ในชุมชนริมคลองแห่งหนึ่ง เสียงน้ำไหลกระทบตามโขดหินดังก้องอยู่ข้างหู ของอลิซ สาวน้อยวัย 18 ปี ที่หวังจะเป็นนักดนตรี ฤดูฝนมาเยือน ทุกอย่างดูชุ่มชื้นไปด้วยน้ำ เมื่อแสงแดดส่องลอดเข้ามาผ่านกอหญ้า สูงตระหง่านนั่น ส่งให้หลายคนพากันเดินออกมาใช้ชีวิตตามปกติ แต่อลิซยืนอยู่ที่ริมคลองด้วยความเงียบอยู่หลายวินาที เมื่อเสียงที่ซึมลึกลงไปในหัวใจให้เธอหวนนึกถึงเสียงดนตรีที่เธอรัก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อลิซ! มาช่วยกันทำอาหาร” เสียงของแม่เรียกเธอที่บ้านไม้เก่าโดยไม่มองหน้าเธอ ขณะขาหยั่งลงไปในคลอง เลาะเรือเก่าๆ ที่จอดอยู่เบื้องหน้า เมื่อถึงเวลาอาหารกลางวัน ทุกคนจะมารวมกันที่โต๊ะใหญ่กลางบ้าน คล้ายกับการรวมตัวของสมาชิกละครเวที แต่อลิซกลับรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ถูกแยกออกมา
การเรียนที่โรงเรียนจังหวัดได้ก่อให้เกิดความกดดันขึ้นเมื่ออลิซเป็นที่รู้จักในฐานะนักเรียนที่ไม่มีความสำเร็จนัก โดยเฉพาะประเด็นการสอบคัดเลือกเข้าโรงเรียนดนตรีชื่อดังที่มีแต่เด็กที่เก่งที่สุด ทางครูให้โอกาสให้อลิซ แต่ทุกคนในชั้นดูถูกเธอ
วันหนึ่งขณะที่อลิซซ้อมเพลงบนกีตาร์ที่บ้าน เธอได้ยินเสียงดนตรีที่ไหลออกมาจากบ้านข้างเคียง ซึ่งเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและบรรยากาศสนุกสนาน เธอจึงตัดสินใจไปสำรวจ เพื่อนบ้านซึ่งเป็นครอบครัวที่ย้ายมาจากเมืองใหญ่ ชื่อ ชีโร่ เด็กหนุ่มที่ดูแตกต่างจากคนในชุมชน เป็นนักกีตาร์ที่มีพรสวรรค์ และแนะนำวิธีการเล่นเพลง
การพบกันครั้งนี้เปิดประตูสู่โลกใหม่ทั้งสองคน ทั้งคู่เริ่มแบ่งปันความฝัน และทำการฝึกซ้อมร่วมกันภายในยามค่ำคืน อากาศที่แสนเย็นสบาย ทำให้ทั้งคู่สามารถแสดงออกถึงความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ในใจ
แต่ความรักของทั้งคู่ต้องเผชิญกับอุปสรรค เมื่อแฟนเก่าของชีโร่กลับมาหาเขา และทุกคนในชุมชนเริ่มรู้สึกไม่พอใจที่มีความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสอง โดยเฉพาะแม่ของอลิซที่ยึดมั่นในวิถีชีวิตดั้งเดิม
ช่วงเวลานั้นอลิซรู้สึกเหมือนอยู่ระหว่างสองโลก โลกที่เต็มไปด้วยความหวังและเสียงเพลง และโลกที่เต็มไปด้วยค่านิยมเก่าแก่ที่แม่และคนในชุมชนมักยึดถือ
ขณะที่ทุกอย่างเริ่มไม่ลงตัว ทั้งสองต้องเผชิญกับการเลือกเส้นทางชีวิตว่าจะเดินทางต่อไปอย่างไร ในซองเสียงดนตรีที่พวกเขาแต่งขึ้นเองกลายเป็นเพื่อนที่สำคัญ ที่ทำให้ทั้งสองยังคงยืนหยัดอยู่ได้
สุดท้ายอลิซตัดสินใจขึ้นเวทีประกวดนักร้องในงานเทศกาลของหมู่บ้าน โดยหวังว่าจะพิสูจน์ว่าความฝันของเธอสามารถเกิดขึ้นจริงได้ แม้หลังจากที่ทุกคนแสดงความเกลียดชัง ไม่คิดว่าจะมีใครสนับสนุนเธอ
แต่ในคืนวันประกวด คืนซึ่งเด่นชัดด้วยแสงไฟหลากสีอลิซก็สามารถนำเสนอผลงานเพลงของเธอเป็นครั้งแรก โดยมีชีโร่ยืนอยู่ข้างหลังเป็นกำลังใจให้ ด้วยการสัมผัสมือและการส่งเสียงเป็นการสื่อสารที่ช่วยทำให้ความกลัวสลายไป
เมื่อเธอขึ้นไปบนเวที เหงื่อผุดขึ้นตามหน้าผาก รู้สึกตื่นเต้นขนาดไหน เธอรู้ว่าผู้คนในชุมชนเริ่มหันมามองด้วยความสนใจ วันนี้จะเป็นวันที่เธอจะก้าวจากความกลัวนั้น และเข้าสู่โลกแห่งดนตรี
เสียงเพลงเริ่มต้นไหลเข้าสู่หู ทุกอย่างเงียบสงัด กลายเป็นบทเพลงที่เธอซ้อมมาตลอดหลายสัปดาห์ ไม่ได้ง่ายเพราะความไม่สบายใจเสียงข้างนอก เมื่อบทเพลงสดใสเริ่มไหลออกจากริมฝีปากของเธอ เสียงปรบมือดังสนั่น สายตาทุกคนจับจ้องเธอ แต่เมื่อบทเพลงสุดท้ายจบลง ก็พบว่าผู้คนที่มากมายอยู่รอบสนามถูกตราตรึงความรู้สึกในเพลงไปด้วย อลิซยิ้มให้ชีวิตใหม่ และค้นพบว่าการเป็นตัวเองนั้นมีความหมายมากกว่าทุกสิ่ง
การร่วมแรงร่วมใจและความรักจากชุมชนกลายเป็นกำลังใจให้พวกเขา เธอค้นพบว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเป็นตัวของตัวเองในโลกที่เติบโต ไม่ต้องกังวลกับความคาดหวังของคนอื่น อลิซกับชีโร่อาจจะไม่รู้ว่าพวกเขาจะไปอยู่ที่ไหนในวันหน้า แต่พวกเขาจะเดินหน้าต่อไปโดยมีเสียงดนตรีเป็นคู่เดินทาง ไม่สำคัญว่าชีวิตจะเจออุปสรรคขวางหน้าแค่ไหน พวกเขาจะเปลี่ยนเสียงหัวใจเป็นเสียงของการเดินทางที่ไม่สิ้นสุดด้วยกัน.
