แสงอาทิตย์สาดส่องลงมาที่หน้าต่างบานใหญ่ของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง เสียงเด็กนักศึกษาเฮฮาอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยกำลังพูดคุยกันข้างล่าง ขณะที่ ยาใจ นักศึกษาทางวิศวกรรมศาสตร์ ปีสอง ยืนอยู่ตรงระเบียง กำลังมองออกไปข้างนอกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตั้งใจ เธอจะต้องเตรียมตัวสอบในอีกไม่กี่วันข้างหน้า แต่แค่ความคิดถึงเขา – แมน หนุ่มหล่อที่เรียนอยู่คณะเภสัชกรรม ทำให้การเรียนของเธอแทบจะไม่เป็นผล
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แมนเป็นเด็กหนุ่มที่มีเสน่ห์เต็มเปี่ยม ทุกคนตั้งแต่พี่ ๆ ถึงญาติข้างบ้านต่างก็รู้จักเขา เขามีความตั้งใจที่จะเป็นเภสัชกรที่ดีและมักใช้เวลาว่างช่วยสอนเพื่อน ๆ ในห้อง แต่เขาก็มีเรื่องราวที่ทำให้เขาต้องกลัวการเผยความรู้สึกของตัวเอง ทุกครั้งที่เห็นยาเขารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
ยามเย็นของวันศุกร์ แมนเดินมาที่หอพักของยา เขาคิดในใจว่าเขาจะสารภาพรักกับเธอในวันนี้ แต่เมื่อเขาเห็นเพื่อนผู้ชายที่เข้ากับยาได้ดีนั่งอยู่ข้าง ๆ ดวงตาของเขาเผลอจับจ้องไปที่แนวท่าทางที่พวกเขามีร่วมกัน แค่ชั่วขณะก็ทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดและละเหี่ยใจ
“ทั้งสองคนสนุกกันจังเลยนะ” แมนพูดขึ้นด้วยเสียงติดตลก เมื่อเขาตกไปอยู่ในวงสนทนาที่มีคนอื่นร่วมด้วย
ยาเงยหน้าขึ้น ยิ้มให้แมนด้วยความยินดี ทั้งสองคนเริ่มสนทนาเกี่ยวกับบทเรียนจากห้องเรียน วันนี้ยาแต่งหน้าเต็มที่กว่าปกติ เธอสวมเสื้อผ้าสีพาสเทลที่เข้ากับผิวขาวของตัวเอง สายตาของแมนยังคงติดอยู่ที่เธอ
“มีเรื่องอยากบอกนาย…” แมนลังเลเมื่อสถานการณ์กำลังจะเข้ารูปเข้ารอย
เสียงโทรศัพท์ของยาแว่วมาตัดบรรยากาศที่ตึงเครียดเหล่านั้น
“ขอโทษนะ” ยาบอกกับทั้งคู่แล้วเดินไปหามุมห้องเพื่อรับสาย เธอเอียงไปมา ฝ่ายแมนได้แต่ยืนมอง การไม่รู้ว่ามาจากใครทำให้เขารู้สึกกังวล ทุกห้องของหอพักนี้มีความลับ และบวกกับเสียงสะท้อนจากการโทรทำให้เขารู้สึกไม่ไว้ใจ ไม่รู้ว่ามีใครกดดันให้ยาอยู่ข้างๆ
“รู้สึกอะไรวะ อาการเรื่องรักมีแต่ความซับซ้อน” เขาพูดกับตัวเอง ก็หนีไปหนีมาอยู่แค่นี้
ยาได้ยินเสียงของแมนก็ตัดสายทันที วางโทรศัพท์แล้วเดินกลับมา ใบหน้าจริงจังจนไม่น่าเชื่อ
“นาย! มีเรื่องด่วนสุดๆ นะ” เธอพูด แต่ละคำมีน้ำเสียงที่กระตือรือร้น แมนรอโอกาสที่จะถามเกี่ยวกับสายที่เพิ่งผ่านไป แต่แล้วก็ถูกขัดจังหวะเช่นเดิม
“คือว่า… พ่อของฉันกำลังมีปัญหาใหญ่ทางการเงิน เขาจะย้ายบ้าน แล้วถ้าไป ฉันก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้” น้ำเสียงของยายังเต็มไปด้วยความหวั่นกลัว สายตาของเธอมองลึกเข้ามาในดวงตาของแมน
“คุณเห็นข่าวสาวเสิร์ฟที่ทำงานที่ร้านกาแฟไหม?” เธออ้างถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ชีวิตเต็มไปด้วยความกดดัน โน้มน้าวให้ไม่สนใจเรื่องความรัก แม้ว่ามันจะเป็นสิ่งที่เธอต้องการมากที่สุด แมนยืนอยู่ข้าง ๆ ราวกับมีบางอย่างเข้ามาทำให้สถานการณ์ที่เธอคิดว่าจะอธิบายชัดเจนต้องถูกเบี่ยงเบนไปว่างเปล่า
ระยะทางทางใจระหว่างทั้งสองดูเหมือนจะขยายออกไป แสงด้านนอกเริ่มลดลง เสียงคนที่ด้านล่างเงียบไป ยาและแมนหลบซ่อนตัวจากความเป็นจริงในสถานที่แห่งนี้ ใจของทั้งสองเริ่มหวาดระแวงต่อการออกไปสู่โลกภายนอกในขณะที่จุดหมายปลายทางของชีวิตอยู่ในมือ
เหตุการณ์นี้เป็นจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ที่ซับซ้อน พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความรักต้องห้าม พวกเขาจะทำยังไงกับความรู้สึกนี้? ความรักจะสามารถที่จะช่วยให้ชีวิตดีขึ้นหรือไม่? ทุกอย่างจะต้องขึ้นอยู่กับการตัดสินใจที่สำคัญที่พวกเขาเลือกระหว่างความฝันและความรัก
ดังนั้นสาวคนนี้กับชายหนุ่มนั้นจึงเริ่มต้นการเดินทางที่เต็มไปด้วยคำถามและความหวัง เมื่อพวกเขาต้องหาทางแก้ไขให้ทั้งรักทั้งเรียนเป็นไปได้ ในขณะเดียวกันพวกเขาก็ต้องปกป้องพื้นฐานของชีวิตในพิธีกรรมของการเติบโตและการตัดสินใจ
เวลาที่เหลืออยู่เห็นแก่กันในโลกมหาเวทย์แห่งนี้ ขณะที่ทั้งคู่ประสบปัญหาขัดข้องระหว่างการต่อสู้กับความไม่แน่นอนในชีวิตนักศึกษา ทั้งนั้นก็มีความทรงจำอันหนักอึ้งรออยู่ทางเดินข้างหน้า พวกเขาต้องเรียนรู้ว่าความรักที่แท้จริงอาจมาจากการยอมรับความอ่อนแอ และการเติบโตของจิตใจที่ปีกบาง
ท้ายที่สุด ความรักที่แท้จริงก็เกิดขึ้นโดยไม่ได้วางแผน ไม่มีการควบคุมที่ชัดเจน โดยมีทุกคนที่ต้องเผชิญกับตัวเองในที่สุด “ทำใจนะ” คือประโยคที่แมนเริ่มยอมรับ เพื่อไขปริศนานี้ออกไปยังโลกที่เขาและยาจะเผชิญในอนาคต ว่าความรักอาจไม่มีขีดจำกัดถ้าเผชิญหน้ากับตัวเองก่อนการเปลี่ยนแปลงและการเผชิญขัดใจต่าง ๆ จนกลายเป็นบทเรียนชีวิต
