แสงแดดอ่อนๆ ส่องกระทบผิวหน้าของน้องเอิร์นขณะที่เธอกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนระเบียงของบ้านในหมู่บ้านชนบท หลังจากได้ยินข่าวว่าตนเองได้รับทุนไปศึกษาต่อที่กรุงเทพมหานคร น้องเอิร์นรู้สึกตื่นเต้นและวิตกกังวลในเวลาเดียวกัน เธอไม่เคยออกจากบ้านอันแสนอบอุ่นมาก่อนเลย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!การเดินทางมาถึงกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นทำให้เธอรู้สึกเหมือนเข้าสู่เมืองมหัศจรรย์ ทุกอย่างดูสดใสและมันวาว แต่น้องเอิร์นก็รู้สึกเหมือนตัวเองหลงทางท่ามกลางคนมากมายในถนนที่พลุกพล่าน
“เอ้ย! ระวัง!” เสียงดังขึ้นทันทีที่น้องเอิร์นพลาดการมองไปข้างหน้า เธอชนเข้ากับผู้ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะรีบๆ เขา
“ขอโทษครับ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม” เขาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน นักศึกษาหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ที่มีตาสีเข้ม สวมเสื้อยืดสบายๆ และกางเกงยีนส์ เมื่อเขาจ้องมองไปที่น้องเอิร์น รอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นทำให้หัวใจของเธอกระโดดไปมา
น้องเอิร์นพยักหน้าอย่างงงงวย นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับใครบางคนในเมืองใหญ่ขนาดนี้
ผู้ชายคนนี้ชื่อว่าอาร์ต เขาเป็นนักเรียนชั้นปีที่สามของมหาวิทยาลัยใกล้เคียง ทั้งสองตกลงที่จะเป็นเพื่อนกันเพื่อช่วยให้น้องเอิร์นปรับตัวได้ดีขึ้นในกรุงของคนแปลกหน้า
พวกเขาเริ่มพบกันบ่อยครั้ง ทั้งไปดูหนัง และทานข้าวด้วยกัน สายสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกพิเศษที่ไม่สามารถอธิบายได้
วันหนึ่งในช่วงเย็นขณะที่นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟริมแม่น้ำเจ้าพระยา หลังจากพูดคุยกันเรื่องราวต่างๆ น้องเอิร์นตัดสินใจสอบถามความรู้สึกของอาร์ต “เธอเคยมีความรักไหม?”
อาร์ตกระชับแก้วกาแฟแล้วมองลงไปที่พื้น “เคย แต่… มันเคยทำให้ฉันผิดหวังมาก” กล่าวไปก็ยิ้มอบอุ่น แต่ก็มีแววตาที่เศร้าในความทรงจำ น้องเอิร์นสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่เขาต้องเผชิญ
เวลาเดินไปเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็ลึกซึ้งยิ่งขึ้น ความลุ้นรอของน้องเอิร์นต่อการสารภาพรักระหว่างทั้งสองเป็นบรรยากาศที่ตึงเครียด ทุกครั้งที่มีการสบตา อารมณ์ของทั้งคู่เปลี่ยนแปลงอย่างเห็นได้ชัด
จนกระทั่งวันหนึ่ง อาร์ตส่งข้อความหาน้องเอิร์น เพื่อบอกว่าเขาต้องการพูดคุยจริงจังกับเธอในวันเสาร์
