ฝนตกหนักเหนือเมืองเล็กริมทะเล จันทร์ยืนอยู่หน้าสถานีรถไฟเก่า พลางจ้องมองแสงไฟสีส้มที่สะท้อนอยู่บนพื้นถนนเปียกชื้น เสียงรถไฟที่อยู่ห่างออกไปทำให้เธอนึกถึงความฝันที่เคยมี สมัยยังเด็กเธอมักจะนั่งอยู่ที่นี่ รอคอยการผจญภัยใหม่ ๆ ที่จะมาถึง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นายยังจำวันที่เราสัญญากันได้ไหม” เสียงของมาร์คดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง
จันทร์นิ่งไปชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมาพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ “เราสัญญาว่าจะไปเที่ยวรอบโลกด้วยกันไง”
มาร์คยิ้มตอบ แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเศร้า “ใช่ แต่ตอนนี้นายมีงานที่ต้องทำ และต้องเดินทางไปต่างประเทศ”
จันทร์รู้สึกเหมือนถูกมัดอยู่ในโลกที่เธอไม่สามารถควบคุมได้ เธออยากให้มาร์คมาที่นี่กับเธอ แต่ชีวิตที่ต้องเผชิญนั้นต่างกันเกินไป
“จันทร์ ฉันจะกลับมา” มาร์คพูดเสียงหนัก “และเมื่อฉันกลับมา ฉันจะพาเธอไปเที่ยว”
เธอส่ายหัว “แล้วถ้าเราไม่ใช่คนที่เคยเป็นกันล่ะ”
มาร์คยิ้มอ่อน “ไม่ใช่ ถ้าหัวใจเรายังอยู่ที่กันและกัน”
ทั้งสองยืนอยู่ด้วยกันในความเงียบ เสียงฝนตกเป็นจังหวะเหมือนเสียงหัวใจที่ยังเต้นแรงรอคอยกันและกัน
หลังจากที่มาร์คออกเดินทาง จันทร์รู้สึกเหมือนขาดอะไรไปบางอย่าง ทุกวันเธอจะเปิดคอมพิวเตอร์ดูข่าวสารจากต่างประเทศ หวังว่าจะเห็นชื่อของเขาในข่าวดี ๆ สักวัน
ในระหว่างนั้น เธอได้พบกับเพื่อนใหม่ชื่อเอมี่ ที่เพิ่งย้ายมาจากกรุงเทพฯ
“จันทร์ ทำไมเธอถึงดูเศร้าอยู่ตลอดเวลา” เอมี่ถามในขณะที่นั่งทานข้าวกลางวันด้วยกัน
“ก็ฉันรอมาร์คอยู่ เขาไปต่างประเทศ”
“เอาเถอะนะ ชีวิตต้องเดินต่อไป” เอมี่พูดพร้อมกับยิ้ม “เราไปเที่ยวกันไหม”
จันทร์ลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมไปด้วยกัน
การเดินทางนี้ทำให้จันทร์ได้พบกับสิ่งใหม่ ๆ ที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน เธอได้เรียนรู้ว่าโลกกว้างใหญ่กว่าที่เคยคิดไว้ และในบางครั้งก็มีเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นที่ทำให้เธอลืมมาร์คไปชั่วขณะ
วันหนึ่ง ขณะเดินเล่นอยู่ในตลาดท้องถิ่น เอมี่แนะนำให้เธอรู้จักกับชายหนุ่มคนหนึ่งชื่ออาร์ม เขาเป็นศิลปินที่วาดภาพด้วยมือที่มีความสามารถ
“สวัสดีครับ” อาร์มยิ้มและยื่นมือให้เธอ “คุณชอบงานศิลปะไหม”
จันทร์รู้สึกเขินอายเล็กน้อย “ก็ชอบค่ะ”
อาร์มเริ่มพูดเรื่องศิลปะและการเดินทางทำให้เธอหลงใหลในคำพูดของเขา
“ถ้าคุณมีโอกาสไปทั่วโลก คุณจะไปที่ไหน” อาร์มถาม
“ฉันอยากไปยุโรปค่ะ” จันทร์ตอบ
ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน จันทร์รู้สึกเหมือนมีแรงผลักดันบางอย่างในใจ เธอเริ่มเปิดใจให้กับความเป็นไปได้ใหม่ ๆ
แต่ในคืนหนึ่ง ขณะที่นอนอยู่บนเตียง เธอยังคงคิดถึงมาร์ค ภาพเขายิ้มอยู่ในหัวใจเธอไม่เคยหายไป
“ฉันจะกลับมา” คำพูดของมาร์คยังดังก้องอยู่ในใจ
เวลาผ่านไป จันทร์ได้รับข่าวจากมาร์คว่าเขาจะกลับมาในสัปดาห์หน้า เขาตื่นเต้นและอยากจะเจอเธอ
“จันทร์ ฉันมีเรื่องสำคัญจะบอกเธอ” เสียงของมาร์คจ้องมองเข้าไปในสายตาเธอ
“อืม มีอะไร” จันทร์ถามด้วยความสงสัย
“ฉันได้รับโอกาสทำงานที่ต่างประเทศ” มาร์คพูดเสียงต่ำ
จันทร์รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน “แล้วเราล่ะ”
“เรายังมีเวลาอยู่” มาร์คตอบพร้อมรอยยิ้มที่เธอไม่แน่ใจ
“แต่ถ้าเธอไป ฉันจะไม่รอ” จันทร์พูดเสียงหนัก
“แต่ฉันรักเธอ” มาร์คพูดออกมา
ความรู้สึกในใจของจันทร์ตีกันทุกรูปแบบ เธอรู้ว่าความรักที่เธอมีให้มาร์คยังอยู่ แต่การต้องเลือกนั้นยากเหลือเกิน
การเดินทางของจันทร์ยังไม่สิ้นสุด และในที่สุดเธอต้องเลือกระหว่างความรักที่แท้จริงและความฝันที่เธอต้องไปต่อ
“ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น เราจะยังเป็นเพื่อนกันใช่ไหม” จันทร์ถาม
“ใช่ เพื่อนเสมอ” มาร์คยิ้ม
เมื่อเวลาผ่านไป จันทร์พบว่าชีวิตยังคงเป็นเส้นทางที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความรักและความหวัง ความรักที่แท้จริงคือสิ่งที่อยู่ในใจของเรา ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
