หลอดไฟเหนือเพดานกะพริบสามครั้งก่อนที่กลิ่นไหม้บาง ๆ จะลอยออกมาจากหลังโปรเจกเตอร์ เด็กปีหนึ่งเกือบสี่สิบคนนั่งเบียดกันในห้องชมรมภาพยนตร์ที่แคบกว่าความคาดหวังของทุกคน เสียงพัดลมเพดานครางเหมือนเหนื่อยมาเองทั้งวัน และบนจอผ้าขาว ภาพโลโก้ชมรมค้างอยู่ครึ่งหนึ่ง อีกครึ่งกลายเป็นเส้นสีเขียวสั่น ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อย่าเพิ่งปิดไฟ!” มินตะโกนจากหน้าห้อง มือข้างหนึ่งถือรีโมต อีกข้างกอดแฟ้มรายชื่อรับสมัครแน่นจนมุมกระดาษงอ “ใครถอดปลั๊กเสียง”
ใต้โต๊ะยาวด้านหลัง มีเสียงคนกระแทกเข่ากับขาโต๊ะดังตุบ แล้วผู้ชายคนหนึ่งคลานออกมาพร้อมสายสัญญาณพันข้อมือ ผมเขายุ่งเหมือนเพิ่งผ่านพายุในห้องเก็บอุปกรณ์ เสื้อยืดสีดำมีรอยฝุ่นเป็นแนวตรงที่ไหล่
“ไม่ได้ถอด” เขาพูดโดยไม่เงยหน้า “ช่วยชีวิตมันอยู่”
“ช่วยด้วยการทำให้เด็กใหม่เห็นโลโก้เราเป็นผักบุ้งเหรอคะ”
เสียงหัวเราะกระจายเบา ๆ ในห้อง เด็กปีหนึ่งบางคนยกมือถือขึ้นถ่าย มินหันไปยิ้มบาง ๆ แบบที่บอกได้ชัดว่าอย่าลอง แล้วมือถือก็ลดลงทีละเครื่อง
ผู้ชายใต้โต๊ะเงยหน้าขึ้นเป็นครั้งแรก ดวงตาเขามีรอยง่วงแต่ไม่หลบ “ถ้าอยากให้โปรเจกเตอร์ระเบิดกลางปฐมนิเทศก็เสียบกลับได้เลยครับ ผู้กำกับ”
“ฉันยังไม่ได้เป็นผู้กำกับ” มินตอบ
“แต่สั่งเหมือนเป็นแล้ว”
เด็กปีหนึ่งหัวเราะอีกครั้ง คราวนี้ดังขึ้น จูน ประธานชมรมปีสี่ที่ยืนอยู่ข้างประตู ยกมือกุมขมับแต่ปากแอบยิ้ม “ภาค พูดกับน้องดี ๆ หน่อย มินก็วางรีโมตก่อน เดี๋ยวมันหัก”
มินมองรีโมตในมือตัวเองแล้วค่อย ๆ คลายนิ้ว เธอสูดลมหายใจสั้น ๆ “เหลืออีกเจ็ดนาทีต้องฉายวิดีโอแนะนำชมรม ถ้าเสียงไม่มา ภาพไม่ชัด เด็กใหม่จะเดินออกไปสมัครชมรมถ่ายภาพกันหมด”
“ชมรมถ่ายภาพอยู่ห้องข้าง ๆ เขาเปิดแอร์” โอมพูดจากมุมห้อง นักศึกษาปีสามร่างสูงที่รับหน้าที่พิธีกรวันนี้กำลังติดเข็มกลัดรูปกล้องกลับด้าน “พูดแล้วอยากสมัครเองเลย”
“โอม” จูนเรียกเสียงนิ่ง
“ครับ ผมรักหนังครับ” โอมรีบยืนตรง
ภาคดึงสายสัญญาณออกจากเครื่องเสียง ใช้ไฟฉายจากมือถือส่องหัวแจ็ก เขาเงียบไปครู่หนึ่ง มินเห็นปลายนิ้วเขาเลอะฝุ่น แต่การเคลื่อนไหวแม่นอย่างคนคุ้นกับของพวกนี้มากกว่าคำพูดของตัวเอง
“หัวแปลงไหม้” ภาคบอก “มีสำรองในตู้เหล็ก แต่กุญแจอยู่กับใคร”
ทุกสายตาหันไปที่จูน จูนล้วงกระเป๋ากางเกงทั้งสองข้าง แล้วหน้าซีด “อยู่ในกระเป๋าผ้า”
“กระเป๋าผ้าอยู่ไหน” มินถาม
“บนรถพี่วินที่เพิ่งออกไปซื้อเทปกาว”
ห้องทั้งห้องเงียบเหมือนมีใครกดปุ่มหยุดเวลา ภาคเลื่อนสายตาไปที่นาฬิกาบนผนัง เหลือหกนาที
“มีลวดเสียบกระดาษไหม” เขาถาม
มินเปิดแฟ้ม หยิบลวดเสียบกระดาษยื่นให้โดยไม่ถาม ภาคแบมือรอ เธอวางลงบนฝ่ามือเขา ปลายนิ้วแตะกันแวบหนึ่ง ต่างคนต่างดึงมือกลับเร็วเกินกว่าจะมีใครสังเกต นอกจากพาย เด็กปีสองฝ่ายตัดต่อที่นั่งกอดโน้ตบุ๊กอยู่ข้างลำโพง พายเลิกคิ้วแล้วก้มซ่อนยิ้ม
ภาคดัดลวดให้ตรง สอดเข้าไปในช่องกุญแจตู้เหล็ก เขาหรี่ตา ฟังเสียงคลิกเล็ก ๆ เหมือนเป็นบทสนทนาระหว่างโลหะกับความอดทน มินยืนข้างเขา พยายามไม่พูด ทั้งที่คำสั่งวิ่งวนอยู่เต็มลำคอ
“หายใจดังจัง” ภาคพึมพำ
“นี่คือวิธีขอสมาธิเหรอคะ”
“เปล่า แค่บอกว่าผมได้ยิน”
คลิก
ตู้เหล็กเปิดออก เสียงปรบมือของเด็กใหม่ดังขึ้นเองโดยไม่มีใครนัด ภาคหยิบหัวแปลงสำรอง โยนให้โอม “เสียบช่องสีแดง อย่าถามว่าทำไม”
โอมรับแล้วทำท่าจะถาม จูนชี้หน้า “อย่า”
ไฟในห้องดับลงก่อนกำหนดสองนาที จอผ้าขาวสว่างขึ้น ภาพวิดีโอแนะนำชมรมฉายชัด เสียงดนตรีดังออกจากลำโพงครางนิดหน่อยแต่พอรับได้ เด็กปีหนึ่งหันกลับไปสนใจจอ มินยืนชิดผนัง หัวใจยังเต้นตามจังหวะรีบเร่งเมื่อครู่
ภาคเดินมาหยุดข้างเธอ ยื่นรีโมตที่เธอลืมไว้บนโต๊ะให้ “เก็บไว้ดี ๆ ครับ ผู้กำกับที่ยังไม่ได้เป็น”
มินรับมาโดยไม่มองหน้า “ขอบคุณค่ะ รุ่นพี่ที่ชอบอยู่ใต้โต๊ะ”