ในวันเสาร์สว่างสดใส น้องเอิร์นไปถึงสถานที่นัดหมายซึ่งเป็นสวนสาธารณะตรงกลางเมือง กรุงที่เต็มไปด้วยผู้คนเดินเล่น โดยมีเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีคลอเบาๆ
อาร์ตปรากฏตัวขึ้น พร้อมกับนำช่อดอกไม้เล็กๆ ไปด้วย ใจของน้องเอิร์นเต้นแรงเมื่อเขานั่งลงข้างๆ และเริ่มกล่าวความในใจ “เอิร์น ฉันรู้สึกว่าเรามีอะไรที่พิเศษ…”
น้องเอิร์นซ่อนอาการตื่นเต้น “แต่ฉันก็กลัวว่าสิ่งที่เรามีอาจจะไม่ยั่งยืน”
“แค่ให้โอกาสตัวเอง” เขายิ้มและกล่าว “เราจะผ่านเรื่องราวทั้งหมดไปด้วยกัน” การพูดคุยเป็นไปอย่างเปิดใจ แต่วุ่นวาย ทั้งคู่เลือกที่จะลองเปิดใจให้กัน
หลายสัปดาห์ผ่านไป ท่ามกลางการผจญภัยในชีวิตมหาวิทยาลัย ทั้งทำการบ้านและการโปรเจค ทำให้พวกเขาได้มีเวลาที่จะเรียนรู้ตัวตนที่แท้จริงของกันและกัน อย่างไรก็ตาม โปฐมเหตุเริ่มขึ้นเมื่ออาร์ตเกิดความสับสนเกี่ยวกับรุ่นพี่ที่มีความสัมพันธ์กับเขา
น้องเอิร์นพยายามอดทนและให้กำลังใจอาร์ต แต่ความรู้สึกของเธอกลับลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่ความคิดถึงและอารมณ์กลายเป็นความกดดัน
“ทำไมเธอถึงรักคนอื่น” เอิร์นถามขึ้นในวันหนึ่ง ขณะที่ทั้งสองนั่งอยู่ในรถไฟฟ้า แสงสว่างจากกลางคืนกระทบเข้าที่ใบหน้าของพวกเขา “ความรักรู้ไหม มันไม่ยุติธรรมสำหรับฉัน”
ความเงียบแทรกอยู่ในอากาศ น้องเอิร์นรู้ว่าอาร์ตกำลังตกอยู่ในภาวะความรู้สึกไม่แน่ใจ จนในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะปล่อยให้รุ่นพี่นั้นไป และหันมายังน้องเอิร์นอย่างจริงจังมากขึ้น
แม้ว่าทางเลือกนี้จะยาก แต่พวกเขาเริ่มสร้างความจริงใหม่ขึ้นมา ขั้นตอนของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อนกลับมาปรากฏขึ้นเมื่อพวกเขาพบกันเพื่อนๆ ในมหาวิทยาลัย คนรอบข้างมองเห็นความรักอันงดงามของพวกเขา
ท้ายที่สุด น้องเอิร์นและอาร์ตได้เรียนรู้ว่า ความรักที่ยั่งยืนไม่ใช่แค่การมีใจผูกพันกัน แต่ก็ต้องมีกำลังใจในการจัดการกับอุปสรรคและการเติบโตไปพร้อมกัน เมื่อพวกเขาได้ยินเสียงดนตรีและลมพัดผ่าน พวกเขารู้ว่าอนาคตจะต้องสดใสสำหรับความสัมพันธ์นี้
วันละครั้งเมื่อดอกไม้ผลิบานออกไปในสวนสาธารณะ พวกเขาทั้งคู่รู้ว่าคือการเริ่มต้นใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้น ด้วยจิตใจที่เปิดกว้างและสิ่งที่สำคัญที่สุดคือความเชื่อมั่นในกันและกัน
ในวันที่อาร์ตขอบคุณน้องเอิร์นที่อยู่เคียงข้างมอบน้ำใจให้กันในช่วงเวลาที่ยากลำบาก สุดท้ายตราบใดที่ทั้งสองมีมุมมองที่ดีต่ออนาคต พวกเขาก็พร้อมเผชิญกับทุกสิ่งที่รออยู่ข้างหน้า แม้จะมีความไม่แน่ใจหรือคำถามอยู่บ้าง แต่นั่นคือความรักที่งดงามที่พวกเขาจะสร้างขึ้นด้วยกันในระยะยาว
