หลอดโปรเจกเตอร์ดับลงกลางห้องประชุมใหญ่ตอนที่นลินกำลังกดปุ่มเล่นคลิปเปิดบ้านชมรมภาพยนตร์ และภาพใบหน้าของนักแสดงปีสองบนจอขาวก็หยุดค้างอยู่ในท่ากำลังอ้าปากร้องไห้แบบเกินจริง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงนักศึกษาปีหนึ่งเกือบสามสิบคนดังขึ้นพร้อมกัน บางคนหัวเราะ บางคนยกมือถือขึ้นถ่าย บางคนหันไปมองประตูเหมือนกำลังตัดสินใจว่าจะเดินออกดีไหม
“อย่าเพิ่งลุกค่ะ” นลินพูดใส่ไมค์ มืออีกข้างยังค้างบนรีโมต “นี่เป็นเทคนิคเปิดตัวแบบทดลอง…ทดลองว่าทุกคนอดทนกับหนังอาร์ตได้แค่ไหน”
เสียงหัวเราะดังขึ้นกว่าตอนแรก มุกยืนอยู่ข้างเวทีตบมือสองทีเหมือนช่วยส่งมุก แต่แววตากระวนกระวายของเพื่อนทำให้นลินรู้ว่าตอนนี้ไม่มีใครรู้จะทำอะไรกับเครื่องฉายแก่ ๆ ตัวนี้
“พี่ลิน” มุกกระซิบผ่านฟันที่ยังยิ้ม “มันไหม้จริง ๆ เหรอ”
นลินก้มดูไฟแดงที่กะพริบถี่บนตัวเครื่อง สูดลมหายใจเข้าช้า ๆ “อย่าให้ปีหนึ่งเห็นว่าเรากำลังจะตาย”
“หนูเห็นแล้วค่ะพี่” เด็กผู้หญิงแถวหน้าคนหนึ่งพูดขึ้นมา ทำเอาห้องหัวเราะอีกครั้ง
นลินยิ้มรับทั้งที่เหงื่อเริ่มซึมตรงไรผม เธอเป็นประธานชมรมปีสาม เป็นคนยืนยันกับอาจารย์ว่าจะดึงสมาชิกใหม่ให้ได้มากกว่าปีที่แล้ว เป็นคนทำโปสเตอร์เอง ตัดคลิปเอง จัดคิวเอง และเป็นคนบอกทุกคนว่าไม่ต้องห่วง เธอเอาอยู่
เครื่องฉายที่ดับกลางงานคือคำตอบจากจักรวาลว่าไม่มีใครเอาอยู่ตลอดเวลา
ประตูหลังห้องเปิดเบา ๆ ผู้ชายตัวสูงในเสื้อยืดสีเทาซีดสะพายกระเป๋าใส่ไมค์บูมเดินเข้ามา เขาไม่ได้รีบ ไม่ได้ทำหน้าตกใจ แค่กวาดตามองจอ มองเครื่องฉาย แล้วเดินเลียบผนังไปหาปลั๊กไฟ
“พี่ภวัต!” มุกทำเสียงเหมือนได้เห็นเรือกู้ชีพ
นลินหันไปมองรุ่นพี่ปีสี่ที่แทบไม่เคยโผล่ในงานรับน้อง เขาเป็นสมาชิกชมรมตั้งแต่ปีหนึ่ง แต่ชอบอยู่หลังกล้องมากกว่าหน้าเวที ชื่อภวัต แต่ในชมรมเรียกตะวันเพราะสมัยปีหนึ่งเขาเคยย้อมผมส้มอยู่สองสัปดาห์ เป็นตำนานที่เจ้าตัวไม่ยอมพูดถึง
“อย่าเรียกเหมือนมีคนจมน้ำ” เขาพูดพลางถอดปลั๊ก “ใครมีไขควงเล็ก”
“ในกระเป๋ากล้องช่องหน้า” นลินตอบทันที
ตะวันหันมามองเธอแวบหนึ่ง “รู้ได้ไงว่าผมจะถาม”
“เพราะมันเสียเหมือนเดิมทุกปี”
“แล้วทำไมยังใช้ตัวเดิม”
“เพราะงบชมรมไม่ได้โตตามความฝันค่ะ”
เขาก้มหน้าหัวเราะเบา ๆ แล้วคุกเข่าลงข้างเครื่องฉาย มุกวิ่งไปหยิบไขควง ส่วนปีหนึ่งเริ่มมองผู้ชายที่นั่งไขน็อตกลางห้องเหมือนนี่เป็นส่วนหนึ่งของโชว์
นลินจับไมค์แน่นขึ้น “ระหว่างรอ เรามาเล่นเกมถามตอบกันดีกว่า ใครอยากรู้ว่าชมรมภาพยนตร์ทำอะไรบ้าง”
เด็กผู้ชายคนหนึ่งยกมือ “ถ้าผมแสดงไม่เก่ง แต่อยากเข้าชมรมได้ไหมครับ”
“ได้ค่ะ เราต้องการคนที่แสดงไม่เก่งมาก เพราะคนที่คิดว่าตัวเองเก่งมักจะเล่นใหญ่จนตากล้องร้องไห้”
เสียงฮาดังขึ้นอีกครั้ง ตะวันก้มอยู่หลังเครื่องฉาย แต่ไหล่เขาขยับนิดหนึ่งเหมือนกลั้นหัวเราะ
“แล้วถ้าไม่รู้เรื่องกล้องเลยล่ะคะ” เด็กผู้หญิงแถวกลางถาม
“เราเริ่มจากไม่รู้เหมือนกันหมดค่ะ” นลินตอบ “รู้แค่ว่าอยากเล่าอะไรสักอย่างก็พอ ที่เหลือค่อยเรียนกันในกองถ่าย ค่อยพัง ค่อยซ่อม”
ตะวันเงยหน้าขึ้นพอดี “ซ่อมเสร็จแล้ว ลองเปิด”
นลินกดรีโมต จอขาวสว่างขึ้นอีกครั้ง เสียงปรบมือดังโดยที่เธอไม่ได้ขอ ตะวันถอยไปยืนตรงมุมห้อง ใบหน้าเขาอยู่ใต้เงาผ้าม่าน แสงจากจอแตะปลายคางและสันจมูก เขาไม่ได้ยิ้มกว้าง แต่ยกนิ้วโป้งให้นลินหนึ่งที
เธอกดเล่นคลิปต่อ เสียงดนตรีดังผ่านลำโพง ทุกคนหันกลับไปดูจอ แต่นลินเหลือบไปมองมุมห้องอีกครั้ง ตะวันหยิบหูฟังขึ้นมาครอบข้างหนึ่งและยืนฟังเสียงเหมือนคนกำลังตรวจชีพจรของห้องทั้งห้อง
งานเปิดบ้านจบลงตอนบ่ายแก่ ๆ ปีหนึ่งเซ็นชื่อสมัครชมรมยี่สิบสองคน เกินเป้าที่นลินตั้งไว้สองคน มุกกระโดดกอดแฟ้มรายชื่อเหมือนมันเป็นถ้วยรางวัล ส่วนก้อง รุ่นน้องปีสองที่รับหน้าที่ตากล้อง กำลังถ่ายรูปทุกคนโดยสั่งให้ทำท่าถือแผ่นฟิล์มปลอม
นลินปิดไฟห้องประชุมทีละดวง เก็บสาย HDMI ม้วนเข้าห่วงอย่างเรียบร้อย ตะวันยังคงนั่งข้างเครื่องฉาย ใช้ทิชชูเช็ดฝุ่นออกจากช่องระบายความร้อน
“ขอบคุณนะคะ” เธอพูด
“อืม”
“พี่มาทำไม นึกว่าฝึกงานอยู่สตูดิโอเสียง”
“วันนี้เลิกเร็ว”
“แล้วรู้ได้ไงว่าเครื่องฉายจะตาย”
ตะวันขันน็อตตัวสุดท้ายแล้วเก็บไขควง “ไม่รู้ รู้แค่ว่าชมรมเราไม่เคยมีงานไหนราบรื่น”
“อันนี้ชมรมหรือคำสาป”
“สองอย่างไม่ต่างกันมาก”
นลินหลุดหัวเราะ เธอรีบเม้มปากเพราะไม่อยากให้ดูเหมือนคลายเครียดเร็วเกินไป ตะวันสะพายกระเป๋าไมค์ขึ้นบ่าแล้วเดินมาช่วยยกกล่องแผ่นโปสเตอร์
“ไม่ต้องค่ะ เดี๋ยวลินยกเอง”
“กล่องนี้หนัก”
“รู้ค่ะ ลินเป็นคนใส่ของ”
“งั้นยิ่งควรให้คนอื่นยกบ้าง”
เธอมองมือเขาที่จับขอบกล่องอยู่ นิ้วยาวมีรอยแผลเล็ก ๆ ตรงข้อ แผลใหม่เพราะยังแดงอยู่ เธออยากถามว่าไปโดนอะไรมา แต่คำถามติดอยู่ตรงลิ้น เธอไม่สนิทกับเขาขนาดนั้น แม้จะอยู่ชมรมเดียวกันมาสองปี
“พี่จะกลับเลยไหม” เธอถามแทน
“ต้องไปห้องชมรม เอาไมค์ไปเก็บ”
“งั้นไปพร้อมกัน”
ทางเดินตึกกิจกรรมยามเย็นมีแสงสีส้มลอดผ่านบานเกล็ด เสียงนักศึกษาซ้อมเชียร์จากสนามด้านล่างลอยขึ้นมาเป็นจังหวะไกล ๆ นลินเดินนำครึ่งก้าว ตะวันเดินข้าง ๆ โดยไม่พูดอะไร กล่องโปสเตอร์อยู่ในมือเขา ส่วนเธอถือแฟ้มรายชื่อกับรีโมตโปรเจกเตอร์
“เมื่อกี้พี่ทำให้เด็กปีหนึ่งคิดว่าชมรมเรามีคนเท่” นลินพูด
“ไม่ดีเหรอ”
“ดี แต่มันโฆษณาเกินจริง”
“ประธานชมรมเพิ่งโกหกว่าเครื่องฉายดับเป็นเทคนิคทดลอง”
“นั่นเรียกแก้สถานการณ์”
“ผมก็แก้สถานการณ์ด้วยการทำหน้าเหมือนเท่”