เขาหัวเราะในลำคอ เบาเหมือนเสียงเทปหมุน “ผมภาค ปีสาม เสียง”
“มิน ปีสอง กำกับ”
“รู้แล้ว”
“รู้ได้ไง”
เขาพยักหน้าไปทางแฟ้มในมือเธอ หน้าปกเขียนด้วยปากกาหมึกดำตัวโตว่า แผนคุมวันปฐมนิเทศโดยมิน ห้ามใครเปลี่ยนลำดับ “คนที่เขียนคำว่าห้ามสามครั้งในหน้าเดียว น่าจะอยากกำกับอะไรสักอย่าง”
มินก้มมองแฟ้มแล้วเม้มปาก จอด้านหน้าฉายภาพสมาชิกชมรมรุ่นก่อน ๆ วิ่งถือกล้องในสนามหญ้า เสียงบรรยายของจูนดังจากลำโพงว่า ที่นี่คือพื้นที่ของคนอยากเล่าเรื่อง มินมองภาพบนจอ แสงสะท้อนเข้าตาเธอจนต้องกะพริบถี่
ภาคเหลือบมอง “ถ้าอยากให้เสียงเนียนกว่านี้ ต้องเปลี่ยนสายทั้งชุด”
“งบไม่มี”
“ผมไม่ได้บอกให้ซื้อ ผมบอกให้ซ่อม”
“ซ่อมเป็นเหรอคะ”
“ถ้าไม่เป็น คงยังอยู่ใต้โต๊ะ”
มินหลุดยิ้มสั้น ๆ รีบดึงหน้ากลับก่อนเขาเห็น แต่ภาคเห็น เขาก้มลงจัดสายไมโครโฟนที่พื้น ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
สามวันถัดมา ห้องชมรมแน่นไปด้วยกระดาษโพสต์อิท สีเหลืองสำหรับไอเดีย สีชมพูสำหรับปัญหา สีฟ้าสำหรับของที่ต้องยืม จูนยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ดพร้อมปากกาเมจิกหมดหมึกครึ่งแท่ง
“เทศกาลหนังสั้นมหาวิทยาลัยปีนี้ ฝ่ายกิจการนักศึกษาจะมาดูเอง” จูนพูด “ถ้าเราทำงานดี ห้องนี้อาจไม่ถูกยุบไปรวมกับห้องเก็บโต๊ะพับ”
“ห้องเก็บโต๊ะพับกว้างกว่าเราอีกนะพี่” โอมยกมือ
“โอม เงียบเพื่ออนาคตของศิลปะ”
พายหมุนปากกาบนโต๊ะ “ธีมปีนี้คืออะไรคะ”
จูนเขียนคำว่า เสียงที่ไม่ได้ส่ง ลงบนกระดาน ตัวอักษรเอียงไปทางขวาเหมือนกำลังจะหนี “ทุกชมรมต้องส่งหนังสิบห้านาที หนึ่งเรื่อง ฉายคืนสุดท้ายในหอประชุมใหญ่”
มินยืดหลังทันที “หนูอยากกำกับ”
ภาคที่นั่งซ่อมหูฟังอยู่มุมห้องไม่เงยหน้า โอมผิวปาก พายหันไปมองจูน จูนพยักหน้าเหมือนคาดไว้แล้ว “พี่ก็คิดอย่างนั้น แต่งานนี้ต้องมีหัวหน้าฝ่ายเสียงที่ทำงานกับผู้กำกับตั้งแต่บท ไม่ใช่มาตอนตัดเสร็จ”
“ภาค” ทุกคนพูดเกือบพร้อมกัน ยกเว้นภาค
เขาหยุดพันเทปสายหูฟัง “ผมทำเสียงได้ แต่ไม่ประชุมยาว ไม่พรีเซนต์หน้าใคร ไม่ขึ้นเวทีตอบคำถาม”
มินหันไปหาเขา “ถ้าทำหนังเกี่ยวกับเสียง ฝ่ายเสียงต้องคุยตั้งแต่แรกค่ะ”
“คุยได้”
“แล้วไม่ประชุมยาวคือยาวแค่ไหน”
“เกินยี่สิบนาทีสมองผมเริ่มใส่ซาวด์เอฟเฟกต์เอง”
โอมทำเสียงระเบิดเบา ๆ พายหัวเราะจนปากกาหล่น มินมองภาคนิ่ง “หนังสิบห้านาทีไม่ทำด้วยสมองยี่สิบนาทีหรอกนะคะ”
ภาคเงยหน้าช้า ๆ “ถ้าบทดี ผมฟังได้”
คำตอบนั้นไม่ดัง แต่ทั้งห้องได้ยิน มินกอดสมุดบทในมือแน่นขึ้นนิดหนึ่ง “งั้นฟังค่ะ”
เธอเปิดสมุด หน้าแรกเต็มไปด้วยรอยแก้และลูกศร “เรื่องของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เก็บเสียงในชีวิตประจำวันเพื่อส่งให้แม่ที่กำลังจะย้ายไปไกล แต่เธอไม่กล้ากดส่ง เพราะกลัวว่าถ้าส่งไป แม่จะรู้ว่าเธอรับมือกับการอยู่คนเดียวไม่ได้”
ห้องเงียบลง จูนหยุดหมุนปากกา โอมลดมือที่ทำท่าจะเล่นมุก พายมองมินนานกว่าปกติ
ภาควางหูฟังลง “จบยังไง”
“เธอกดส่งตอนสถานีรถไฟประกาศขบวนสุดท้าย”
“แม่ฟังไหม”
มินกะพริบตา “ไม่รู้ค่ะ หนังจบตอนเสียงถูกส่ง”
ภาคเอนหลังพิงเก้าอี้ไม้ที่โยกนิด ๆ “ถ้าไม่รู้ คนดูอาจรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้หน้าประตู”
“ชีวิตก็ไม่ได้ตอบทุกอย่างทันที”
“หนังไม่ต้องตอบทุกอย่าง แต่ต้องรู้ว่าจะเงียบตรงไหน”
มินปิดสมุดดังพับ “แล้วพี่ว่าเงียบตรงไหน”
ภาคชี้ไปที่หน้าอกตัวเองเบา ๆ “ตรงที่ตัวละครไม่กล้าฟังเสียงตัวเอง ก่อนจะส่งให้ใคร”
มินนิ่งไป เธอไม่ชอบเวลามีคนพูดถูกในจุดที่เธอยังไม่อยากแตะ จูนรีบแทรก “ดีมาก ความเห็นสร้างสรรค์ ยังไม่มีใครตาย เราจะทำเรื่องนี้ มินกำกับ ภาคดูเสียง พายตัดต่อ โอมแสดงนำชายถ้าบทมีผู้ชาย”
“ถ้าไม่มี ผมเป็นเสาไฟได้” โอมยกนิ้วโป้ง
มินเก็บสมุดเข้ากระเป๋า “พรุ่งนี้ห้าโมงเย็นอ่านบทละเอียดนะคะ”
