วันหนึ่งในกรุงเทพฯ ที่อากาศหนาวเย็น เมฆหมอกคลุมหนาไปทั่ว ทั้งเมืองดูเหมือนจะช้าลง ชาวบ้านม้วนตัวอยู่ในเสื้อโค้ทหนาๆ ริมถนน เสียงพูดคุยสีหน้าอ่อนล้าของผู้คนทำให้รู้สึกถึงความเฉื่อยชา ในภาวะที่เรียกได้ว่าเป็นวันธรรมดาที่แสนพิเศษหวือหวา ดิฉันคือภัทรา นักเรียนมัธยมปลาย อายุสิบเจ็ด ปี ฉันเพิ่งกลับจากโรงเรียน ภาพในใจยังจำวินาทีสุดท้ายที่ครูให้คำแนะนำให้กลุ่มเรา ซีเอ มาทำโปรเจคเกี่ยวกับครอบครัว โดยแต่ละคนต้องเอาเรื่องราวของครอบครัวมาปรับเปลี่ยนให้เป็นละครนำเสนอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในวันเดียวกันที่บ้านของเราสุ่มสลับกันไปมาถึงหลายปีที่ผ่านมา อันใหม่เกิดขึ้นในความรู้สึกเล็กน้อย เสียงแข็งแรงของพี่หนึ่ง น้ำเสียงที่ยืนยันในความเชื่อมั่นแม้จะมีความลังเลในหัวใจ เป็นสิ่งที่น่าแปลกใจ แต่ความรักระหว่างพี่น้องกลับแข็งแกร่ง ยิ่งเวลาผ่านไป ฉันรู้ว่าพี่หนึ่งมีอะไรมากกว่าที่เขาเป็น
ละลายความแข็งแกร่งด้วยการร่วมกันจิดจำนวนนั้น ขณะที่ออกเดินทางไปหาทางแก้ไข งานที่อาจจะมาหยุดอยู่กับเรา การค้นพบตัวเองในช่วงแห่งความรักท่ามกลางบรรยากาศที่เต็มไปด้วยคู่รักและการเปลี่ยนแปลงมากมาย
คืนหนึ่ง ขณะที่เรานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น ห้องที่เก็บความทรงจำ เดวิสมั่นใจว่าเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นจะสื่อสารกันได้ ชีวิตรีบเร่งที่กลับเข้ามา ความวุ่นวายในใจระหว่างเราทั้งคู่ทำให้ต้องใช้เวลากับเรื่อยๆ การเอาชนะใจที่อ่อนแอของตัวเองจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ยากมาก แต่กลับสมบรูณ์แบบในเส้นทางที่มิตรภาพนำไปสู่
ในสภาพอากาศที่หนาวเย็น เราหนีความเป็นจริงไปคุยที่ไหนสักแห่ง ในตอนนั้น ฉันสงสัยว่า เราจะสลัดความรู้สึกที่ประชาชนบริเวณจุดหมายถัดไปเอาไว้ได้ไหม และถ้าจะก็ไม่ผิดที่ฉันจะมีอารมณ์นี้ที่ไม่มั่นคง ความรักที่ค่อยๆ ระบุให้เราได้รับฟังเมื่อรุ่งอรุณ
ในคืนหยาดน้ำฝนตกพรำ เมฆปรากฎตัวเหนือเรา กลิ่นส้มแห่งการลดลงที่แสนอ่อนโยนทำให้โลกกลับมาดูมีความหวัง ในช่วงเบาๆ อากาศอุ่นขึ้น พี่หนึ่งแสนนิ่งขณะหยิบหนังสือขึ้น เรียกญาติของเรา หนังสือของเขาที่เล่าถึงการเดินทางที่ใส่หัวใจของพี่ใหญ่เป็นความรักก่อนจะหายไป
“อยากให้พี่รู้ไหม ว่าครั้งหนึ่งเราเคยล้มเหลวแล้ว ถ้าเราจะรักหรือไม่รักก็เป็นสิ่งที่เราทำได้” เป็นเสียงที่คงติดอยู่ในหูของฉันตลอดไป ทุกตัวละครมีสีสันและความเจ็บปวด