เธอหันไปมอง เขายังทำหน้านิ่งเหมือนประโยคเมื่อกี้ไม่ใช่มุก นลินหัวเราะออกมาสั้น ๆ เสียงของเธอสะท้อนผนังทางเดิน ตะวันมองพื้น แต่เธอเห็นมุมปากเขาขยับ
ห้องชมรมภาพยนตร์อยู่ชั้นสามท้ายตึก ประตูไม้เก่าติดสติกเกอร์ชื่อหนังสั้นที่รุ่นก่อน ๆ ทำไว้ โต๊ะกลางห้องเต็มไปด้วยสายไฟ เทปกาว ปากกาเมจิก และแก้วกาแฟเย็นที่ไม่มีใครยอมรับว่าเป็นของใคร มุมหนึ่งมีโซฟาผ้าสีน้ำเงินที่ยุบตรงกลางเหมือนรับความลับของนักศึกษามาหลายรุ่น
มุกกับก้องตามเข้ามาทีหลังพร้อมเสียงคุยไม่หยุด
“พี่ลิน เราต้องทำหนังเปิดตัวสมาชิกใหม่ให้ปังนะ” มุกวางแฟ้มลง “ปีนี้คนเยอะมาก ถ้าไม่จัดโปรเจกต์ใหญ่ เด็กหายหมดแน่”
ก้องยกกล้องขึ้นถ่ายป้ายไวท์บอร์ด “ทำหนังรักไหมครับ คนดูชอบ”
นลินหยิบปากกาเมจิก “งานเทศกาลมหาวิทยาลัยอีกหกสัปดาห์ เราต้องส่งหนังสั้นหนึ่งเรื่อง ความยาวไม่เกินสิบห้านาที หัวข้อปีนี้คือ ‘เสียงที่ไม่ได้ยิน’”
มุกเบิกตา “หูย เข้าทางพี่ตะวันเลย”
ทุกคนหันไปมองคนที่กำลังจัดไมค์ใส่ตู้ ตะวันชะงักมือ
“ไม่ต้องมองขนาดนั้น” เขาพูด
นลินเขียนหัวข้อบนบอร์ด “ลินอยากทำเรื่องเด็กผู้หญิงที่เก็บเสียงในมหาวิทยาลัยก่อนเรียนจบ เสียงรองเท้าในตึก เสียงลมตรงสนาม เสียงคนซ้อมดนตรี แล้ววันหนึ่งเธอพบว่าเสียงบางเสียงกำลังหายไป”
ก้องลดกล้อง “หายไปแบบผีเหรอครับ”
“ไม่ใช่ผี”
“งั้นแบบหูหนวก?”
“ไม่ใช่ตรง ๆ” นลินหมุนปากกาในมือ “เป็นความรู้สึกมากกว่า เวลาจะจากที่หนึ่ง เราเริ่มตั้งใจฟังมันชัดขึ้น”
ตะวันปิดตู้ไมค์ช้า ๆ “ตัวละครจะไปไหน”
นลินสบตาเขาแวบหนึ่ง “ยังไม่รู้”
มุกยกมือ “หนูขอเล่นบทเพื่อนนางเอกที่พูดเยอะจนเป็นเสียงที่ทุกคนอยากไม่ได้ยิน”
ก้องหัวเราะ “เหมาะมาก”
“ก้องถ่ายภาพ” นลินแจกงาน “มุกช่วยแคสต์และดูคิว ปีหนึ่งให้ทดลองทุกฝ่าย พี่ตะวัน…”
“ผมอาจไม่ว่างทุกวัน” เขาพูดก่อน
ห้องเงียบลงเล็กน้อย
นลินวางปลายปากกาบนบอร์ด “ว่างวันไหนบ้างคะ”
“เย็นอังคาร พฤหัส เสาร์เช้า บางอาทิตย์”
“พอค่ะ”
“ไม่พอหรอก ถ้าจะทำหนังที่ใช้เสียงนำ”
“งั้นพี่ช่วยออกแบบเสียงหลักให้ พวกเก็บเสียงวันอื่นลินทำเอง”
ตะวันมองเธอนานกว่าปกติ “เคยถือไมค์บูมสามชั่วโมงไหม”
“เคยถือกล้องห้าชั่วโมง”
“ไม่เหมือนกัน”
“ก็สอนสิคะ”
มุกทำเสียง “โอ้โห” เบา ๆ ก้องรีบยกกล้องถ่ายเหมือนเจอฉากเด็ด นลินหันไปถลึงตาใส่ทั้งคู่ ตะวันไอหนึ่งทีแล้วหยิบสมุดโน้ตออกมา
“เริ่มพรุ่งนี้เจ็ดโมงเช้า หน้าอาคารศิลป์ เสียงนกเยอะดี”
“เจ็ดโมง?” ก้องหน้าเสีย “นกยังง่วงอยู่เลยพี่”
“นกไม่ง่วง คนถ่ายง่วงเอง” ตะวันตอบ
นลินเขียนเวลาไว้บนบอร์ด เธอไม่ได้บอกใครว่าพรุ่งนี้เธอมีเรียนเก้าโมง และคืนนี้ต้องเขียนทรีตเมนต์ให้เสร็จเพื่อส่งอาจารย์ที่ปรึกษา เธอแค่พยักหน้า
“เจ็ดโมงค่ะ”
เช้าวันถัดมา แสงแรกจับขอบตึกศิลปกรรมเป็นสีทองอ่อน นลินมาถึงพร้อมแก้วชาไม่ใส่น้ำแข็งกับสมุดบทที่มีโพสต์อิทโผล่เต็มไปหมด ตะวันนั่งอยู่บนม้านั่งใต้ต้นหูกวาง หูฟังครอบคอ มือกำลังพันสายไมค์ด้วยความใจเย็น
“มุกกับก้องล่ะ” เขาถาม
“มุกทักมาว่ากำลังมา ก้องส่งสติกเกอร์แมวนอน”
“แปลว่าไม่มา”
“แปลว่ากำลังต่อรองกับนาฬิกาปลุก”
ตะวันยื่นไมค์บูมให้เธอ “งั้นเริ่มก่อน”
นลินรับมา น้ำหนักของมันดึงแขนเธอลงทันที เธอรีบยกขึ้นให้ดูไม่หนัก ตะวันมองแต่ไม่พูด เขาเดินมาข้างหลัง เว้นระยะพอดี ไม่ใกล้เกินจนเธอเกร็ง
“มือซ้ายประคองตรงนี้ มือขวาคุมท้าย อย่าเกร็งไหล่”
“ไม่ได้เกร็ง”
“ไหล่เธอขึ้นไปคุยกับหูแล้ว”
นลินผ่อนลมหายใจ ไหล่ลดลง ตะวันยื่นมือมาปรับมุมไมค์ ปลายนิ้วเขาไม่โดนมือเธอ แต่ความใกล้ทำให้เธอได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปนกับกลิ่นผ้าตากแดด
“ฟัง” เขาพูด
“ฟังอะไร”
เขายกหูฟังครอบหูเธอข้างหนึ่ง เสียงโลกเปลี่ยนไปทันที นกบนต้นไม้ดังชัดกว่าที่เคย เสียงใบไม้เสียดสีกันเหมือนกระดาษบาง ๆ เสียงรองเท้าของนักศึกษาคนหนึ่งลากผ่านพื้นปูนจากไกลเข้ามาใกล้ แล้วหายไปทางซ้าย
นลินนิ่ง มือที่ถือบูมหยุดสั่น
“ได้ยินไหม” ตะวันถาม
“อืม”
“ภาพทำให้เราเห็นว่าอะไรอยู่ตรงหน้า เสียงบอกว่าอะไรอยู่รอบตัว”
เธอเหลือบมองเขา เขามองไปทางสนาม ไม่ได้มองเธอ ประโยคนั้นเหมือนเขาพูดกับอากาศมากกว่าพูดกับคน
มุกวิ่งมาถึงพร้อมขนมปังในปาก “ขอโทษค่า รถรางมหาลัยมาช้า”
ก้องตามมาด้วยผมชี้คนละทิศ “ผมมาตรงเวลาของศิลปินครับ”
“สายสิบเจ็ดนาที” นลินพูด
“ศิลปินต้องมีช่องว่างให้ความผิดพลาด”
ตะวันยื่นสายหูฟังอีกข้างให้ก้อง “งั้นวันนี้นายถือรีเฟลกต์ห้ามพลาด”
ก้องรับไปแบบหมดแรง “ศิลปินถูกกดขี่”
การถ่ายเสียงวันแรกกินเวลาสองชั่วโมง นลินเรียนรู้ว่าการนิ่งไม่ง่าย เธอต้องยกไมค์ให้พ้นเฟรม ต้องไม่ให้ลมกระแทก ต้องรอให้เสียงรถมอเตอร์ไซค์จากถนนหลังมหาวิทยาลัยหายไปก่อนเริ่มใหม่ ทุกครั้งที่เธอขยับเร็วเกินไป ตะวันจะพูดสั้น ๆ
“เบา”
“อีกนิด”
“อย่าตามเสียง ให้เสียงเข้ามาหา”
ประโยคสุดท้ายทำให้เธอหันไปมอง
“พี่พูดเหมือนอาจารย์แก่”
“ผมฝึกงานกับคนแก่”
“แล้วพี่อยากเป็นคนแก่แบบนั้นไหม”
ตะวันถอดหูฟังออกข้างหนึ่ง “อยากทำดนตรีประกอบหนัง”
“จริงเหรอ”
“หน้าผมดูเหมือนอยากเป็นคนขายประกันเหรอ”
“ไม่ ลินแค่นึกว่าพี่จะทำงานเสียงในกองถ่าย”
“ก็ทำได้ แต่ดนตรีมันพูดแทนบางอย่างที่คนไม่กล้าพูด”
นลินมองสมุดบทในมือ ตัวละครของเธอเต็มไปด้วยบทพูด แต่เสียงในฉากกลับเริ่มทำให้เธออยากตัดบางคำออก
“ลินอยากทำสารคดี” เธอพูดโดยไม่รู้ตัว
ตะวันหันมา
“มีโครงการหนึ่งรับนักศึกษาปีสามไปฝึกทำสารคดีต่างจังหวัดหนึ่งภาคเรียน” เธอก้มหน้าดูโพสต์อิท “ยังไม่ได้สมัคร แค่ดูไว้”
“ทำไมยังไม่สมัคร”
“กลัวไม่ได้”
“แล้วถ้าไม่สมัคร?”