ภาคยกมือ “ผมมีแลบถึงห้าโมงครึ่ง”
“งั้นห้าโมงครึ่ง”
“ผมต้องคืนไมค์ที่อาคารนิเทศ”
“หกโมง”
“ผมกินข้าวช้าแล้วมือสั่น”
มินมองเขา เขามองกลับด้วยสีหน้าซื่อเกินไป พายไอเบา ๆ จูนทำเป็นจัดกระดาษ
“พี่ภาค” มินพูดช้า ๆ “อยากทำไหมคะ”
ภาคก้มมองหูฟังที่ซ่อมไว้ ครู่หนึ่งเขาใช้นิ้วกดเทปใสให้แนบสนิท “อยากให้งานเสียงดี”
“หนูถามว่าอยากทำไหม”
เขาเงียบจนเสียงพัดลมดังขึ้นมาแทน
“อยาก” เขาตอบในที่สุด “แต่ผมไม่ชอบเวลาคนฝากทุกอย่างไว้ที่ผม”
มินพยักหน้าเหมือนจดข้อมูลไว้ในหัว “งั้นหนูจะไม่ฝากทุกอย่าง หนูจะฝากแค่เสียง”
ภาคมองเธอ คราวนี้รอยยิ้มเขามาช้ากว่าเดิม “หกโมงสิบห้า ผมจะถือข้าวกล่องมาด้วย”
การอ่านบทครั้งแรกเริ่มต้นด้วยเสียงช้อนกระทบกล่องข้าวของภาค และจบลงด้วยโพสต์อิทสีชมพูเต็มโต๊ะ มินนั่งขัดสมาธิบนพื้นห้องชมรม ข้างตัวมีแก้วน้ำเปล่าไม่ใส่น้ำแข็ง ภาคนั่งบนเก้าอี้เตี้ย วางเครื่องบันทึกเสียงไว้ตรงกลางเหมือนนักเรียนดีเด่นในวงประชุม
“ทำไมต้องอัดตอนอ่านบท” มินถาม
“บางทีประโยคที่คนพูดตอนเผลอ ดีกว่าประโยคที่เขียนไว้”
“ห้ามเอาเสียงใครไปใช้โดยไม่ขอนะคะ”
“รู้ครับ ผู้กำกับ”
“ยังไม่ได้เป็น”
“เริ่มเหมือนแล้ว”
พายยื่นขนมให้ทั้งคู่ “พี่สองคนกัดกันเบา ๆ หน่อย ไมค์รับหมด”
โอมอ่านบทตัวละครชายที่มินเพิ่มเข้าไป เป็นเพื่อนข้างห้องที่ชอบอัดเสียงนกตอนเช้า เขาอ่านด้วยน้ำเสียงเหมือนประกาศข่าวกีฬา มินยกมือปิดหน้า
“โอม นี่เขากำลังปลอบนางเอก ไม่ใช่รายงานผลแข่ง”
“ผมปลอบคนไม่เป็นอะ”
ภาคยื่นโทรศัพท์ให้โอม “ลองฟังเสียงตัวเองก่อน แล้วอ่านใหม่ช้าลงครึ่งจังหวะ ไม่ต้องทำหล่อ เสาไฟยังมีเงา”
โอมรับไปฟัง ห้านาทีต่อมาเขาอ่านประโยคเดิมอีกครั้ง “ถ้าไม่อยากส่ง ก็เก็บไว้ก่อนก็ได้ ไม่มีใครบังคับเสียงเราได้หรอก”
คราวนี้ห้องเงียบ มินค่อย ๆ จดบางอย่างลงในสมุด ภาคเหลือบมองลายมือเธอ ตัวเล็ก เรียงแน่น เหมือนคนกลัวหน้ากระดาษว่าง
“ดีขึ้นไหม” โอมถาม
มินพยักหน้า “ดีขึ้นมาก”
โอมยิ้มกว้าง “งั้นผมมีพรสวรรค์”
“มีหูฟังพี่ภาค” พายแซว
เสียงหัวเราะทำให้ห้องชมรมดูใหญ่ขึ้นชั่วคราว มินมองทุกคนล้อมวงกันบนพื้น กระดาษกระจาย ขนมเปิดค้าง สายไฟพันกันอย่างไม่เรียบร้อย แต่ไม่มีใครรีบกลับ เธอก้มลงแก้บท บรรทัดที่ภาคพูดถึงความเงียบถูกขีดเส้นใต้สองครั้ง
คืนหนึ่งก่อนถ่ายทำจริง มินอยู่ในห้องชมรมจนไฟทางเดินเหลือเพียงแถวเดียว เธอนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ พิมพ์บทเวอร์ชันใหม่อย่างเร็ว มีเสียงเคาะประตูสองครั้ง เธอหันไปเห็นภาคถือถุงพลาสติกใส่แก้วน้ำเปล่าและขนมปัง
“ยังไม่กลับ?” เขาถาม
“ถามตัวเองก่อนไหมคะ”
ภาควางของบนโต๊ะ “ผมมาลืมหูฟัง”
มินมองหูฟังที่คล้องคอเขาอยู่ “อันนั้นคืออะไรคะ”
เขาก้มมอง แล้วนิ่งไปหนึ่งจังหวะ “อันนี้หูฟังที่ไม่ลืม”
มินหัวเราะออกมาแบบไม่ทันตั้งตัว เสียงเธอเด้งกับผนังห้อง ภาคหันไปจัดถุงขนมปังช้า ๆ เหมือนกำลังซ่อนมุมปาก
“พี่ไม่ต้องอ้างก็ได้ค่ะ ถ้าจูนให้มาดูว่าหนูกลับหรือยัง”
“จูนบอกว่าถ้าเธอนอนในชมรมอีกครั้ง เขาจะยึดกุญแจ”
“หนูไม่ได้ตั้งใจนอน แค่พักตา”
“พักตาสามชั่วโมงนี่เรียกโหลดระบบใหม่”
มินเซฟไฟล์แล้วเอนหลัง เก้าอี้ส่งเสียงเอี๊ยด “บทมันยังไม่ใช่”
ภาคลากเก้าอี้มานั่งข้าง ๆ แต่เว้นระยะพอดี “ตรงไหน”
“ตัวละครมันกลัวถูกทิ้ง แต่พอเขียนออกมา เหมือนเธอเอาแต่โทษแม่”
“แล้วจริง ๆ เธอโทษใคร”
มินจ้องหน้าจอที่สะท้อนเงาตัวเองจาง ๆ “ตัวเองมั้งคะ ที่ทำเป็นเก่งตลอดจนคนอื่นเชื่อ”
ภาคไม่ได้ตอบทันที เขาหยิบแก้วน้ำออกจากถุง ดันไปให้เธอ “ไม่ใส่น้ำแข็ง”
มินมองแก้ว “พี่จำได้?”
“ตอนประชุม เธอเขี่ยน้ำแข็งออกทุกครั้ง เสียงมันดังในแก้ว”
เธอรับแก้วมา นิ้วแตะหยดน้ำข้างแก้วที่เย็นแต่ไม่จัด “ฝ่ายเสียงนี่น่ากลัวนะคะ”
“ผมได้ยินแค่บางอย่าง”
“อย่างเช่น?”
