ผีในหัวใจ

เสียงระฆังของวัดดังขึ้นในเวลาเย็น สีทองของพระอาทิตย์ตกสร้างเงยาวเป็นทอด ยามที่วิวาทที่เคยสงบของหมู่บ้านชนบทแห่งนี้เริ่มคล้อยไปท่ามกลางความเงียบเสียงแมลงกลางคืน หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนม้าหินเย็น ๆ ที่อยู่กลางสนามหญ้า มีศักดิ์เป็นบุตรสาวของเจ้าเมืองคนเดิม แต่ตอนนี้เป็นแค่เงาร่างภายในตำนานแห่งความสูญเสีย

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“โอ้ บอกเขาทีว่าอย่ากลับมา” เสียงของเธอดังขึ้นในความว่างเปล่า สายลมพัดผ่านทำให้เธอสั่นสะท้าน ราวกับมีบางอย่างอยู่รอบตัว แต่ก็ไม่มีใครมองเห็น

เจมส์ ชายหนุ่มที่เพิ่งกลับจากเมืองใหญ่ เห็นหญิงสาวในชุดขาวไร้เดียงสานั้น เขาเดินเข้าใกล้ แม้จะมีความกลัวที่ไม่อาจหยุดยั้ง แต่หัวใจของเขาเรียกร้องให้เข้าไป

“เธอเป็นใคร?” เจมส์ถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา เกิดเสียงลมพัดมา โอบรอบเขาเหมือนกับคำตอบจากโลกอื่น

หญิงสาวหันมองเขาด้วยดวงตาที่สดใส แต่เป็นประกายของความเศร้าโศก “ฉันชื่อมิตตะ พ่อแม่ของฉันหายตัวไปในคืนวันหนึ่ง”

เขารู้สึกถึงความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ในจังหวะที่อุณหภูมิรอบตัวเขาลดลง เขารู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มรักเธอ แต่ในความรักนั้นกลับแฝงไปด้วยความกลัว

ในคืนถัดมา ตารางเรียนของเจมส์ที่มหาวิทยาลัยทำให้เขาไม่สามารถลืมมิตตะไปได้ ทุกค่ำคืน เขาจะไปที่ม้าหินนั้นและเขาจะได้ยินเสียงของมิตตะหลุดออกมาจากความมืด ราวกับเสียงของผีที่ยังไม่สามารถปล่อยวางจากความเศร้า

“ทำไมเธอไม่ยอมไป?” เขาเคยถามเธอในคืนหนึ่ง ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ที่ม้าหินนั้น ดวงจันทร์เต็มดวงส่องสว่าง

“ฉันต้องการให้เขาจำฉันได้ ฉันต้องการให้เขามารับฉัน” มิตตะพูด ดวงตาเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไม่ไหลออกมา

เจมส์รู้สึกได้ถึงความไม่เป็นสุขที่เติบโตในใจของมิตตะ ราวกับว่าความรักของเขาต้องการช่วยเธอ แต่เขาก็รู้ว่าทั้งหมดนี้อาจมีผลร้าย

วันเวลาผ่านไป… เขาเริ่มฝันเห็นภาพที่น่ากลัว ในความฝันนั้นคือภาพของมิตตะและช่วงเวลาที่เธอเคยมีความสุข แต่สุดท้ายก็จบลงด้วยฉากที่เธอร้องขอให้เขาช่วยเธอ

เสียงสะอื้นในคืนเงียบสงัดเหมือนเป็นเสียงที่ตามหลอกหลอนเขา ตอนที่เขาไปที่บ้านเก่าที่ถูกทิ้ง เนื่องจากคำลือเกี่ยวกับความลับของครอบครัวมิตตะ ซึ่งเจมส์ได้ยินว่าคือเหตุแห่งการหายตัวไปของเธอ

มิตตะกลับมาในคืนหนึ่ง เสียงเขาโหยหวน “ช่วยฉัน! คืนนี้จะมีคนกลับมา!”

เจมส์หัวใจเต้นแรง เขารู้ว่ามันคือเวลาที่เขาต้องตัดสินใจ แต่เมื่อเขาออกไปและเห็นความมืดที่กอดรัดเปลือกโลก เขาก็รู้สึกถึงความกลัวที่แท้จริง

ค่ำคืนแห่งความสยองขวัญเริ่มขึ้น พร้อมทั้งประตูที่เปิดออก เด็กน้อยจากหมู่บ้านกลับมาเพื่อเฝ้ารอพ่อแม่ของพวกเขา แต่ละคนมีประวัติที่สูญเสียและเป็นที่คุ้นเคยของมิตตะ

“มันคือคำสาปของข้า” เสียงมิตตะดังมาจากมุมมืด “พวกเขาต้องการร่างของฉัน”

เสียงไม้เก่าบิดตัวขณะที่เจมส์พยายามดึงมิตตะออกจากเงามืดที่คลานเข้ามา แสงจันทร์สาดส่องผ่านหน้าต่างชำรุด ขณะที่เจมส์ยืนอยู่ท่ามกลางการต่อสู้ เขารู้ว่ารักและความกลัวมักสร้างความระส่ำระสาย

“ฉันไม่สามารถปล่อยเธอไป!” เขาโผล่ขึ้นมาอย่างสั่นคลอน

“แต่ฉันต้องการหายไป” มิตตะคร่ำครวญ

ในที่สุด เจมส์ก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่ผู้ชายต้องทำ เขาโอบกอดมิตตะและหวังว่าสิ่งนี้จะช่วยให้จิตวิญญาณของเธอได้ไปสู่ที่ที่ควรจะเป็น

เลวร้ายไร้สุดท้าย พวกเขาเอื้อมมือหาอิสระจากคำสาปที่เป็นจริง และด้วยเสียงที่เงียบงัน คืนที่ผ่านมาได้กลายเป็นตำนานใหม่ อีกหนึ่งเสียงแห่งความรักที่ทุกคนต้องจดจำ

ในเช้าต่อมา รอยร้าวในดวงอาทิตย์เริ่มส่องผ่าน ยามที่เจมส์เดินเข้าไปในตลาด เขายิ้มให้กับพระอาทิตย์และรู้ว่าเขาได้ปลดปล่อยมิตตะจากความทุกข์ แต่เขายังรู้สึกได้ถึงความรักที่ยังคงอยู่ภายในใจ