เธอยิ้มบาง ๆ “ก็ไม่ได้แบบประหยัดแรง”
ตะวันไม่หัวเราะ เขาใช้สายหูฟังพันนิ้วช้า ๆ “ประหยัดแรงบางทีก็แพงนะ”
นลินอยากสวนกลับ แต่เสียงมุกตะโกนเรียกให้ไปดูโลเคชันทำให้บทสนทนาขาดลง เธอเดินไปพร้อมบูมในมือ ความหนักของมันยังอยู่ แต่จังหวะในอกเธอเบากว่าเดิมนิดหนึ่ง
ตลอดสองสัปดาห์ต่อมา ห้องชมรมมีชีวิตตั้งแต่เช้าถึงค่ำ ปีหนึ่งสลับกันทดลองจับกล้อง เขียนสเลต ถือไฟ และนั่งเป็นนักแสดงประกอบ มุกคุมคิวด้วยเสียงดังพอ ๆ กับนกหวีด ก้องค้นพบว่าตัวเองชอบถ่ายแสงสะท้อนบนกระจกมากกว่าถ่ายหน้าคนจนโดนนลินบ่นวันละสามรอบ
ตะวันมาทุกเย็นอังคารและพฤหัสตามที่บอกไว้ บางวันเขามาพร้อมถุงลูกอมรสมะนาววางไว้บนโต๊ะโดยไม่พูดอะไร นลินเคยกินตอนประชุมแล้วบ่นว่าช่วยให้ไม่ง่วง ตั้งแต่นั้นลูกอมรสเดิมก็ปรากฏอยู่ข้างคีย์บอร์ดห้องตัดต่อเสมอ
เธอไม่ได้ถามว่าใครซื้อ เพราะในชมรมไม่มีใครกินรสนั้นนอกจากเธอ
คืนวันพฤหัส นลินนั่งตัดฟุตเทจในห้องชมรม แสงจากจอมอนิเตอร์ฉาบใบหน้าเธอเป็นสีฟ้า เสียงพัดลมเก่าหมุนเอื่อย ตะวันนั่งอยู่บนพื้นข้างโซฟา ใช้โน้ตบุ๊กเรียงไฟล์เสียงทีละแทร็ก
“ฉากนี้บทเยอะไป” เขาพูด
“ฉากไหน”
“นาทีที่ห้า นางเอกพูดว่ากลัวลืมเสียงมหาลัย กลัวโตขึ้นแล้วจำอะไรไม่ได้ กลัวเพื่อนไม่อยู่ กลัวตัวเองเปลี่ยนไป”
“แล้ว?”
“คนดูรู้ตั้งแต่เธอแอบอัดเสียงล็อกเกอร์ตัวเองแล้ว”
นลินเอนหลัง กอดอก “พี่ตะวันกำลังบอกให้ลินตัดบทที่ลินเขียนถึงตีสาม”
“ผมกำลังบอกว่าบทนั้นทำงานหนักแทนภาพกับเสียง”
“บทพูดไม่ผิดนะคะ”
“ไม่ผิด แต่บางทีคนเราพูดเยอะตอนกลัวว่าความเงียบจะตอบคำถามแทน”
ห้องเงียบไป พัดลมครางกึก ๆ นลินจ้องไทม์ไลน์บนจอ เส้นเสียงของนักแสดงขึ้นลงเหมือนภูเขาเล็ก ๆ
“พี่ชอบพูดอะไรเหมือนรู้ทันคนอื่น” เธอพูดเบา ๆ
ตะวันหยุดมือบนแป้นพิมพ์ “ไม่ได้ตั้งใจ”
“แต่บางทีก็ใช่”
เขาปิดโน้ตบุ๊กลงช้า ๆ “ถ้ารู้สึกแบบนั้น ผมขอโทษ”
นลินกัดริมฝีปาก เธอไม่ได้อยากให้เขาขอโทษ น้ำเสียงเขาไม่แข็ง ไม่ประชด แค่ถอยออกทันทีเหมือนคนที่มีทางหนีเตรียมไว้เสมอ
“ลินไม่ได้โกรธ”
“อืม”
“แค่…ไม่ชินกับการให้คนอื่นแตะงานที่ยังไม่เสร็จ”
ตะวันมองจอที่หยุดอยู่บนภาพนักแสดงหญิงยืนข้างตู้ล็อกเกอร์ “งานที่ยังไม่เสร็จต้องการคนแตะนะ ไม่งั้นมันจะเป็นงานของคนกลัวคนเดียว”
เธอหันไปหาเขา “พี่เคยเป็นเหรอ”
นิ้วเขาเคาะฝาโน้ตบุ๊กสองที “ปีสอง ผมทำหนังสั้นส่งเทศกาลกับเพื่อน ตัดเสียงเอง รีบมาก แล้วเผลอลบไฟล์เสียงสัมภาษณ์หลัก คืนก่อนส่ง”
นลินนิ่ง
“กู้ไม่ได้ เพื่อนต้องถ่ายใหม่ทั้งคืน หนังส่งทัน แต่แย่ ทุกคนบอกไม่เป็นไร แต่ผมได้ยินคำว่าไม่เป็นไรแล้วมันดังกว่าคำด่ามาก”
เขาพูดเหมือนเล่าเรื่องเครื่องใช้พัง แต่สายตาเขาไม่อยู่กับห้อง
“ตั้งแต่นั้นเลยไม่กำกับ?” เธอถาม
“ไม่จับงานที่คนอื่นต้องฝากไว้กับผมเยอะ ๆ”
“แต่เสียงในเรื่องนี้ก็ฝากพี่เยอะนะ”
เขาหันมามองเธอ คราวนี้ไม่หลบ “เพราะเธอบอกให้สอน”
นลินไม่รู้จะตอบอะไร เธอหันกลับไปที่จอ กดเล่นฉากเดิมอีกครั้ง นักแสดงพูดยาวถึงความกลัว เธอค่อย ๆ เลื่อนเมาส์ ตัดประโยคแรกออก ตัดประโยคที่สอง เหลือแค่ภาพมือที่แตะตู้ล็อกเกอร์ และเสียงกุญแจแกว่งเบา ๆ
ตะวันไม่พูด เธอรู้ว่าเขาดูอยู่
“แบบนี้?” เธอถาม
เขาใส่หูฟัง ฟังจนจบ แล้วพยักหน้า “แบบนี้เสียงหายใจได้”
นลินยิ้มกับจอ ไม่ได้หันไปให้เขาเห็น แต่เงาสะท้อนบนมอนิเตอร์คงฟ้องบางอย่าง เพราะตะวันหยิบลูกอมรสมะนาวเม็ดหนึ่งวางข้างเมาส์
“ค่าลบประโยคตีสาม” เขาพูด
เธอหยิบลูกอมขึ้นมา “ถูกไปนะคะ”
“งั้นเพิ่มอีกเม็ดตอนตัดฉากต่อไป”
ความคุ้นเคยระหว่างพวกเขาไม่ได้เกิดเป็นเส้นตรง บางวันนลินหงุดหงิดเพราะตะวันเงียบเกินไป บางวันตะวันถอนหายใจยาวเมื่อนลินสั่งถ่ายซ้ำทั้งที่แสงกำลังจะหมด มุกล้อว่าทั้งคู่ทะเลาะกันด้วยภาษาคนทำหนัง เช่น “คัตนี้ไม่หายใจ” หรือ “เสียงนี้โกหก” จนปีหนึ่งเริ่มจดคำแปลเล่นกันในไลน์กลุ่ม
เย็นวันเสาร์ กองถ่ายย้ายไปยังดาดฟ้าตึกกิจกรรมเพื่อเก็บฉากสุดท้าย นางเอกในเรื่องต้องอัดเสียงลมก่อนตัดสินใจปิดเครื่องบันทึก นลินยืนดูเฟรมจากมอนิเตอร์เล็ก ลมพัดผมเธอหลุดจากกิ๊บหลายเส้น ก้องนอนราบกับพื้นเพื่อหามุมต่ำ มุกถือสคริปต์สู้ลมเหมือนกำลังประลองกับกระดาษ
“แสงเหลืออีกสิบห้านาที” ก้องตะโกน
“พร้อมไหม” นลินถามนักแสดง
เด็กปีหนึ่งที่รับบทนำพยักหน้า แต่มือที่ถือเครื่องอัดสั่นเล็กน้อย
ตะวันเดินเข้าไปหยุดข้าง ๆ เธอ “ไม่ต้องเล่นว่าเศร้า แค่ฟังลมจริง ๆ แล้วคิดถึงของที่ไม่อยากเก็บลงกล่อง”
เด็กคนนั้นมองเขา “เช่นอะไรคะ”
“เช่นเสียงเพื่อนเรียกชื่อเราแบบผิด ๆ แต่เราเริ่มชอบแล้ว”
มุกจากอีกมุมตะโกน “เหมือนที่ทุกคนเรียกหนูว่ามุกหมูปิ้งใช่ไหมพี่”
“อันนั้นควรฟ้อง” ตะวันตอบ
ทั้งกองหัวเราะ ความตึงคลายลง นักแสดงสูดหายใจแล้วพยักหน้า นลินมองตะวัน เขาถอยกลับมายืนข้างเธอเหมือนไม่ได้ทำอะไรพิเศษ
“พี่เก่งกับนักแสดงนะ” เธอพูด
“เพราะผมไม่ต้องเล่นเอง”
“ถ้าต้องขึ้นเวทีรับรางวัลล่ะ”
สีหน้าเขาเปลี่ยนเพียงนิดเดียว แต่เธอเห็น
“ให้ประธานขึ้น” เขาตอบ
“ถ้าเสียงได้รางวัล?”