“เวลาเธอไม่แน่ใจ เธอจะกดปุ่มเซฟถี่มาก ทั้งที่ยังไม่ได้พิมพ์อะไรเพิ่ม”
มินวางมือจากคีย์บอร์ดทันที ภาคก้มลงแกะขนมปัง ยื่นให้ครึ่งหนึ่ง
“แล้วพี่ล่ะ” เธอถาม “เวลาพี่ไม่แน่ใจ พี่ทำอะไร”
ภาคหมุนหูฟังบนคอ “ผมทำให้ตัวเองยุ่งกับเสียงของคนอื่น จะได้ไม่ต้องฟังเสียงตัวเอง”
คำตอบตกลงกลางห้องเหมือนฝุ่นที่ถูกแสงไฟจับได้ มินถือขนมปังค้าง เธออยากถามต่อ แต่เห็นเขามองไปที่ตู้เหล็กแทนหน้าเธอ จึงกัดขนมปังเงียบ ๆ
“พรุ่งนี้ถ่ายฉากแรกเจ็ดโมง” เธอพูด
“ผมจะมาให้ทัน”
“พี่เคยมาสายไหม”
“บ่อย”
“งั้นทำไมฟังดูมั่นใจ”
ภาคหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งนาฬิกาปลุกสามเวลา แล้วยื่นหน้าจอให้ดู “เพราะคราวนี้มีคนจะดุ”
มินก้มหน้าดื่มน้ำเพื่อซ่อนรอยยิ้ม “หนูดุเฉพาะคนทำงานช้า”
“งั้นผมจะช้าแค่นิดเดียว”
วันถ่ายทำแรก แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างทางเดินอาคารนิเทศเป็นลายยาวบนพื้น มินยืนถือสตอรีบอร์ด ผมถูกรวบสูง ดินสอเสียบอยู่หลังหู โอมในชุดนักศึกษาเดินวนท่องบท พายเช็กการ์ดความจำ ส่วนภาคนั่งยอง ๆ ติดไมค์ซ่อนในกระเป๋าเสื้อนักแสดงหญิงปีหนึ่งชื่อฝ้าย
“ถ้ารู้สึกไมค์ขูดเสื้อ บอกนะ” ภาคพูดกับฝ้าย น้ำเสียงนุ่มกว่าตอนเถียงกับมิน “ไม่ต้องเกรงใจ เสียงผ้าเสียดังเหมือนพายุทราย”
ฝ้ายหัวเราะคลายเกร็ง “ค่ะพี่”
มินยืนดูเขาจัดสายไมค์อย่างระวัง ไม่แตะเกินจำเป็น ไม่เร่งเด็กใหม่ที่มือสั่น เธอจดไว้ในใจโดยไม่รู้ตัวว่าเขาไม่ได้ใจเย็นกับทุกอย่าง แต่ใจเย็นกับคนที่กลัว
“พร้อมไหม” มินถามทั้งกอง
โอมยกมือ “ถ้าผมลืมบท ขอให้ทุกคนจำผมในฐานะเสาไฟ”
พายชูนิ้วโป้ง “จะใส่เครดิตว่าเสาไฟรับเชิญ”
มินยกสเลต “ซีนหนึ่ง เทคหนึ่ง แอ็กชัน”
โอมเดินเข้ากรอบภาพ ฝ้ายยืนตรงหน้าต่างถือโทรศัพท์ เขาต้องพูดว่า “ถ้าไม่อยากส่ง ก็เก็บไว้ก่อนก็ได้” แต่เสียงรถตัดหญ้าจากสนามด้านล่างดังขึ้นพอดี ภาคยกมือหยุดทันที
“คัต” มินพูดตาม “รอรถตัดหญ้า”
ทุกคนรอ รถตัดหญ้าขยับช้าเหมือนตั้งใจทดสอบความอดทน โอมทรุดลงนั่งกับพื้น “หญ้าก็มีบทของมัน”
ฝ้ายหัวเราะจนลืมเกร็ง มินมองนาฬิกาแล้วสูดลมหายใจ ภาคเดินมายืนข้างเธอ “เราเปลี่ยนบล็อกกิ้งได้ ให้ตัวละครเดินไปปิดหน้าต่าง เสียงรถจะกลายเป็นเหตุผลในซีน”
“แต่ในบทไม่ได้มี”
“ชีวิตก็ไม่ได้ถามบทก่อนตัดหญ้า”
มินหันไปมองเขา เขาไม่ได้กวน คราวนี้ดวงตาเขานิ่งจริง เธอก้มดูสตอรีบอร์ด แล้วพยักหน้า “ฝ้าย ตอนเสียงดัง เธอเดินไปปิดหน้าต่างช้า ๆ เหมือนพยายามกันโลกข้างนอกออกไป โอม รอจนเธอหันมาแล้วค่อยพูด”
เทคถัดมา เสียงรถตัดหญ้าดังลอดเข้ามา ฝ้ายเดินไปปิดหน้าต่าง มือเธอสั่นเล็กน้อย ภายในห้องเงียบลง โอมมองเธอ แล้วพูดประโยคเดิมด้วยเสียงต่ำกว่าเดิม ภาคก้มฟังผ่านหูฟัง มินมองจอมอนิเตอร์ แสงเช้าตกบนแก้มฝ้ายพอดี
“คัต” มินพูดเบา ๆ
ไม่มีใครขยับทันที ภาคถอดหูฟังข้างหนึ่ง “ใช้ได้”
มินหันไปหาเขา “แค่ใช้ได้?”
เขายักไหล่ “ดีมาก แต่ถ้าพูดบ่อยเดี๋ยวเธอเหลิง”
เธอใช้สตอรีบอร์ดตีแขนเขาเบา ๆ โอมทำเสียงโอ้โห ฝ้ายยิ้มก้มหน้า พายแอบถ่ายภาพเบื้องหลังไว้ ภาพนั้นภายหลังกลายเป็นรูปที่ทุกคนในชมรมส่งต่อกันโดยไม่มีคำบรรยาย มินยกมือค้างกลางอากาศ ภาคเอียงตัวหลบช้าไปนิด ทั้งคู่ไม่ได้มองกล้อง แต่ยิ้มไปคนละทาง
กองถ่ายดำเนินไปทีละซีน ปัญหามาทีละแบบ ไมค์หมดแบตตอนโอมพูดดีที่สุด แสงเปลี่ยนก่อนถ่ายช็อตสุดท้าย ฝ้ายร้องไห้จริงในซีนที่ต้องฟังเสียงแม่จากโทรศัพท์แล้วหยุดไม่ได้ มินนั่งข้างเธอบนพื้นห้องน้ำหญิงที่ปิดกองชั่วคราว ไม่ถือกล้อง ไม่ถือบท
“ไม่ต้องรีบนะ” มินบอก
ฝ้ายเช็ดแก้มด้วยหลังมือ “หนูคิดถึงบ้านเฉย ๆ ค่ะพี่ โทษที หนูทำกองช้า”
“กองรอได้”
“พี่มินไม่ดุเหรอ”
มินมองประตูห้องน้ำที่มีเงาภาคยืนอยู่ด้านนอก เขาไม่ได้เข้ามา แค่วางหูฟังกับขวดน้ำไว้หน้าประตู แล้วเคาะเบา ๆ ก่อนเดินออกไป
“ดุสิ” มินพูด “แต่ไม่ใช่ตอนคนกำลังร้องไห้”
ฝ้ายหัวเราะปนสะอื้น มินส่งทิชชูให้ เธอนั่งรอจนลมหายใจของฝ้ายค่อย ๆ สม่ำเสมอ ฉากนั้นถ่ายได้ในเทคเดียว เสียงสะอื้นท้ายประโยคไม่ได้อยู่ในบท แต่ภาคเก็บไว้ มินไม่สั่งตัดออก
คืนตัดต่อ พายยึดคอมพิวเตอร์หลัก มินนั่งด้านซ้าย ภาคนั่งด้านขวา โอมหลับบนโซฟาขาด ๆ โดยมีสคริปต์ปิดหน้า จูนเดินเข้าออกพร้อมเอกสารขอใช้หอประชุมที่ถูกตีกลับเพราะลายเซ็นไม่ครบ
“เสียงหายตรงนี้” พายชี้ไทม์ไลน์
ภาคสวมหูฟัง “เพราะโอมเอามือทุบอกตรงไมค์”
โอมลืมตาใต้สคริปต์ “ผมอิน”
“อินจนคลื่นเสียงแตก”
มินนวดขมับ “แก้ได้ไหม”
ภาคไม่ตอบทันที เขาฟังซ้ำสามรอบ เลื่อนเมาส์ทีละนิด “ได้ แต่ต้องใช้เสียงห้องจากเทคก่อนมาปะ แล้วให้โอมอัดประโยคใหม่”
โอมลุกพรวด “ตอนนี้?”
