น้ำในคลองเย็นของกรุงเทพฯ หมุนวนรอบตัวเมื่อแสงตะวันขี้เล่นตกกระทบไปยังผิวน้ำ มันประกายสวยงามแต่ภายในก็แฝงไปด้วยความลับที่ทุกคนพยายามซ่อนอยู่ ในชุมชนเล็กๆ นี้หมิว เด็กสาววัยรุ่นที่มีความฝันอยากเป็นนักเขียน มักนั่งอยู่ที่ริมฝั่งคลอง ทุกวันเธอจะเขียนเรื่องราวลงในสมุดบันทึกเล่มเล็ก ฝันถึงการได้เห็นผลงานของตัวเองอยู่บนแผงหนังสือ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงพูดคุยของผู้คนและกลิ่นหอมของอาหารไทยที่กำลังปรุง ทำให้เธอลืมเรื่องราวของครอบครัวที่ไม่ค่อยสวยงามนัก พ่อที่ไม่อยู่กับแม่ตั้งแต่เธอเกิด และแม่ที่ไม่เคยพูดถึงเขาเลย ทำให้หมิวรู้สึกเหมือนมีข้อมูลบางอย่างที่ถูกซ่อนจากเธอ
วันหนึ่ง ขณะที่เธอเดินอยู่ที่ตลาดเก่า ใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่งซึ่งมาจากในภาพถ่ายเก่าทำให้เธอต้องหยุดชะงัก เขาคือพ่อของเธอ! แค่เพียงมองเขาที่กำลังซื้อขนมหวานให้กับเด็กๆ ในตลาดก็ทำให้หัวใจของหมิวเต้นแรง
หมิวพยายามสืบเสาะข้อมูลเกี่ยวกับเขาไปเรื่อยๆ และคำพูดที่เด็กในตลาดแชร์ถึงเขาคือสิ่งที่ทำให้เธอติดตากว่าเดิม ว่าทำไมเขาถึงทิ้งเธอตั้งแต่ยังเด็ก เธอเริ่มเข้าใจมากขึ้นเมื่อพบว่าแม่ของเธอเคยมีปัญหากับเขาอย่างไร จากเพื่อนบ้านที่รู้จักกันในหมู่บ้าน
ในระหว่างที่พยายามค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับพ่อ หมิวได้พบกับฝน หนุ่มนักเรียนที่มีปัญหาภายในครอบครัวของเขาเอง และพวกเขาเริ่มเป็นเพื่อนที่คอยช่วยเหลือซึ่งกันและกัน ฝนเป็นผู้ช่วยให้หมิวเคลียร์ความคิดและกระชับความสัมพันธ์กับแม่ของเธอ แต่ก็เป็นคนที่เธอหลงรักอยู่เงียบๆ
ความสัมพันธ์ของหมิวและฝนเริ่มพัฒนาเมื่อพวกเขาได้เขียนบทละครด้วยกัน แต่ความลับที่หมิวค้นพบเริ่มสร้างแรงกดดันขึ้น เมื่อเธอพบว่าฝนเป็นลูกของเพื่อนเก่าของพ่อซึ่งแม่ของเธอเกลียดมาก
ความยุ่งเหยิงนี้ทำให้หมิวรู้สึกเหมือนอยู่ในมุมอับ การเลือกที่เธอจะทำเกี่ยวกับทั้งความรักและความจริงเริ่มหนักอกมากขึ้นเรื่อยๆ จนถึงจุดที่เธอต้องตัดสินใจว่าจะเปิดเผยทุกอย่างให้แม่ฟังไหม เมื่อต้องพบกับคำตอบที่อาจเปลี่ยนแปลงชีวิตเธอไปตลอดกาล
เวลาผ่านไป แสงอาทิตย์เริ่มลดต่ำลงจึงทำให้บรรยากาศรอบๆ ชุมชนริมคลองเงียบลง หมิวเดินออกไปริมคลองอีกครั้ง เธอคิดถึงเรื่องราวทั้งหมดในชีวิตของเธอ และในที่สุดshe ตัดสินใจที่จะทำสิ่งที่ถูกต้อง
เมื่อเธอเปิดเผยความลับตลอดไปครึ่งชีวิตกับแม่ของเธอ น้ำตาที่แม่ของเธอไหลออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจ แต่กลับเหมือนการปล่อยให้่ความทุกข์ในใจออกไป การที่หมิวยอมรับอดีต ทำให้แม่ของเธอสามารถพูดถึงพ่อของเธอได้ โดยไม่ต้องกลัวอีกต่อไป
ในที่สุด หมิวและฝนได้อยู่ข้างกันและทำความเข้าใจถึงความสำคัญของครอบครัวในชีวิตของพวกเขา มันเป็นการค้นหาตัวเองในรายละเอียดยุ่งเหยิงของความรัก ความจริง และมิตรภาพ ที่ไม่ได้ราบรื่นเสมอไป แต่มีคุณค่าที่ทำให้พวกเขาเติบโตจริงๆ
ความเห็นคุณค่าที่พวกเขาแสวงหามาจากการที่หมิวยังคงนั่งอยู่ริมคลอง ประกายของพระอาทิตย์ตกดินยังคงสะท้อนที่พื้นน้ำเหมือนให้เห็นถึงโอกาสใหม่ในชีวิต การเริ่มต้นใหม่ที่พวกเขาสร้างขึ้นตามทางที่พวกเขาเลือกเดิน