“ไม่มีใครให้รางวัลเสียงหรอก”
นลินอยากเถียง แต่เธอต้องสั่งกล้อง “ทุกคนพร้อม…สาม สอง หนึ่ง แอ็กชัน”
ฉากนั้นใช้เทกเดียวผ่าน ลมพัดกระโปรงนักแสดงพลิ้ว แสงสุดท้ายแตะขอบตึก นักแสดงยกเครื่องอัดขึ้นใกล้หูแล้วค่อย ๆ ปิดมันโดยไม่ร้องไห้ ไม่มีบทพูด มีเพียงเสียงลมและเสียงเมืองไกล ๆ นลินดูมอนิเตอร์จนลืมหายใจ
“คัต” เธอพูดเบามาก แต่ทุกคนได้ยิน
มุกกรี๊ด ก้องชูมือ ตะวันยืนเงียบอยู่ข้างเธอ นลินหันไป เขามองจอเล็กเหมือนกำลังฟังภาพ
“ได้ไหม” เธอถาม
เขาพยักหน้า “ได้”
คำเดียวของเขาทำให้เธอก้มหน้าจัดสายกล้องนานเกินจำเป็น
คืนนั้นทีมงานนั่งกินขนมในห้องชมรมเพื่อฉลองปิดกล้อง มุกเปิดเพลงจากลำโพงตัวเล็ก ก้องโชว์รูปเบื้องหลังที่ถ่ายนลินตอนทำหน้าดุใส่ก้อนเมฆเพราะแสงไม่เป็นใจ ปีหนึ่งเขียนชื่อเล่นลงบนเทปกาวแปะกำแพงเป็นที่ระลึก
ตะวันนั่งมุมโซฟา ฮัมทำนองบางอย่างต่ำ ๆ ขณะเคาะนิ้วบนเข่า นลินนั่งบนพื้นใกล้โต๊ะ กำลังเช็กไฟล์ในฮาร์ดดิสก์ เธอได้ยินทำนองนั้นวนไปวนมา นุ่มและลังเลเหมือนคนกำลังเดินในทางเดินที่ไฟติดครึ่งหนึ่ง
“เพลงเรื่องเราเหรอ” เธอถาม
เขาหยุดเคาะ “อาจจะ”
“เล่นให้ฟังหน่อย”
“ยังไม่เสร็จ”
“งานที่ยังไม่เสร็จต้องการคนแตะนะคะ”
ตะวันมองเธออย่างรู้ว่าถูกย้อนคำ เขาลุกไปหยิบคีย์บอร์ดเล็กจากตู้ เกือบทุกคนเงียบลงโดยไม่ได้นัดหมาย เขาวางมันบนโต๊ะ ต่อสายกับลำโพง แล้วกดคีย์แรก
ทำนองเริ่มจากโน้ตสั้น ๆ สองตัว เหมือนเสียงเรียกที่ไม่แน่ใจว่าจะมีใครหันมาไหม แล้วค่อย ๆ เปิดออกเป็นประโยคยาวขึ้น มีช่องว่างระหว่างคอร์ดให้เสียงห้องแทรกเข้าไป เสียงแอร์เก่า เสียงคนขยับถุงขนม เสียงมุกสูดจมูกเบา ๆ เพราะทำซึ้งแต่ไม่อยากยอมรับ
นลินนั่งนิ่ง มือที่จับฮาร์ดดิสก์คลายลง เพลงไม่ได้บอกให้เธอคิดถึงฉากไหน มันทำให้เธอคิดถึงเช้าใต้ต้นหูกวาง ลูกอมรสมะนาว ไหล่ที่ถูกเตือนให้ลดลง และคำว่า “ฟัง” ที่เปลี่ยนวิธีมองโลกของเธอ
เพลงจบโดยไม่ปิดแน่น เหมือนเว้นที่ไว้ให้ใครบางคนพูดต่อ
ก้องปรบมือก่อนใคร “พี่ ถ้าหนังไม่ชนะ ผมจะฟ้องคณะกรรมการว่าไม่มีหู”
มุกโยนหมอนใส่เขา “พูดจาให้เกียรติกรรมการที่อาจเป็นอาจารย์เราด้วย”
นลินมองตะวัน เขากำลังถอดสายลำโพง สีหน้าเหมือนอยากหายเข้าไปในตู้เก็บของ
“พี่ตะวัน” เธอเรียก
“หืม”
“อย่าตัดท่อนสุดท้ายนะ”
เขาชะงัก “ทำไม”
“มันเหมือนยังมีคนรอฟังอยู่”
ตะวันก้มเก็บสายต่อ “อืม”
มุกที่อยู่ข้างหลังนลินทำปากเป็นคำว่า อืม ยาวมาก นลินหยิบเทปกาวม้วนเล็กขว้างใส่เพื่อนโดยไม่หันไปมอง
กลางสัปดาห์ถัดมา อีเมลจากโครงการนักทำสารคดีเยาวชนเข้ามาตอนนลินกำลังนั่งในห้องสมุด เธอเปิดอ่านสามรอบ ตัวอักษรบนหน้าจอระบุว่าขยายเวลารับสมัครอีกห้าวัน และต้องส่งพอร์ตผลงานพร้อมจดหมายแนะนำตัว เธอวางมือถือคว่ำลงบนโต๊ะ แล้วเปิดโน้ตบุ๊ก แต่เคอร์เซอร์ในเอกสารว่างกะพริบเหมือนกำลังท้าทาย
มุกนั่งฝั่งตรงข้าม เงยหน้าจากชีทสอบ “สมัครเถอะ”
“ยังไม่ได้พูดอะไรเลย”
“หน้าพี่เหมือนกำลังคุยกับประตูที่อยากเปิดแต่กลัวเจอห้องรก”
นลินถอนหายใจ “ถ้าได้ ต้องไปหนึ่งภาคเรียน หนังชมรมปีหน้าก็…”
“ก็มีคนอื่นทำ”
“มุกพูดง่าย”
“หนูพูดยากแล้วพี่จะสมัครเหรอ”
นลินยิ้มจาง ๆ มุกขยับแว่นขึ้นบนหัว แล้วเอียงตัวเข้ามา
“พี่ลิน หนูอยากเป็นโปรดิวเซอร์นะ ไม่ใช่แค่คนคุมคิวกับซื้อเทปกาว หนูอยากลองพังเองบ้าง ถ้าพี่อยู่ พี่จะเก็บทุกอย่างก่อนมันหล่น แล้วหนูก็ไม่มีวันรู้ว่าหนูรับไหวแค่ไหน”
นลินมองเพื่อนรุ่นน้องที่ปกติพูดเล่นจนคนลืมว่าในหัวเธอจัดระบบทุกอย่างไว้ละเอียด
“มุกอยากให้ลินไป?”
“อยากให้พี่เลือกเพราะอยากเลือก ไม่ใช่เพราะกลัวว่าถ้าพี่ไม่อยู่ ทุกคนจะล้ม”
นลินแตะขอบโน้ตบุ๊ก “แล้วถ้าลินได้จริง ๆ…”
มุกยิ้มแหย่ “พี่ก็ต้องวิดีโอคอลมาด่าหนูเรื่องใบเบิกอุปกรณ์อยู่ดีค่ะ หนีไม่พ้น”
นลินหัวเราะเบา ๆ แล้วเริ่มพิมพ์ประโยคแรกของจดหมาย เธอเขียนถึงเสียงในมหาวิทยาลัยที่เธอเคยไม่ฟัง เขียนถึงความกลัวที่จะเล่าเรื่องของคนอื่นโดยไม่เข้าใจ เขียนถึงหนังสั้นเรื่องล่าสุดที่ทำให้เธอเรียนรู้ว่าการกำกับไม่ใช่การสั่งให้ทุกอย่างเป็นไปตามหัว แต่เป็นการสร้างพื้นที่ให้คนอื่นกล้าส่งเสียงของตัวเอง
เธอลบคำว่า “ผลงานของฉัน” แล้วแก้เป็น “ผลงานของทีมชมรมภาพยนตร์”
ตอนเย็น เธอเอาโน้ตบุ๊กไปห้องชมรมเพื่อขอไฟล์ภาพนิ่งจากก้องประกอบพอร์ต ตะวันอยู่ก่อนแล้ว เขานั่งตัดเสียงใส่หูฟัง สีหน้าเคร่งกว่าปกติ นลินวางชาไม่ใส่น้ำแข็งไว้ข้างเขา
“วันนี้ไม่มีลูกอมเหรอคะ” เธอถาม
เขาถอดหูฟัง “หมด”
“ชมรมเข้าสู่ภาวะวิกฤต”
“เดี๋ยวซื้อ”
เธอเปิดไฟล์ภาพบนจอคอมข้าง ๆ “พี่มีเวลาฟังจดหมายสมัครโครงการไหม”
ตะวันหันมาช้า ๆ “สมัครแล้ว?”
“กำลังจะสมัคร อยากให้ช่วยดูว่ามัน…โอเคไหม”
“โครงการที่ไปหนึ่งภาคเรียน?”