“ตอนนี้” มินกับภาคพูดพร้อมกัน
ทั้งคู่หันมองกัน พายยกมือปิดปาก โอมชี้สลับไปมา “น่ากลัว เริ่มรวมร่างเป็นผู้กำกับเสียงแล้ว”
มินหันกลับไปหน้าจอเร็วเกินไป ภาคก้มปรับระดับเสียง แต่ปลายนิ้วเขาเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบา ๆ
ใกล้เที่ยงคืน จูนเรียกมินออกไปคุยนอกห้อง ทางเดินเงียบ มีเพียงไฟฉุกเฉินสีเขียวเหนือประตู
“ทุนเวิร์กช็อปที่เมืองนอก เปิดรับแล้วนะ” จูนพูด “อาจารย์ถามถึงเธอ”
มินกอดแฟ้มไว้แนบอก “หนูยังไม่ได้ทำพอร์ตให้เสร็จ”
“หนังเรื่องนี้ใส่พอร์ตได้ ถ้าตัดทัน”
“ถ้าได้ทุน ต้องไปช่วงปิดเทอมใหญ่ใช่ไหมคะ”
“ใช่ สามเดือน”
มินพยักหน้า แต่สายตาหลุดไปที่ประตูห้องชมรม ภาคกำลังยืนอัดเสียงโอมผ่านกระจกบานเล็ก เขายกมือให้สัญญาณ นับด้วยนิ้วสาม สอง หนึ่ง แล้วตั้งใจฟังเหมือนโลกเหลือแค่ประโยคเดียว
จูนมองตาม “อย่าเพิ่งคิดแทนคนอื่นจนลืมคิดให้ตัวเอง”
“พี่พูดเหมือนรู้ว่าหนูคิดอะไร”
“พี่เคยเป็นปีสองที่เอาแต่รอให้ทุกคนโอเคก่อนค่อยเลือกตัวเอง สุดท้ายไม่มีใครโอเคหรอก มีแต่เราเหนื่อยจนเลือกไม่ไหว”
มินก้มมองแฟ้ม “ถ้าหนูไป ชมรมปีหน้าจะไม่มีคนกำกับหลัก”
“ชมรมไม่ได้มีไว้ให้ใครแบกคนเดียว”
ประโยคนั้นติดอยู่กับมินตลอดคืน แม้ตอนกลับเข้าห้อง ภาคยื่นหูฟังให้ฟังเสียงที่เขาแก้ เธอพยักหน้า แต่ไม่เถียง ไม่แซว เขามองเธออยู่อีกครู่
“มีอะไรหรือเปล่า”
“ไม่มีค่ะ”
“คำว่าไม่มีของเธอเสียงแบนมาก”
“พี่เลิกฟังทุกอย่างได้ไหม”
ภาคถอดหูฟังออกช้า ๆ “ได้ ถ้าเธออยากให้ผมไม่ฟัง”
มินเม้มปาก คำขอโทษขึ้นมาถึงลิ้น แต่พายเรียกให้ดูไทม์ไลน์ เธอหันกลับไปทำงาน ปล่อยให้ประโยคค้างอยู่บนโต๊ะระหว่างแก้วน้ำไม่ใส่น้ำแข็งกับหูฟังสีดำ
กลางสัปดาห์ต่อมา มีผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตขาวเดินเข้ามาในห้องชมรมพร้อมแฟ้มงาน เขายิ้มง่าย พูดกับจูนสนิทเหมือนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน มินที่กำลังดูฟุตเทจอยู่เงยหน้าแล้วนิ่งไป
“เต๋า” เธอเรียก
ภาคกำลังติดป้ายสายไมค์หยุดมือ แต่ไม่ได้หันไปทันที
เต๋ายกมือทัก “ได้ข่าวว่าชมรมจะทำหนังใหญ่ เลยมาช่วยทำโปสเตอร์กับกราฟิกให้ ยังรับอาสาสมัครไหม”
จูนยิ้มกว้าง “รับสิ คนทำโปสเตอร์หนีไปทำโปรเจกต์ตัวเองพอดี”
พายกระซิบกับโอม “ใครอะ”
โอมกระซิบกลับดังเกินไป “คนหล่อที่ทำให้ห้องสว่างโดยไม่ต้องเปิดไฟ”
มินขึงตาใส่ โอมทำท่ารูดซิปปาก
เต๋าเคยทำหนังสั้นประกวดกับมินตอนปีหนึ่ง พวกเขาเคยวางแผนทำทีมกำกับด้วยกัน แต่เต๋าย้ายไปเอกออกแบบกลางเทอม เพราะบอกว่าไม่อยากอยู่ในกองถ่ายที่ทุกคนกดดันกันจนลืมหายใจ มินไม่ได้ห้าม เธอแค่ไม่คุยกับเขาไปพักใหญ่
“ยังเขียนบทแน่นเหมือนเดิมไหม” เต๋าถามพลางวางกระเป๋า
“ยังพูดเหมือนตัวเองไม่เคยทิ้งงานเหมือนเดิมไหม” มินตอบ
ห้องเงียบกริบ จูนไอ “โอเค พลังงานเก่าแรงมาก แต่เราใช้ทำโปสเตอร์ได้ เต๋า นั่งตรงนั้น ภาค นี่เต๋า เต๋า นี่ภาค หัวหน้าเสียง”
ภาคหันมาในที่สุด เขายิ้มบาง ๆ “สวัสดี”
เต๋ายื่นมือ “ฝากตัวครับ ได้ฟังเสียงบางซีนแล้วดีมากเลย”
ภาคจับมือสั้น ๆ “ขอบคุณ”
มือทั้งคู่ปล่อยจากกันเร็ว แต่บรรยากาศรอบโต๊ะเหมือนสายไฟพันกันเพิ่มอีกเส้น
เต๋าทำงานเก่ง เขาออกแบบโปสเตอร์ที่ใช้รูปคลื่นเสียงเป็นเส้นทางรถไฟ มินชอบแต่ไม่พูดทันที เธอขอแก้สี ตัวอักษร และพื้นที่ว่าง เต๋าไม่เถียงมากเหมือนเมื่อก่อน เขาจดทุกอย่างลงแท็บเล็ต
“เธอยังไม่ชอบพื้นที่ว่าง” เต๋าพูด
มินกอดอก “พื้นที่ว่างทำให้โปสเตอร์หายใจ”
“แต่เธอทำเหมือนมันจะกลืนเธอ”
