สัญญาที่ไม่ลืมเลือน

เสียงฝนกระทบใบไม้ในยามเช้าสร้างบรรยากาศเล็กๆ ให้วังเวง ในบ้านหลังเล็กกลางหมู่บ้านชนบทที่สวยงามสองพี่น้องอย่าง ออย และ ต้น กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารภายใต้แสงไฟนีออนจางๆ ที่บ้านซึ่งตกแต่งด้วยภาพถ่ายเก่าแก่ของครอบครัว ความเงียบที่ตกอยู่คือคำตอบว่าเหตุใดพวกเขาถึงไม่พบกันในช่วงหลายปีที่ผ่านมานี้

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“จะให้เรากลับบ้านตรงนี้ทุกวันงั้นเหรอ?” ออยพูดด้วยน้ำเสียงที่หวานแต่แฝงความอบอุ่น ก่อนจะมองออกไปนอกหน้าต่างที่มีฝนโปรยปราย

ต้นกำลังเคี้ยวข้าวอย่างช้าๆ มองน้องสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ระหว่างที่เขากินอาหาร มีเสียงต่างๆ แว่วเข้ามาที่ก้องอยู่ในหัวของเขา หญิงสาวคนหนึ่ง เขาเคยรัก อดีตที่เต็มไปด้วยความซับซ้อนและความไม่แน่นอน

“พี่คิดว่าเราควรจะพูดถึงมันแล้ว” ต้นจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง เสียงของเขาเต็มไปด้วยความระมัดระวัง เขาหวังว่าออยจะไม่ตีความผิด

“หมายถึงความลับเหรอ?” ออยมีท่าทีที่ไม่ค่อยพอใจ สายตาของเธอเหมือนจะโกรธเคือง แต่เธอก็มองตาเขาตรงๆ

“มันถึงเวลาแล้ว” ต้นพูดเสียงแข็งนิดๆ ความดาร์กของบรรยากาศทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจ

ทั้งสองเริ่มเล่าความลับที่มีมาตั้งแต่การสูญเสียครอบครัว พวกเขาร่วมกันเจ็บปวดและมีความหวัง แต่ก็ต้องรับผิดชอบต่อการตัดสินใจในใจที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาเกิดรอยร้าว

“พี่ไม่เคยทำให้พี่เห็นเท่าไหร่” ออยพูดออกมาในขณะที่เสียงฝนยังคงโปรยปราย และภาพอดีตถูกเรียงร้อยออกมา ความกลัว ความรักที่เขาไม่สามารถแสดงออกได้ ทำให้เขาลังเลที่จะยอมรับมันอีกครั้ง

เมื่อถึงวันงานศพของคนในครอบครัว คนในหมู่บ้านรวมตัวกันเพื่อไว้อาลัย มีการพูดคุยที่เต็มไปด้วยคำถามและความสงสัยว่าจริงๆ แล้วสายสัมพันธ์ในครอบครัวนั้นซับซ้อนเพียงใด

แต่พี่น้องสองคนกลับต้องเผชิญกับความจริงที่แตกต่างไปเมื่อได้ยินสิ่งที่น่าสะพรึงกลัว ดอกไม้ที่สวยงามบนเมรุจุดไฟให้ความทรงจำตามมาอย่างรวดเร็ว

ความรักที่พวกเขามีต่อกันต้องถูกทดสอบในสถานการณ์อันเลวร้าย หลังจากที่ต้นพูดออกมาอีกครั้งว่า “บางครั้งเราต้องปล่อย” ออยถึงกับน้ำตาไหล

ความตึงเครียดเริ่มสร้างผลกระทบอย่างรุนแรง เมื่อเรื่องของความรักที่หายไปในอดีตเปิดเผยออกมา จนท้องทะเลเปลี่ยนสีอย่างหักโหม

“ชีวิตของทุกคนมีความลับ” ต้นพูดด้วยเสียงต่ำ เขาหมายถึงความรักที่ไม่สมหวัง ความลับที่อาจทำลายครอบครัว แต่ในขณะเดียวกันอาจเป็นสิ่งที่ทำให้พวกเขาเข้าใจและยอมรับกันและกันมากยิ่งขึ้น

ในที่สุด ความสัมพันธ์ของพวกเขาก็เริ่มปรับตัว และนี่คือจุดเปลี่ยนที่เกิดขึ้นในความรักและการให้อภัย

เสียงแฟลชของกล้องจากร้านถ่ายภาพในวันงานเปิดเผยให้เห็นความสนุกสนาน ความรักที่กลับคืนสู่กันและกัน

เสียงหัวเราะดังไกลไปจนถึงเมื่อพูดถึงความสำคัญของครอบครัว ระหว่างรอยยิ้มและน้ำตา

ทั้งสองได้พบกันอีกครั้งในโถงงานประเพณีที่จัดขึ้นในหมู่บ้าน การบอกลาที่น่าจดจำพาให้มันเป็นเบื้องหลังของการเลือกและการเข้าใจในชีวิต สุดท้ายก็แสดงให้เห็นว่าในความประมาทนั้นมีความรักที่ไม่สูญหายไปไหน

ออยและต้นยืนอยู่ที่ริมสนามหญ้าใต้แสงดวงดาว มองไปที่ดวงจันทร์ที่เต็มเปี่ยม ความสงบในใจทำให้คืนนั้นเป็นค่ำคืนที่มีความหมาย พวกเขาค่อยๆ ผละจากอดีต ได้พบกับวันใหม่โดยที่มีความรักอยู่ด้วยกัน