“อืม”
เขานิ่งไปจนเสียงแอร์ดังขึ้นมาแทนบทสนทนา
“พี่ไม่ว่างเหรอ” เธอถาม
“ว่าง”
“งั้นลินอ่านนะ”
เธออ่านจดหมายช้า ๆ ตะวันนั่งฟังโดยไม่ขัด ดวงตาเขาอยู่ที่มือของเธอซึ่งเลื่อนบนแทร็กแพดเป็นระยะ เมื่ออ่านถึงประโยคที่ว่า “ฉันพร้อมออกจากพื้นที่คุ้นเคยเพื่อฟังโลกที่กว้างกว่าเดิม” เธอชะงักเล็กน้อย แต่ก็อ่านต่อจนจบ
“เป็นไง”
ตะวันมองหน้าจอ “ดี”
“ดีแบบไหน”
“ดีแบบควรส่ง”
“แค่นี้?”
เขาก้มเก็บหูฟัง “จะให้ผมพูดอะไร”
น้ำเสียงเขาไม่ดัง แต่ผนังบางอย่างในห้องเหมือนขยับเข้ามาใกล้ นลินปิดฝาโน้ตบุ๊กครึ่งหนึ่ง
“ไม่รู้สิ พี่อาจบอกว่าตรงไหนยังไม่ชัด หรือ…ถามว่าลินอยากไปจริงไหม”
“เธออยากไปอยู่แล้ว”
“พี่รู้ได้ไง”
“เธอเขียนไว้หมดแล้ว”
“คนเขียนบางทีก็อยากให้มีคนถาม”
ตะวันเงยหน้าขึ้น สายตาเขาเหมือนมีคำเต็มไปหมดแต่เลือกไม่ปล่อยออกมา
“ถ้าผมถาม แล้วคำตอบทำให้ผมไม่อยากให้เธอไป มันจะช่วยอะไร”
นลินนิ่ง ลมหายใจติดอยู่ตรงกลางอก
ประตูเปิดพร้อมเสียงก้อง “พี่ลิน ผมเจอภาพนิ่งที่พี่ขอแล้ว—โอ๊ะ”
ความเงียบหักลงทันที ตะวันลุกขึ้นหยิบกระเป๋า
“ผมต้องไปสตูดิโอ”
“พี่ตะวัน” นลินเรียก
เขาหยุดที่ประตู แต่ไม่หันกลับมา
“เพลงยังไม่เสร็จนะ” เธอพูด เพราะประโยคอื่นกลัวเกินกว่าจะออกเสียง
“ผมจะส่งไฟล์ให้”
ประตูปิดเบา ๆ ก้องยืนถือกล้องนิ่ง มุกที่โผล่ตามเข้ามาทีหลังมองหน้าทุกคนแล้วค่อย ๆ ถอยกลับไปนอกห้อง
คืนเดียวกัน ตะวันนั่งในห้องซ้อมเสียงของคณะดนตรี จ้องหน้าจอที่มีทำนองหนังสั้นเปิดค้างอยู่ ข้อความจากนลินยังไม่ถูกตอบ เธอส่งไฟล์จดหมายมาให้พร้อมประโยคว่า “ถ้าว่างช่วยคอมเมนต์อีกทีนะคะ” เขาอ่านซ้ำหลายครั้ง แต่ปลายนิ้วไม่ยอมพิมพ์
บนโต๊ะมีเอกสารอีกฉบับจากสถาบันดนตรีต่างจังหวัด เป็นจดหมายเรียกสัมภาษณ์ทุนเรียนดนตรีประกอบภาพยนตร์ ระบุวันเดียวกับงานเทศกาลมหาวิทยาลัย เวลาเช้า เขาได้รับมันมาสามวันแล้ว ยังไม่ได้บอกใคร
อาจารย์ที่ปรึกษาเคยบอกว่า ถ้าได้ทุนนี้ เขาต้องย้ายไปฝึกกับทีมดนตรีครึ่งปี โอกาสไม่ได้มาบ่อย แต่เขานึกถึงห้องชมรม นึกถึงไฟล์เสียงที่วางไว้บนไทม์ไลน์ นึกถึงนลินที่ถามว่าเพลงยังไม่เสร็จนะ
เขากดเล่นทำนองเดิม โน้ตสองตัวแรกดังขึ้นเหมือนเสียงเรียกที่เขาไม่กล้าตอบ
วันถัด ๆ มา ตะวันมาเข้าห้องชมรมน้อยลง เขาส่งไฟล์เสียงมาตอนดึกพร้อมชื่อไฟล์เป็นวันที่และเวอร์ชัน ไม่มีข้อความยาว นลินตอบขอบคุณ เขากดอ่านช้า บางครั้งตอบแค่ “อืม” บางครั้งไม่ตอบเลย
นลินพยายามไม่มองประตูทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าผ่าน เธอนั่งตัดหนังจนตาแห้ง มุกเอาน้ำมาวางให้ ก้องเอารูปเบื้องหลังมาแปะบนบอร์ดเพื่อให้ห้องไม่ดูเหมือนสถานที่สอบปลายภาค
“ทะเลาะกันเหรอ” มุกถามคืนหนึ่งขณะนลินกำลังซิงก์เสียง
“เปล่า”
“คำว่าเปล่าของพี่วันนี้ความยาวสั้นผิดปกติ”
นลินหยุดมือ “ลินไม่รู้ว่าเราทะเลาะเรื่องอะไรด้วยซ้ำ”
มุกนั่งลงข้าง ๆ “บางทีคนสองคนไม่ได้ทะเลาะเรื่องที่พูด แต่ทะเลาะกับเรื่องที่ไม่พูด”
“ไปเอาคำคมมาจากไหน”
“คิดเองค่ะ จดไว้ได้”
นลินหัวเราะ แต่เสียงหัวเราะหล่นลงเร็ว เธอเปิดฉากดาดฟ้า เพลงของตะวันเวอร์ชันล่าสุดเข้ามาพอดี ท่อนสุดท้ายที่เธอบอกว่าอย่าตัดถูกตัดออก เหลือเพียงคอร์ดปิดสั้น ๆ แน่นเกินไป
เธอฟังซ้ำสองรอบ ก่อนถอดหูฟังวางลง
“เขาตัดท่อนสุดท้าย” เธอพูด
มุกชะโงกดู “อาจยังไม่ใช่เวอร์ชันสุดท้าย”
“เขาตั้งชื่อไฟล์ final”
มุกเงียบ นลินหยิบมือถือขึ้นมา พิมพ์ว่า “ทำไมตัด” แล้วลบ พิมพ์ใหม่ว่า “ท่อนสุดท้ายหาย” แล้วลบอีก เธอวางมือถือคว่ำลง
“พี่จะไม่ถามเหรอ”
“ถ้าเขาอยากบอกคงบอก”
มุกถอนหายใจ “พี่สองคนเหมาะทำหนังเงียบมาก”
ความเข้าใจผิดเกิดขึ้นในบ่ายวันศุกร์ หนึ่งวันก่อนส่งไฟล์ประกวด นลินกลับเข้าห้องชมรมเพื่อเอาฮาร์ดดิสก์สำรอง เธอได้ยินเสียงตะวันคุยโทรศัพท์อยู่ในห้องเก็บอุปกรณ์ ประตูแง้มอยู่
“ครับ ผมไปสัมภาษณ์แน่” เสียงเขาเบากว่าปกติ “วันเดียวกับเทศกาล แต่ช่วงเช้า…ถ้าได้ทุน ผมพร้อมย้ายครับ”
นลินหยุดอยู่หลังชั้นวางโปสเตอร์
“งานชมรมเดี๋ยวผมส่งไฟล์สุดท้ายให้ เขาคงจัดการเองได้”
เขาเงียบฟังปลายสาย แล้วพูดต่อ “ครับ ไม่อยากให้ใครรอ”
มือของนลินที่จับฮาร์ดดิสก์เย็นลง เธอถอยออกมาอย่างเบาที่สุด แต่กล่องฟิล์มเก่าบนชั้นสั่นเล็กน้อย ตะวันเปิดประตูออกมา เห็นเธอยืนอยู่กลางห้อง
“ลิน”
เธอยกฮาร์ดดิสก์ขึ้น “มาเอาของ”
“เมื่อกี้—”
“พี่มีสัมภาษณ์ทุนเหรอคะ”
ตะวันนิ่ง แล้วพยักหน้า
“วันเทศกาล”
“ช่วงเช้า ผมตั้งใจจะไปให้ทันรอบฉาย”
“แล้วถ้าไม่ทัน?”
