แสงสุดท้ายของกานต์

แสงแดดอ่อนๆ ที่ส่องผ่านต้นมะขามใหญ่ในชุมชนริมคลอง รู้สึกอบอุ่นในวันสดใสดังปีที่แล้ว พ่อของกานต์เคยพูดถึงอากาศแบบนี้ว่า ‘มันดีที่จะเป็นครอบครัวกันนะ’ แต่ตอนนี้เสียงของเขามันหายไปนาน ภายในบ้านเรือนที่ห้อมล้อมไปด้วยเสียงเรียนรู้ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ไม่มีใครรู้ว่าพ่อจากไปตอนไหน แต่กานต์ยังใช้ชีวิตต่อไปบนกรอบของความจริงเล็กน้อยที่เธอมี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เมื่อคืนนี้ เธอได้พบกับภาพถ่ายเก่าๆ ของพ่อในบ้านหลังเก่าที่ถูกฝังไว้ในกล่องเก็บของที่ดูเหมือนจะเต็มไปด้วยฝุ่น เธอหยิบเอาภาพนั้นมาดูด้วยความสงสัย ในใจของเธอเกิดคำถามขึ้นมาอีกมากมาย ว่าทำไมพ่อถึงเลือกที่จะจากไป ทำไมถึงไม่บอกลาเธอและแม่

“กานต์ จะไปหาแม่ยายขอโทษครับ!” เสียง วิทย์ เพื่อนสนิทของกานต์ทำให้เธอรู้สึกปลอดโปร่งขึ้น “ไว้เราไปหาพ่อกันนะ” วิทย์พูด พร้อมกับยิ้มให้เธอ ความรักเล็กน้อยที่ซ่อนอยู่ในความสนิทสนมของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นในใจ แต่ก็ยังมีความกังวลปนอยู่

กานต์พยายามอยู่บนเส้นทางของการค้นหา เธอเลือกที่จะเข้าไปในที่ซึ่งเธอรู้สึกไม่ชอบดนตรีและผู้คน เสียงแหลมที่แสดงถึงอารมณ์ของคนที่ตื่นเต้นรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะรวมกันเป็นที่มาของความจริง แต่พ่อกลับไม่มีในภาพนี้

เมื่อการค้นหาดำเนินไป กานต์ได้พบเรื่องราวจากผู้คนในชุมชน ทั้งใต้สะพานและบ้านเรือนเก่าๆ ที่พ่อเคยอยู่ กานต์รับรู้ว่าพ่อมีผู้คนเคารพที่จำได้ แต่ไม่มีใครบอกเธอถึงการจากไปนั้นเลยสักคน ขณะที่เธอก้าวลึกเข้าไปอีกในหลุมดำของความปริศนานี้ ผู้คนเริ่มปิดกั้นตัวเองเพื่อไม่ให้ความจริงจากเธอออกไป

วันเวลาผ่านไป เธอเริ่มมีความหงุดหงิดและต้องการคำตอบจากแม่แทน แม้เสียงของแม่จะเต็มไปด้วยความอ่อนโยน แต่ความลับที่แม่เก็บซ่อนมันกลับกลายเป็นประตูสู่ความโกรธที่เธอไม่เคยรู้ มากกว่าการแสดงออกแบบเงียบๆ เธอจัดการบทสนทนาทั้งหมดแบบที่ไม่เคยทำมาก่อน สายตาที่จ้องมองแม่เปรียบเสมือนกับการค้นหาแรงบันดาลใจทั้งความกลัวและความสงสัย

“ทำไมแม่ไม่พูดความจริงกับฉัน?” กานต์ถามเสียงแข็ง “ทำไมไม่บอกให้ฉันรู้ว่าทำไมพ่อถึงไป?” แม่ถอนหายใจยาว เหมือนว่าจะพูดอะไร แต่กลับไม่พูดออกมา

เมื่อใกล้ถึงวันเกิดของเธอ กานต์ตัดสินใจที่จะจัดงานเลี้ยงเพื่อดึงความสนใจจากลูกบ้านและให้ทุกคนมาที่นี่ ดนตรียังคงไหลลื่นจากเครื่องเสียง ความรู้สึกของเธอเริ่มร้อนแรงขึ้น ขณะที่เธอดูผู้คนสนุกสนาน มันทำให้เธอลืมความเครียดที่สั่งสมมาอย่างยาวนาน

“กานต์! นี่มาจากบ้านพ่อ” วิทย์ตะโกนเสียงดัง พลางยื่นกล่องเล็กๆ ที่ดูเก่าแก่ให้เธอท่ามกลางความวุ่นวาย กล่องนั้นเต็มไปด้วยภาพถ่ายและจดหมายที่ระบุเรื่องราวของพ่อที่เธอค้นหามาตลอด

กานต์ไม่มีเวลาที่จะเรียบเรียงความรู้สึก โดยเฉพาะเมื่อวิทย์บอกว่าเขาเคยไปที่เก่าๆ ที่ตรงข้ามกับบ้าน เริ่มไม่แน่ใจว่าเพื่อนคนนี้กำลังช่วยเธอหรือมีความแอบแฝงอะไรอยู่
“วิทย์ ทันทีที่รู้ความลับแล้วฉันจะคุยกับเธอ” กานต์ให้คำสัญญา ก่อนที่จะเปิดกล่องและพบกับความจริงที่ซับซ้อนยิ่งขึ้น

เมื่อเธอสำรวจจดหมายและเอกสารเธอเริ่มเห็นภาพพ่อในแง่ที่ไม่คาดคิด ความรักของพ่อนั้นซับซ้อนและเต็มไปด้วยความเสียสละ ที่เธอไม่สามารถเข้าใจได้ในตอนนั้น มันทำให้เธรวมกันด้วยความเจ็บปวดและการทะเลาะอยู่ในใจ

ขณะที่เธอกำลังคิดถึงทั้งหมดที่ผ่านมานั้น วิทย์กลับมาปรากฏตัวที่บ้านเธอ พ่อหนุ่มเข้ามาพร้อมกระดาษเปิดเผยความลับสุดท้าย นั่นคือการทรยศและคำสาปที่เขาไม่เคยกล่าวถึงกับครอบครัว

“แม่ของเธอไม่ให้ทำแบบนั้น” วิทย์บอกเสียงแผ่ว พวกเขาแลกประสบการณ์ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตอบคำถามได้แล้ว
สายตาที่เด็ดขาดในใบหน้าของกานต์ไม่มีคำตอบได้ จะสู้กับความรักของพ่อที่มีต่อแม่ไปได้ในที่สุด

เมื่อเธอรับรู้ถึงความลับที่เป็นที่มาของความหายไป สิ่งที่น่าตกใจกว่าคือเธอรู้ว่าตัวเธออยู่ในที่ที่เป็นอันตราย แล้วพวกเขาทั้งคู่ก็เริ่มสู้เลือกอย่างมีประสิทธิภาพ และเขาได้ทั้งรู้สึกและเป็นอิสระ

“ถ้าผมอยู่ถึงตอนนี้แล้ว ฉันจะอยู่เคียงข้างเธอ”和

เมื่อถึงจุดสุดท้าย เรื่องราวของพ่อก็เหมือนเป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญ และไม่มีอะไรจะหยุดบรรยากาศการกลับมาของกานต์อีก สายน้ำในคลองยังไหลไป และเธอพูดออกอย่างรู้ใจ “พรของพ่อยังอยู่”