุกเห็นภาพตัวเองนั่งอยู่ที่นั่นกับคุณยาย ส่วนคุณยายเล่าเรื่องราวที่ตลกขบขันที่ทำให้เธอหัวเราะ “คิดไหมว่าจะมีวันไหนที่เราได้กลับไปที่นั่นอีก”
การตั้งคำถามเกี่ยวกับอนาคตในคืนที่ฟ้ามืดทำให้เกิดการเสียดสีคุณค่าในจิตใจ เริ่มทำให้มุกอยากตอบคำถามก่ำสัญญาณที่ทำให้เธออยากดำเนินชีวิตไปข้างหน้า แสงจันทร์ส่องมาที่ใบหน้าเธอ อย่างน้อยที่สุด เธอก็รู้ว่าคุณยายอยู่ที่นั่นแม้จะอยู่ห่างไกล
มิตรเฝ้ารอการตัดสินใจของมุกแทนความรัก ดึกดื่น คืนที่เต็มไปด้วยดาวช่วยให้ทั้งคู่เปิดเผยความรู้สึกของกันและกัน รอบตัวเต็มไปด้วยเสียงของโลกที่ยังชีพอยู่ แม้ว่าภายในจิตใจกลับมีความว่างเปล่า
ถึงแม้ขาดคนรัก แต่กำลังใจจากเพื่อนก็ช่วยให้มุกกล้าที่จะก้าวพัฒนา ใช้ชีวิตไปพร้อมกับแสงจากความรักของคุณยายที่ยังส่องผ่านหัวใจของเธอ เมื่อดอกไม้ในทุ่งงอกงามอาจเปลี่ยนไป แต่รักที่มีอยู่ไม่เคยตายไป
เวลาผ่านไปไม่นาน บางส่วนในใจของมุกเริ่มตื่นตัวในการทำสวน ด้วยความช่วยเหลือจากมิตร เธอได้ปลูกผักหลากหลายเพื่อประกอบอาหารให้ครอบครัว และอย่างมีความสุข
คุณยายเฝ้ามองให้กำลังใจตลอดมา ให้ความหวังว่าวันหนึ่งทุกอย่างจะหวนกลับคืนมาทั้งชีวิตและรักที่เธอผ่านมา มุกรู้สึกถึงคำสัญญาที่เธอเริ่มให้กับตัวเอง และแม้ความทรงจำจะทำให้เจ็บปวด แต่ก็ทำให้มันมีค่า
ตอนจบของมุกเติบโตขึ้นไปสู่การปลูกสวนที่มีดอกไม้สีสวย อยู่รายล้อมในชีวิตเธอ แม้ว่าต้นไม้จะไม่ได้มีชีวิตอย่างที่ผู้คนคาดหวังไว้ แต่ทุกอย่างก็เป็นวิวัฒนาการของชีวิต ที่เรียกว่า “การอยู่กับความรัก”