“ผม…”
เธอหัวเราะสั้น ๆ ไม่มีเสียงร่าเริงในนั้น “ไม่เป็นไรค่ะ ประธานขึ้นเวทีเองได้อยู่แล้ว”
“ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“พี่หมายความแบบไหนล่ะคะ ที่บอกว่าไม่อยากให้ใครรอ”
ตะวันก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว “ผมไม่อยากให้เธอต้องคิดถึงผมตอนเลือกโครงการ”
“ลินไม่ได้ขอให้พี่คิดแทน”
“ผมรู้”
“ไม่ พี่ไม่รู้” เธอกอดฮาร์ดดิสก์แน่น “พี่เงียบ พี่ตัดเพลง พี่หายไป แล้วบอกตัวเองว่ากำลังทำเพื่อไม่ให้ใครรอ แต่พี่ไม่เคยถามเลยว่าคนอื่นอยากรอไหม”
ตะวันเม้มปาก ดวงตาเขาวูบเหมือนโดนแสงแรงเกินไป
“แล้วเธอล่ะ” เขาพูดเสียงต่ำ “เธอบอกจะไปหนึ่งภาคเรียนเหมือนบอกตารางถ่าย ทำเหมือนไม่มีอะไรในห้องนี้สำคัญพอให้ลังเล”
นลินชะงัก
“จดหมายเธอเขียนว่าออกจากพื้นที่คุ้นเคย เธออ่านให้ผมฟัง แต่ไม่ได้มองหน้าผมเลย”
“เพราะลินกลัวว่าถ้ามอง แล้วจะส่งไม่ลง”
ประโยคนั้นหลุดออกมาก่อนที่เธอจะทันจับไว้ ห้องเงียบจนได้ยินเสียงรถรางมหาวิทยาลัยข้างล่าง
ตะวันยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ห่างกันแค่โต๊ะกลาง แต่เหมือนมีฟุตเทจที่ยังไม่ได้ตัดวางซ้อนอยู่ระหว่างกันเต็มไปหมด
นลินก้มหน้าลง “ลินต้องไปส่งไฟล์”
“เรายังคุยไม่จบ”
“หนังต้องจบก่อนเที่ยงคืน”
เธอเดินผ่านเขาไป ประตูปิดลงโดยไม่มีใครตามออกมา
คืนนั้นไฟห้องชมรมสว่างจนเกือบเช้า นลิน มุก และก้องช่วยกันแก้สี ใส่ซับ ตรวจเครดิต นลินใส่ชื่อภวัต ธนากร ในตำแหน่งออกแบบเสียงและดนตรีประกอบ เธอจ้องชื่อนั้นนาน ก่อนเลื่อนเมาส์ไปเช็กท่อนสุดท้ายของเพลงอีกครั้ง
“พี่จะใช้เวอร์ชัน final เหรอ” ก้องถามเบา ๆ
“เขาส่งมาแบบนี้”
มุกนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟา “แต่พี่ไม่ชอบ”
นลินวางมือบนเมาส์ “หนังไม่ใช่แค่ของลิน”
“ใช่ค่ะ แล้วหนังเรื่องนี้ก็ไม่ใช่แค่ความกลัวของพี่ตะวันด้วย”
นลินหันไป มุกไม่หลบตา
“ถ้าท่อนสุดท้ายควรอยู่ พี่ในฐานะผู้กำกับต้องตัดสินใจ ไม่ใช่ลงโทษตัวเองเพราะเขาตัดมัน”
ก้องยกมือช้า ๆ “ผมมีไฟล์เวอร์ชันคืนปิดกล้องนะครับ พี่ตะวันส่งให้ผมเผื่อใส่เบื้องหลัง”
นลินมองก้อง “ทำไมไม่บอก”
“ผมเพิ่งกล้าพูดครับ บรรยากาศเหมือนสอบปากคำ”
มุกหันไปตีแขนเขาเบา ๆ “ส่งไฟล์มา”
นลินฟังท่อนสุดท้ายเวอร์ชันเก่าอีกครั้ง โน้ตที่เว้นที่ว่างไว้กลับมาเหมือนหน้าต่างถูกเปิด เธอนั่งนิ่งอยู่หลายวินาที แล้วลากไฟล์เข้าท้ายฉากดาดฟ้า
“เราใช้ท่อนนี้” เธอพูด
“พี่ตะวันจะว่าไหม” ก้องถาม
นลินมองจอที่มีภาพนางเอกปิดเครื่องอัด “ถ้าเขาว่า ลินจะคุยกับเขาเอง”
เช้าวันเทศกาลมหาวิทยาลัย สนามกลางคณะเต็มไปด้วยซุ้มกิจกรรม เสียงวงดนตรีซ้อมดังจากเวทีไกล ๆ แต่ห้องฉายหนังสั้นในตึกศิลป์กลับมืดและเย็น นลินมาถึงพร้อมไฟล์สำรองสามชุด มุกใส่เสื้อทีมสีดำปักชื่อชมรม ก้องสะพายกล้องสองตัวเหมือนจะไปถ่ายสารคดีสงครามส่วนตัว
“พี่ตะวันตอบไหม” มุกถาม
นลินมองมือถือ ไม่มีข้อความใหม่ “ยัง”
“สัมภาษณ์กี่โมง”
“เก้าโมง”
ตอนนี้สิบโมงครึ่ง รอบฉายเริ่มสิบเอ็ดโมง นลินบอกตัวเองว่าเขาอาจปิดเครื่อง เขาอาจอยู่ในห้องสัมภาษณ์ เขาอาจเดินทางมา เธอไม่อยากสร้างฉากในหัว แต่สมองของคนทำหนังถนัดสร้างฉากเกินไป
ที่อีกฟากของเมือง ตะวันนั่งอยู่หน้าห้องสัมภาษณ์ มือถืออยู่ในมือ จอแสดงข้อความที่เขาพิมพ์ค้างไว้ถึงนลิน “ผมกำลังไปให้ทัน” เขายังไม่ได้กดส่ง เพราะชื่อเขาถูกเรียกก่อน
ห้องสัมภาษณ์มีกรรมการสามคน เปียโนไฟฟ้าตั้งอยู่มุมหนึ่ง เขาตอบคำถามเรื่องแรงบันดาลใจ การทำงานกับภาพ และความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต เขาไม่ได้เล่าแบบหลบ ๆ เหมือนเคย เขาพูดถึงไฟล์เสียงที่ลบไป พูดถึงคำว่าไม่เป็นไรที่ทำให้เขาถอยจากการรับผิดชอบ พูดถึงหนังสั้นเรื่องล่าสุดที่มีผู้กำกับคนหนึ่งบังคับให้เขาสอนเธอฟังลมตอนเจ็ดโมงเช้า
กรรมการผู้หญิงถาม “แล้วตอนนี้คุณยังกลัวฝากงานไว้กับตัวเองไหม”
ตะวันมองมือของตัวเอง “กลัวครับ”
“แต่?”
“แต่ผมเริ่มรู้ว่าการหายไปก่อนคนอื่นผิดหวัง ไม่ได้ทำให้ใครปลอดภัยขึ้น”
เขาเล่นทำนองหนังสั้นบนเปียโนไฟฟ้า ท่อนสุดท้ายที่เขาตัดออกจากไฟล์ final ถูกเล่นเต็ม ๆ ในห้องสัมภาษณ์ โน้ตสุดท้ายลอยอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาปล่อยมือ
เมื่อออกจากห้อง เขากดส่งข้อความหาอาจารย์ผู้ประสานงานว่าเขาขอทราบผลทางอีเมล แล้ววิ่งลงบันไดแทนการรอลิฟต์
ในห้องฉาย แสงไฟดับลง หนังของชมรมเริ่มเล่น นลินนั่งแถวหลังสุดเพราะอยากเห็นทั้งจอและคนดู มุกนั่งข้างเธอ ก้องนั่งริมทางเดินเผื่อวิ่งถ่ายภาพบรรยากาศ เก้าอี้ด้านขวาของนลินว่างอยู่
ภาพแรกคือมือของนางเอกกดปุ่มเครื่องอัด เสียงนกยามเช้าดังขึ้น นลินได้ยินคนดูขยับตัวน้อยลงเมื่อหนังพาพวกเขาเข้าไปในเสียงเล็ก ๆ ของมหาวิทยาลัย เสียงกุญแจ เสียงล้อรถเข็นอุปกรณ์ เสียงหัวเราะไกล ๆ เสียงลมหายใจที่ไม่ถูกตัดทิ้ง
ประตูหลังห้องเปิดเบามากในนาทีที่เก้า นลินไม่หันไปทันที เธอได้ยินเสียงรองเท้าหยุดอยู่ข้างแถวหลัง ได้กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ปนกับแดด เขานั่งลงบนเก้าอี้ว่างข้างเธออย่างเงียบที่สุด
มือของนลินที่วางบนตักกำแน่นขึ้น
ตะวันไม่พูด เขาหายใจแรงเล็กน้อยเหมือนเพิ่งวิ่งมา บนจอ นางเอกเดินขึ้นดาดฟ้า แสงเย็นจับขอบตึก เสียงลมเริ่มดังขึ้น
นลินรอปฏิกิริยาของเขาเมื่อเพลงท่อนสุดท้ายเข้ามา
โน้ตสองตัวแรกดังขึ้น ตะวันหันมามองเธอในความมืด เธอมองจอตรงหน้า ไม่กล้าหันกลับ แต่ปลายนิ้วที่กำแน่นค่อย ๆ คลาย
ทำนองเปิดออก เว้นที่ว่างให้เสียงลมหายใจของนักแสดง ในจังหวะที่นางเอกปิดเครื่องอัด เพลงไม่ได้ปิดประตู มันปล่อยให้ความเงียบพูดต่อ
ตะวันก้มลง กระซิบเบาจนแทบเป็นลมหายใจ “ขอบคุณที่ไม่ตัด”
นลินตอบโดยยังมองจอ “ขอบคุณที่แต่งไว้”
หนังจบ ไฟยังไม่เปิดทันที ความมืดค้างอยู่สองวินาที ก่อนเสียงปรบมือเริ่มจากมุมหน้าแล้วลามมาถึงหลังห้อง มุกเอามือปิดปาก ก้องยกกล้องถ่ายทั้งที่น้ำในตาดูจะทำให้โฟกัสหลุด
ไฟสว่างขึ้น พิธีกรเรียกทีมขึ้นไปพูดคุย นลินลุกขึ้น ตะวันทำท่าจะนั่งต่อ เธอหยุดแล้วหันมาหาเขา
“ไปด้วยกัน”
เขาส่ายหน้าเล็กน้อย “เธอพูดเก่งกว่า”
“เรื่องเสียง ใครพูดได้ดีกว่าพี่”
เขามองเวที มองคนดู มองประตูทางออกที่อยู่ใกล้แค่สามก้าว นลินไม่ได้ดึงแขน ไม่บังคับ เธอแค่ยืนรอ
มุกจากแถวหน้าตะโกน “พี่ตะวัน ถ้าไม่ขึ้น หนูจะบอกปีหนึ่งว่าพี่เคยย้อมผมส้ม!”