ภาคที่นั่งทำเสียงอยู่ข้าง ๆ กดหยุดไฟล์ เสียงคลิกเล็ก ๆ ทำให้มินหันไป เขาไม่มองเธอ
“พี่ภาค ไฟล์เสียงสถานีที่หนูส่งให้ใช้ได้ไหมคะ” เธอถาม
“ใช้ได้”
“ต้องอัดเพิ่มไหม”
“ไม่ต้อง”
คำตอบสั้นจนมินรู้สึกเหมือนเคาะประตูแล้วไม่มีคนเปิด เธอขยับจะถามต่อ แต่เต๋ายื่นโปสเตอร์เวอร์ชันใหม่ให้ดู “แบบนี้ดีขึ้นไหม”
มินหันไปดูงาน เต๋าเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้เพื่ออธิบาย ภาคมองเส้นคลื่นเสียงบนหน้าจอคอมของตัวเอง ระดับเสียงขึ้นลงสม่ำเสมอ แต่เขาลืมกดเล่น
เย็นวันนั้น ภาคกลับก่อนโดยบอกว่ามีธุระ มินเห็นเขาเก็บหูฟังผิดช่องในกระเป๋า ปกติเขาจะพันสายเป็นวงพอดี เธอเดินตามออกไปถึงบันได
“พี่ภาค”
เขาหยุด แต่ไม่ได้หันทั้งตัว “ว่าไง”
“พรุ่งนี้เราต้องมิกซ์ซีนสุดท้ายนะคะ”
“รู้”
“พี่โอเคไหม”
ภาคหันมา แสงเย็นจากหน้าต่างบันไดทำให้เงาขอบตาเขาชัดขึ้น “หมายถึงงาน หรือหมายถึงที่เพื่อนเธอกลับมา”
มินชะงัก “เต๋าไม่ใช่…”
“ไม่ต้องอธิบายก็ได้”
“แต่พี่ถาม”
“ผมถามเพราะปากเร็วกว่าหัว” เขาหลบตา “ขอโทษ”
มินจับราวบันได “พี่ไม่ชอบเขาเหรอ”
“ผมไม่รู้จักเขา”
“งั้นไม่ชอบอะไร”
ภาคเงียบ เขามองลงไปชั้นล่างที่มีนักศึกษากลุ่มหนึ่งเดินหัวเราะผ่านไป “ไม่ชอบตัวเองตอนเริ่มเดาเรื่องของคนอื่น แล้วทำเหมือนเดาถูก”
มินคลายมือจากราวบันไดนิดหนึ่ง “เต๋าเคยเป็นเพื่อนร่วมทีม เขาออกจากโปรเจกต์กลางทาง ตอนนั้นหนูโกรธ แต่ตอนนี้เขาแค่มาช่วยโปสเตอร์”
ภาคพยักหน้า “อืม”
“อืมแปลว่าอะไร”
“แปลว่าผมได้ยิน”
มินเกือบยิ้ม แต่เขาพูดต่อ
“พรุ่งนี้ผมอาจมาเลท มีสัมภาษณ์ฝึกงาน”
“ที่ไหนคะ”
“สตูดิโอเสียงที่เชียงใหม่ เขารับเด็กไปช่วยทำเสียงหนังสารคดีภาคสนามสองเดือน”
คำว่าสองเดือนวางลงระหว่างขั้นบันได มินนับวันในหัวทันที “ชนเทศกาลไหม”
“ถ้าได้ ต้องเดินทางก่อนฉายสามวัน”
“พี่เพิ่งบอกตอนนี้?”
“ผมยังไม่ได้”
“แต่พี่สมัครแล้ว”
ภาคจับสายกระเป๋าแน่นขึ้น “โอกาสแบบนี้ไม่ได้มีบ่อย”
มินพยักหน้าช้า ๆ “ใช่ค่ะ ไม่ได้มีบ่อย”
เธอพูดเหมือนเห็นด้วย แต่เสียงของเธอเรียบจนภาครู้ว่ามีอย่างอื่นซ่อนอยู่ เขาขยับขึ้นบันไดหนึ่งขั้น “ผมจะทำเสียงให้เสร็จก่อนไป ถ้าได้ไป”
“หนังเรื่องนี้ไม่ได้ต้องการแค่ไฟล์เสียงค่ะ”
“มันต้องการอะไร”
มินมองเขา เธออยากพูดว่า ต้องการพี่อยู่ตรงนี้ ตอนที่ไฟในหอประชุมดับ ตอนที่เสียงแรกดังออกลำโพง ตอนที่เรารู้ว่าสิ่งที่ทำกันมาทั้งหมดถึงใครสักคนหรือเปล่า แต่ประโยคเหล่านั้นติดอยู่หลังความกลัวว่าจะฟังดูเห็นแก่ตัว
“ต้องการความรับผิดชอบ” เธอพูดแทน
ภาคเหมือนถูกผลักถอยโดยไม่มีใครแตะ เขาพยักหน้าเร็ว ๆ “เข้าใจแล้ว”
“หนูไม่ได้หมายความว่า…”
“ผมจะไม่ทิ้งงาน”
เขาเดินลงบันไดไป มินยืนอยู่ที่เดิม มือยังเย็นจากราวเหล็ก เธอได้ยินเสียงรองเท้าเขาห่างออกไปทีละชั้น แล้วประตูด้านล่างปิดเบา ๆ
คืนนั้น ห้องชมรมมีคนอยู่ครบแต่เหมือนไม่ครบ ภาคมิกซ์เสียงเงียบ ๆ มินนั่งตรวจคัตสุดท้ายกับพาย เต๋าปรับโปสเตอร์อยู่โต๊ะอีกฝั่ง โอมพยายามเล่าเรื่องตลกเกี่ยวกับแมวหน้าตึก แต่ไม่มีใครรับมุกจนเขายอมยกธงขาว
พายใส่หูฟังฟังซีนสุดท้ายแล้วขมวดคิ้ว “พี่ภาค ทำไมตรงเสียงข้อความส่งออกมีเสียงมินอยู่ด้วย”
มินหันขวับ “เสียงหนู?”
ภาคถอดหูฟัง “ไหน”
พายกดเล่น เสียงในลำโพงเป็นบรรยากาศห้องชมรมตอนกลางคืน มีเสียงคีย์บอร์ดเบา ๆ แล้วเสียงมินจากคืนที่เธอคุยกับภาคดังลอดขึ้นมา “ตัวเองมั้งคะ ที่ทำเป็นเก่งตลอดจนคนอื่นเชื่อ”
ห้องทั้งห้องหยุดหายใจ มินหน้าชา เธอมองภาค “พี่เอาเสียงนี้มาใช้?”