เสียงหัวเราะดังทั่วห้อง ตะวันหลับตาสั้น ๆ เหมือนยอมแพ้ต่อภัยคุกคามที่ไร้ศักดิ์ศรีที่สุด เขาลุกขึ้นเดินตามนลินไปบนเวที
ไมค์ถูกส่งให้เธอก่อน นลินมองคนดู เห็นอาจารย์ เห็นปีหนึ่ง เห็นเพื่อน ๆ ที่อดนอนด้วยกัน เธอกำไมค์แน่นแล้วคลายออก
“หนังเรื่องนี้เริ่มจากความคิดของลินว่าอยากทำหนังเกี่ยวกับการจากที่หนึ่งไป” เธอพูด “แต่ระหว่างทำ ลินพบว่าการจากไม่ได้แปลว่าเราต้องเก็บทุกอย่างไว้คนเดียว เรามีทีมที่ช่วยฟัง ช่วยเถียง ช่วยทำให้บางฉากเงียบลงจนพูดได้ชัดขึ้น”
เธอหันไปมองตะวัน “เสียงของหนังเรื่องนี้มาจากพี่ตะวัน และจากทุกคนในชมรมค่ะ”
พิธีกรยื่นไมค์ให้ตะวัน เขารับด้วยมือที่เกร็งนิด ๆ ห้องเงียบรอ
“ผมไม่ค่อยพูดหน้าเวที” เขาเริ่ม เสียงติดแหบเล็กน้อย “ถ้าพูดไม่ดี ให้โทษประธานชมรมที่ลากขึ้นมา”
คนดูหัวเราะ นลินเหลือบมองเขา เขาหายใจเข้าลึกขึ้น
“ตอนทำเสียง ผมเคยคิดว่าหน้าที่ของผมคือไม่ทำพลาด ไม่ให้ใครต้องรอ ไม่ให้ใครต้องผิดหวัง แต่หนังเรื่องนี้สอนว่าบางเสียงเกิดขึ้นเพราะเรายอมอยู่ตรงนั้นนานพอ ยอมให้คนอื่นได้ยินตอนเรายังไม่สมบูรณ์”
เขาหันมาทางทีมชมรม “ขอบคุณที่รอครับ”
มุกปรบมือดังที่สุด ก้องผิวปากจนโดนอาจารย์มอง แต่ก็ยังยิ้ม
ผลประกวดประกาศตอนบ่าย หนังของชมรมได้รางวัลภาพยนตร์สั้นยอดเยี่ยมและรางวัลออกแบบเสียง นลินยืนบนเวทีรับใบประกาศพร้อมทีมทั้งทีม ตะวันถูกมุกกับก้องดันไปข้างหน้าเมื่อต้องรับรางวัลเสียง เขาก้มศีรษะให้กรรมการแบบเก้ ๆ กัง ๆ แต่ครั้งนี้ไม่ได้หนีหลังม่านทันที
เมื่อพิธีจบ แสงเย็นเริ่มตกบนสนามมหาวิทยาลัย ผู้คนทยอยเก็บซุ้ม เสียงเวทีดนตรีเบาลง นลินเดินออกมาหลังตึกศิลป์พร้อมใบประกาศในมือ ตะวันตามมาโดยถือกล่องรางวัลไม้เล็ก ๆ
พวกเขาหยุดใต้ต้นหูกวางต้นเดิมที่เคยอัดเสียงเช้าวันแรก ใบไม้ขยับเบา ๆ เหนือหัว
“สัมภาษณ์เป็นไงบ้าง” นลินถาม
“เล่นเพลงไม่หลุด”
“ตอบไม่ตรงคำถามอีกแล้ว”
เขามองกล่องรางวัลในมือ “ถ้าได้ทุน ผมต้องไปครึ่งปี”
เธอพยักหน้า “ถ้าลินได้โครงการ ลินก็ไปหนึ่งภาคเรียน”
ทั้งคู่เงียบ เสียงนักศึกษาหัวเราะจากทางเดินไกล ๆ ลอยผ่านมาแล้วจางไป
“ลินส่งใบสมัครแล้ว” เธอพูด
“ดีแล้ว”
“พี่ล่ะ อยากได้ทุนนั้นไหม”
ตะวันไม่ตอบทันที เขาใช้ปลายนิ้วลูบขอบกล่องไม้ “อยาก แต่กลัวว่าถ้าไปแล้วกลับมา ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิม”
นลินมองรองเท้าตัวเอง “ทุกอย่างไม่เหมือนเดิมอยู่แล้ว ต่อให้เราอยู่ที่เดิม”
เขาหัวเราะเบา ๆ “ประธานชมรมเริ่มพูดเหมือนอาจารย์แก่”
“ลินฝึกกับคนแก่”
ตะวันยิ้ม คราวนี้เธอเห็นชัด เขาล้วงกระเป๋ากางเกง หยิบลูกอมรสมะนาวเม็ดหนึ่งยื่นให้
“นึกว่าหมดแล้ว” เธอรับมา
“ซื้อใหม่”
“เพื่อชมรม?”
“เพื่อคนที่ชอบทำงานจนลืมกินข้าว”
นลินหมุนลูกอมในมือ กระดาษห่อสะท้อนแสงเย็น “ลินไม่ได้อยากให้พี่อยู่เพราะลินลังเล”
“ผมรู้”
“แต่ลินก็ไม่ได้อยากให้พี่หายไปเพราะคิดแทนลิน”
“อันนี้ผมเพิ่งรู้ชัด ๆ”
เธอเงยหน้ามองเขา “ถ้าเราต่างคนต่างไป เราจะยัง…” คำท้ายไม่ยอมออกมา เธอเม้มปากแล้วหัวเราะกับตัวเอง “ดูสิ ผู้กำกับพูดไม่จบ”
ตะวันขยับเข้ามาหนึ่งก้าว แต่ยังเว้นระยะให้เธอเลือกอยู่
“ผมอยากส่งเพลงให้เธอฟัง” เขาพูด “ไม่ใช่แค่เพลงงาน อยากส่งตอนแต่งไม่เสร็จด้วย อยากรู้ว่าโครงการที่เธอไปมีเสียงอะไรบ้าง อยากให้เธอบ่นเวลาคนในกองไม่มาสายตามศิลปินแต่สายจริง ๆ”
นลินหัวเราะทั้งที่ตาร้อนขึ้น
“แล้วผมอยากกลับมาเจอเธอที่ห้องชมรม หรือที่ไหนก็ได้ที่เธอยังยอมฟังคนพูดช้า ๆ แบบผม”
เธอมองเขาอยู่นาน ใบหูกวางใบหนึ่งร่วงลงระหว่างพวกเขา ตะวันไม่รีบเติมคำ เธอชอบตรงนั้น เขาไม่บังคับให้ฉากนี้ต้องจบตามจังหวะที่คนดูคาด
“ลินอยากอ่านจดหมายสมัครโครงการเวอร์ชันต่อไปให้พี่ฟัง” เธอพูด “อยากให้พี่บอกว่าตรงไหนพูดเยอะไป อยากกินลูกอมที่พี่ทำเป็นลืมวางไว้ อยากฟังเพลงที่ยังไม่เสร็จ ถึงบางท่อนจะทำให้ลินหงุดหงิดก็ตาม”
ตะวันก้มหน้าหัวเราะ เสียงสั้นและโล่ง
เธอก้าวเข้ามาใกล้อีกนิด “และถ้าพี่จะกลัว ก็กลัวตรงนี้ได้ ไม่ต้องหายไปก่อน”
เขาพยักหน้า ช้า ๆ เหมือนกำลังรับคำสำคัญ
“ลินก็เหมือนกัน” เขาพูด “ถ้าจะไป ก็ไปเพราะอยากไป ไม่ใช่ไปเพื่อพิสูจน์ว่าไม่ต้องการใคร”
เธอยื่นนิ้วก้อยออกไป “ข้อตกลงของคนทำงานไม่เสร็จ?”
ตะวันมองนิ้วก้อยเธอ แล้วเกี่ยวไว้ด้วยนิ้วของเขา “ข้อตกลงของคนที่ยังตัดต่อชีวิตตัวเองอยู่”
มือของพวกเขาเกี่ยวกันอยู่เพียงครู่เดียว แต่เมื่อปล่อยออก ตะวันไม่ได้ถอยไกล นลินแกะลูกอมรสมะนาวใส่ปาก รสเปรี้ยวแตะปลายลิ้นจนเธอทำหน้าหยี
“ยังเปรี้ยวเหมือนเดิม”
“ก็เธอชอบ”
“ใครบอก”
“เธอกินหมดทุกครั้ง”
นลินหันหน้าหนีเพราะรอยยิ้มกำลังควบคุมยากเกินไป ตะวันมองไปทางสนามแทนเหมือนช่วยให้เธอมีที่ซ่อน
หนึ่งสัปดาห์ต่อมา ผลโครงการของนลินประกาศตอนเธอกำลังสอนปีหนึ่งใช้ไมค์บูมในห้องชมรม เธอเปิดอีเมล มือหยุดนิ่งจนมุกที่กำลังจัดใบเบิกอุปกรณ์เงยหน้า
“ได้ไหม” มุกถาม
นลินอ่านอีกครั้ง แล้วพยักหน้า ห้องชมรมระเบิดเสียงกรี๊ด มุกพุ่งมากอดเธอ ก้องถ่ายรูปจนแฟลชเกือบทำให้ทุกคนตาบอด ปีหนึ่งตบมือทั้งที่บางคนยังไม่รู้รายละเอียด
มือถือเธอสั่น ข้อความจากตะวันขึ้นว่า “ผมได้ทุน” ตามด้วยอีกข้อความ “กลัวนิดหน่อย”
นลินพิมพ์ตอบ “ลินก็กลัว” แล้วหยุดคิดก่อนส่งเพิ่ม “แต่วันนี้ห้องชมรมเสียงดังมาก อยากให้พี่ได้ยิน”
ไม่ถึงนาที ไฟล์เสียงถูกส่งกลับมา เป็นเสียงเปียโนสั้น ๆ ทำนองสองตัวแรกที่เธอคุ้นเคย แต่คราวนี้ท่อนท้ายยกขึ้นนิดหนึ่งเหมือนคำถามที่ยิ้มได้
นลินกดเล่นผ่านลำโพงห้องชมรม ทุกคนเงียบฟัง มุกทำหน้าเหม็นความหวานแต่ไม่กดหยุด ก้องยกกล้องขึ้นถ่ายนลินตอนเธอมองลำโพงเหมือนมันเป็นหน้าต่างเล็ก ๆ ไปหาใครบางคน
วันสุดท้ายก่อนต่างคนต่างออกเดินทางมาถึงในปลายภาค ห้องชมรมถูกเก็บเรียบร้อยกว่าที่เคย มุกรับกุญแจสำรองจากนลินพร้อมสมุดเช็กลิสต์หนา ๆ ที่เจ้าตัวบอกว่า “ไม่ได้เยอะ แค่จำเป็น” ก้องประกาศว่าจะทำสารคดีเบื้องหลังประธานชมรมคนใหม่จนมุกขู่ว่าจะคิดค่าลิขสิทธิ์หน้า
เย็นนั้น นลินกับตะวันอยู่ในห้องชมรมเป็นสองคนสุดท้าย แสงจากหน้าต่างตกบนโซฟาสีน้ำเงิน ฮาร์ดดิสก์สำรองวางเรียงในกล่อง ป้ายไวท์บอร์ดถูกลบจนเหลือรอยจาง ๆ ของคำว่า “เสียงที่ไม่ได้ยิน”
“จะล็อกแล้วนะ” นลินพูด
ตะวันยืนมองห้องอีกครั้ง “อืม”
“พี่ทำหน้าเหมือนจะคิดถึงตู้ไมค์”
“ตู้ไมค์ไม่เคยบังคับผมขึ้นเวที”
“แต่ตู้ไมค์ก็ไม่เคยซื้อลูกอมให้ลิน”
เขายิ้มแล้วหยิบถุงลูกอมรสมะนาววางไว้บนโต๊ะกลาง “ฝากไว้ให้ชมรม”
“โกหกไม่เนียน”
“งั้นฝากไว้ให้คนที่กลับมาก่อน”
นลินมองถุงลูกอม แล้วหยิบหนึ่งเม็ดใส่กระเป๋าเสื้อ “ตกลง”
พวกเขาปิดไฟ ห้องชมรมมืดลงทีละมุม ตะวันล็อกประตู นลินดึงลูกบิดเช็ก เสียงกริ๊กเล็ก ๆ ดังชัดในทางเดิน
“ฟัง” ตะวันพูด
เธอหยุด ทางเดินยามเย็นมีเสียงรองเท้าของนักศึกษาจากชั้นล่าง เสียงลมผ่านบานเกล็ด เสียงหัวเราะของมุกกับก้องที่รออยู่ไกล ๆ เสียงกุญแจในมือเธอกระทบกัน
“ได้ยินอะไร” เขาถาม
นลินหันไปมองเขา “ได้ยินว่ามีคนรอ”
ตะวันไม่พูดอะไร เขาแค่ยื่นมือออกมา คราวนี้ไม่ใช่นิ้วก้อย นลินมองมือเขาอยู่ชั่วอึดใจ แล้ววางมือของเธอลงไป
พวกเขาเดินลงบันไดเคียงกัน ไม่รีบ แม้ต่างคนต่างมีรถต้องขึ้น มีเมืองต้องไป มีความกลัวต้องพกไปด้วย มุกตะโกนแซวจากหน้าตึก ก้องยกกล้องขึ้นถ่ายภาพย้อนแสงจนเห็นเพียงเงาสองคนจับมือกันหลวม ๆ ระหว่างทางเดินกับสนาม
นลินไม่ได้หันไปดุ เธอบีบมือของตะวันเบา ๆ หนึ่งครั้งเหมือนสัญญาว่าฉากนี้ไม่ต้องตัดทิ้ง
หลายสัปดาห์ถัดจากวันออกเดินทาง ห้องแชตของพวกเขาเต็มไปด้วยไฟล์เสียงสั้น ๆ นลินส่งเสียงคลื่นกระทบเสาไม้จากหมู่บ้านริมทะเลที่เธอไปถ่ายสารคดี เสียงเด็ก ๆ หัวเราะตอนวิ่งผ่านกล้อง เสียงตัวเองกระซิบว่าลมแรงจนผมเข้าปาก ตะวันส่งเสียงเปียโนจากห้องซ้อม เสียงรถไฟผ่านหน้าหอ เสียงเขาหัวเราะเบา ๆ ตอนแต่งเพลงพลาดแล้วไม่ลบออก
บางคืนพวกเขาโทรคุยกันโดยไม่ต้องพูดตลอดเวลา นลินนั่งตัดฟุตเทจอยู่ใต้โคมไฟเล็ก ตะวันนั่งเขียนโน้ตเพลงบนโต๊ะไม้เก่า เสียงคีย์บอร์ดของเขากับเสียงคลิกเมาส์ของเธอเดินคู่กันผ่านสัญญาณอินเทอร์เน็ตที่บางครั้งสะดุด
“วันนี้กลัวไหม” ตะวันถามคืนหนึ่ง
นลินมองภาพหญิงชาวบ้านในจอที่กำลังเล่าเรื่องทะเลด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “กลัวว่าถามไม่ดี แล้วเขาจะปิดประตู”
“แล้วทำยังไง”
“วางคำถามลง แล้วฟังเขาหายใจก่อน”
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
“เก่งขึ้นนะ ผู้กำกับ”
“พี่ก็พูดเยอะขึ้นนะ นักดนตรี”
“เพราะมีคนรอฟัง”
นลินวางคางบนแขนตัวเอง มองคลื่นเสียงในโปรแกรมตัดต่อขยับตามเสียงลมหายใจของปลายสาย เธอไม่ต้องรีบตั้งชื่อให้สิ่งที่กำลังเติบโต ไม่ต้องเร่งฉากสารภาพ ไม่ต้องปิดท้ายด้วยคำใหญ่ ๆ สิ่งที่พวกเขามีอยู่ในไฟล์เสียงที่ไม่ลบ ในลูกอมที่เธอเก็บไว้ในกระเป๋า ในเพลงที่ยังไม่เสร็จและถูกส่งมาให้ฟังก่อนใคร
ปลายภาคเรียน เมื่อทั้งคู่กลับมามหาวิทยาลัยพร้อมกระเป๋าเดินทางและเรื่องเล่าคนละกอง ห้องชมรมเปิดไฟรออยู่ มุกกำลังประชุมปีหนึ่งด้วยท่าทางจริงจังกว่านลินเสียอีก ก้องกำลังถ่ายภาพโดยไม่ทำให้ใครรำคาญเท่าเดิมเพียงเล็กน้อย
นลินยืนหน้าประตู ยังไม่ทันเคาะ มุกก็หันมาเห็นแล้วกรี๊ดจนปีหนึ่งสะดุ้ง ตะวันเดินมาหยุดข้างเธอพร้อมกล่องคีย์บอร์ดใบเล็ก
“กลับมาทันหนังเรื่องใหม่พอดี” มุกพูด “หัวข้อปีนี้คือ ‘สิ่งที่เราพกกลับมา’ พี่สองคนห้ามหนี”
ก้องยกกล้อง “ขอสัมภาษณ์คู่แรกเลยครับ คำถามแรก ระหว่างไปฝึกงาน คิดถึงอะไรมากที่สุด”
นลินกับตะวันหันมามองกัน เธอเห็นคำตอบในรอยยิ้มที่เขาพยายามซ่อนไว้ เห็นความขัดเขินของตัวเองสะท้อนอยู่ในแววตาเขา
“คิดถึงเสียงพัดลมห้องชมรม” นลินตอบ
ตะวันพยักหน้า “กับคนที่บ่นว่าพัดลมดังแต่ไม่ยอมปิด”
มุกทำท่าจะอ้วก ก้องตะโกนว่า “ได้ซีนแล้ว!” ปีหนึ่งหัวเราะโดยยังไม่รู้ประวัติทั้งหมดของมุก ลูกอมรสมะนาว และเพลงท่อนสุดท้าย
นลินเดินเข้าไปในห้อง วางกระเป๋าลงข้างโต๊ะ ตะวันตั้งคีย์บอร์ดไว้ใกล้หน้าต่าง แสงบ่ายตกบนป้ายชมรมเก่า ๆ เธอมองรอบห้องที่ไม่เหมือนเดิมและยังเป็นที่เดิมในเวลาเดียวกัน
ตะวันกดคีย์สองตัวแรกของทำนองที่เธอจำได้ ทุกคนหันไปฟัง เขาเล่นต่ออีกนิด คราวนี้ท่อนท้ายไม่ลอยค้างอย่างลังเล แต่วางลงอ่อน ๆ เหมือนคนกลับมานั่งในที่ของตัวเอง
นลินยิ้มให้เขาจากอีกฝั่งโต๊ะ ไม่ต้องพูดว่าเพลงนั้นหมายถึงอะไร ตะวันมองกลับมา มือยังวางบนคีย์บอร์ด นิ้วเขากดโน้ตสุดท้ายเบา ๆ แล้วปล่อยให้เสียงค่อย ๆ จางในห้องที่เต็มไปด้วยคนของพวกเขา
เธอรู้แล้วว่าบางเสียงไม่ได้ถูกเก็บไว้เพื่อกันการลืม แต่ถูกเก็บไว้เพื่อให้วันหนึ่ง เมื่อเราเปิดฟังอีกครั้ง เราจะรู้ว่าตัวเองเดินทางมาไกลแค่ไหน และยังมีใครบางคนเดินอยู่ในจังหวะเดียวกัน แม้บางช่วงจะห่าง แม้บางครั้งจะเงียบ แต่ไม่เคยหายไปจากเพลงเดียวกันจริง ๆ