ภาคลุกขึ้น “ไม่ได้ตั้งใจ ไฟล์มันอยู่ในโฟลเดอร์เสียงห้อง ผม…”
“หนูบอกแล้วว่าห้ามเอาเสียงใครไปใช้โดยไม่ขอ”
“ผมรู้ มิน ผมพลาด”
“พลาด?” เธอหัวเราะสั้น ๆ แต่ไม่มีใครยิ้ม “คำนั้นสะดวกดีนะคะ”
จูนก้าวเข้ามา “มิน ใจเย็นก่อน เดี๋ยวลบออกได้”
“มันไม่ใช่แค่ลบออกได้พี่จูน” มินมองภาคตรง ๆ “หนูพูดเพราะคิดว่าพี่ฟังในฐานะคนที่อยู่ตรงนั้น ไม่ใช่คนที่จะเก็บไปใส่ไทม์ไลน์”
ภาคก้มหน้าลงเหมือนกำลังฟังเสียงตัวเองแตกในหูฟัง “ผมขอโทษ”
“พี่ได้ยินทุกอย่าง แต่ไม่เคยถามเลยว่าอะไรควรได้ยิน”
ประโยคนั้นคมเกินกว่าที่มินตั้งใจ ภาคเงยหน้าขึ้น ปากเขาขยับเหมือนมีคำหลายคำแย่งกันออกมา สุดท้ายเขาแค่พยักหน้า
“ผมจะเอาออกทั้งหมด”
“ไม่ต้องค่ะ” มินปิดโน้ตบุ๊กของตัวเอง “หนูทำเอง”
เธอเก็บกระเป๋าเดินออกจากห้อง เต๋าลุกตาม แต่จูนจับแขนไว้แล้วส่ายหน้า ภาคยืนนิ่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ เสียงพัดลมในเครื่องดังหึ่ง ๆ เขาเอื้อมมือไปกดหยุดไทม์ไลน์ ทั้งที่มันหยุดอยู่แล้ว
มินเดินไปถึงลานหน้าอาคาร แสงไฟสีส้มทำให้เงาเธอยาวบนพื้น เธอนั่งลงบนขั้นบันได เปิดแฟ้มบทออก หน้าเดิมที่ถูกขีดแก้เต็มไปหมด พอพลิกไปด้านหลัง ใบสมัครทุนเวิร์กช็อปที่จูนพิมพ์ให้สอดอยู่ เธอหยิบออกมา อ่านคำถามข้อสุดท้ายที่เว้นช่องว่างไว้ เหตุผลที่คุณอยากเล่าเรื่องผ่านภาพยนตร์
ปลายปากกาลอยเหนือกระดาษนานมาก เต๋าเดินมานั่งห่าง ๆ สองขั้นบันได
“จูนบอกให้อยู่ห่าง ๆ แต่ฉันดื้อ” เขาพูด
มินไม่มอง “นายถนัดออกกลางคันมากกว่า”
เต๋าพยักหน้า “ใช่ ตอนนั้นฉันหนี เพราะไม่กล้าบอกว่าอยู่ในกองแล้วหายใจไม่ออก ฉันปล่อยให้เธอโกรธ ดีกว่าพูดว่าฉันไม่ไหว”
มินจับปากกาแน่น “ทำไมเพิ่งพูด”
“เพราะเพิ่งโตพอจะไม่ทำเท่”
ลมเย็นพัดกระดาษใบสมัครขยับ มินใช้มือกดไว้ เต๋ามองกระดาษ “เธอจะสมัครใช่ไหม”
“ไม่รู้”
“กลัวใครว่าเห็นแก่ตัว?”
มินเงียบ
เต๋าหัวเราะเบา ๆ “เธอนี่เหมือนเดิมตรงไม่ยอมให้ใครทิ้ง แต่ก็ไม่ยอมบอกใครว่าอยากให้เขาอยู่”
“นายมาช่วยโปสเตอร์หรือมาผ่าตัดนิสัยฉัน”
“สองอย่าง ราคามิตรภาพ”
มินหลุดยิ้มจาง ๆ แล้วรอยนั้นหายไปเร็ว “เขาจะไปเชียงใหม่”
“ภาค?”
เธอพยักหน้า
“แล้วเธออยากให้เขาไม่ไป?”
มินมองปลายรองเท้าตัวเอง “ถ้าพูดแบบนั้น มันแย่มากไหม”
“ถ้าบังคับเขา แย่ ถ้าพูดความจริง ไม่แย่”
เธอหัวเราะในลำคอ “ง่ายเนอะ”
“ไม่ง่ายหรอก ฉันถึงเคยหนีไง”
ในห้องชมรม ภาคนั่งลบไฟล์เสียงของมินออกทีละจุด เขาสร้างโฟลเดอร์ใหม่ชื่อ ห้ามใช้ และย้ายทุกไฟล์ที่มีเสียงสมาชิกคุยเล่นเข้าไปโดยไม่แตะอีก จูนยืนพิงโต๊ะมองเขา
“นายเคยทำแบบนี้ครั้งหนึ่งใช่ไหม” จูนถาม
ภาคไม่หยุดมือ “ทำอะไร”
“ใช้เสียงจริงโดยไม่ได้ถาม ตอนหนังปีสอง”
เมาส์หยุดนิ่ง ภาคกลืนน้ำลาย “ตอนนั้นผมคิดว่ามันทำให้งานดีขึ้น”
“แล้วเพื่อนโกรธ”
“เขาไม่ได้แค่โกรธ เขาเลิกทำหนังไปพักหนึ่ง”
จูนเงียบ ภาคกดเซฟโปรเจกต์ใหม่ “ผมบอกตัวเองว่าจะไม่ทำอีก แต่พอทำงานจนเบลอ ผมก็กลับไปคิดแบบเดิมว่าเสียงที่ดีสำคัญกว่าคนที่เป็นเจ้าของเสียง”
“แล้วจะทำไง”
ภาคถอดหูฟังวางบนโต๊ะ “ขอโทษให้ถูก ไม่ใช่แค่พูดคำว่าขอโทษ”
เช้าวันประกาศผลฝึกงาน ภาคได้รับอีเมลตอนนั่งอยู่หน้าตู้เหล็กในห้องชมรม เขาอ่านสามรอบ จูนที่กำลังติดโปสเตอร์อยู่บนผนังถามโดยไม่หันมา
“ได้ไหม”
“ได้”
จูนติดเทปผิดมุม กระดาษเอียงลง “โห ดีใจด้วย”
ภาคมองหน้าจอ โทรศัพท์ในมือเขาสว่างจนสะท้อนในตา “ต้องยืนยันภายในคืนนี้”
“แล้วมินรู้หรือยัง”
“ยัง”
จูนหันมา “ไปบอก”
“เขาไม่อยากคุยกับผม”
“การไม่อยากคุยไม่ได้แปลว่าควรปล่อยให้เขารู้จากคนอื่น”
ภาคพยักหน้า เขาเดินไปที่ห้องตัดต่อเล็ก มินนั่งอยู่กับพายสองคน ใต้ตาเธอมีรอยล้า แต่ไทม์ไลน์บนจอสะอาดขึ้น เสียงซีนสุดท้ายถูกแทนด้วยเสียงลมหายใจของฝ้ายและเสียงประกาศสถานีที่บันทึกใหม่
พายเห็นภาคแล้วคว้าแก้วน้ำลุกขึ้น “ไปเติมน้ำแป๊บ ไม่ต้องถามว่าทำไมแก้วมีน้ำเต็มอยู่”
มินไม่ยิ้ม เธอกดหยุดวิดีโอ “มีอะไรคะ”
ภาคยืนห่างจากโต๊ะหนึ่งก้าว “ผมได้ฝึกงาน”
มือมินที่วางบนเมาส์นิ่งไป “ยินดีด้วยค่ะ”
“ต้องไปก่อนวันฉายสามวัน”
“ค่ะ”
“ผมทำมิกซ์เวอร์ชันใหม่ไว้แล้ว ไม่มีเสียงส่วนตัวของใครที่ไม่ได้ขอ ทุกไฟล์แยกชื่อชัด ถ้าเธอไม่อยากใช้ที่ผมทำ พายแก้ต่อได้”
มินมองไทม์ไลน์ ไม่มองเขา “พี่พูดเหมือนจะหายไปเลย”
“ผมไม่อยากให้เธอต้องรอคนที่ทำให้ไม่ไว้ใจ”
เธอเงยหน้าขึ้นในที่สุด “แล้วพี่คิดแทนหนูอีกแล้ว”
ภาคชะงัก
“หนูโกรธเรื่องไฟล์เสียง แต่หนูไม่ได้บอกให้พี่ถอยออกจากหนังทั้งเรื่อง” มินพูดช้า ๆ เหมือนกลัวเสียงตัวเองสั่น “หนูพูดแรงวันนั้น เพราะหนูกลัวว่าทุกอย่างที่หนูเผลอเป็น จะถูกเอาไปใช้โดยที่หนูควบคุมไม่ได้ พี่เข้าใจไหม”
“เข้าใจ”
“ไม่ พี่ฟังก่อน”
ภาคปิดปากทันที
มินสูดลมหายใจ “หนูควบคุมทุกอย่างเพราะถ้าไม่ทำ มันเหมือนจะมีคนเดินออกไปจากเฟรมตลอด พ่อเคยย้ายไปทำงานต่างจังหวัดตอนหนู ม.ปลาย แม่ก็ยุ่งกับโรงเรียนที่สอน หนูไม่เคยขาดอะไรจริง ๆ หรอก แต่บ้านเงียบมาก หนูเลยเปิดคลิป เปิดเสียง เปิดทุกอย่างให้เต็ม พอทำหนัง หนูก็ทำเหมือนถ้ากำกับดีพอ ทุกคนจะอยู่จนจบ”
ภาคมองเธอ มือเขากำสายกระเป๋าแน่นจนข้อนิ้วซีด แต่เขาไม่แทรก
“พอพี่บอกจะไป หนูเลยพูดคำว่าความรับผิดชอบ ทั้งที่จริง ๆ หนูอยากถามว่า ก่อนพี่ไป พี่จะอยู่กับหนังเรื่องนี้จริง ๆ ใช่ไหม”
ห้องตัดต่อเล็กเกินไปสำหรับความเงียบแบบนั้น ภาคก้าวเข้าใกล้โต๊ะครึ่งก้าว แล้วหยุดเหมือนขออนุญาตด้วยระยะห่าง
“ผมจะอยู่จนถึงวันที่ต้องขึ้นรถ” เขาพูด “ไม่ใช่แค่ส่งไฟล์แล้วหาย ผมจะทำคิวซาวด์ให้พาย จะซ้อมเปิดเสียงในหอประชุม จะเขียนโน้ตทุกจุด ถ้าเธออนุญาต ผมอยากทำต่อ”
มินก้มมองมือของตัวเองบนเมาส์ “แล้วฝึกงานล่ะ”
“ผมอยากไป”
เธอพยักหน้าเร็ว ๆ เหมือนคำตอบนั้นแทงแต่เธอยอมรับมัน “ก็ควรไป”
“แต่ผมไม่อยากให้การไปของผมเหมือนการทิ้งใครไว้กับเสียงที่แก้ไม่เสร็จ”
มินเม้มปาก เธอเลื่อนสมุดบทไปหาเขา “งั้นช่วยฟังซีนสุดท้ายใหม่ หนูไม่แน่ใจว่าควรเงียบตรงไหน”
ภาคนั่งลงข้างเธอ เว้นระยะเท่าเดิม แต่คราวนี้มินขยับหูฟังอีกข้างให้ เขารับไปสวม ทั้งคู่มองจอเดียวกัน ฝ้ายในภาพยืนบนชานชาลาจำลองที่ถ่ายในทางเดินยาวของอาคาร เสียงประกาศดังไกล ๆ นิ้วเธอลอยเหนือปุ่มส่ง
ภาคกดหยุดก่อนเสียงข้อความส่งออก “ตรงนี้”
“เงียบนานแค่ไหน”
เขามองเวลาบนไทม์ไลน์ “พอให้คนดูนึกถึงข้อความที่ตัวเองยังไม่กล้าส่ง”
มินหันไปหาเขา “นั่นกี่วินาที”
ภาคยิ้มบาง ๆ “บางอย่างวัดเป็นวินาทีไม่ได้ ผู้กำกับ”
คราวนี้เธอไม่แก้ว่า ยังไม่ได้เป็น
สามวันก่อนฉาย หอประชุมใหญ่เปิดให้ซ้อมระบบ แถวเก้าอี้สีแดงทอดยาวในความมืด เวทีว่างเปล่า จอใหญ่สูงจนมินต้องเงยหน้า เธอยืนกลางทางเดิน ถือเช็กลิสต์แนบอกเหมือนเกราะ ภาคอยู่หลังคอนโซลเสียงบนระเบียงชั้นสอง ส่งเสียงผ่านวอล์กกี้ทอล์กกี้
“ผู้กำกับ ได้ยินไหม”
มินกดปุ่มตอบ “ได้ยินค่ะ เสียงชัด”
“ชัดเกินไปไหม”
“ไม่ค่ะ”
“งั้นลองเดินไปแถวสิบสอง ผมจะเช็กซับ”
มินเดินไปตามทาง โอมกับพายวิ่งขึ้นลงเวทีช่วยจูนติดป้าย เต๋าถ่ายภาพโปสเตอร์หน้าโถง ฝ้ายนั่งซ้อมตอบคำถามกับนักแสดงคนอื่น ทุกคนมีงานของตัวเอง ไม่มีใครเป็นแค่เงาของใคร ในหอประชุมกว้าง มินเพิ่งเห็นว่าชมรมเล็ก ๆ ของเธอขยายตัวออกมาถึงเพดานสูงได้จริง
เสียงเบสเบา ๆ ดังจากลำโพง มินยกมือ “แถวสิบสองโอเค”
“เสียงไม่บวม?”
“ไม่บวม”
“คนฟังล่ะ”
เธอขมวดคิ้ว “คนฟังทำไม”
“บวมไหม”
มินหลุดหัวเราะผ่านวอล์กกี้ทอล์กกี้ เสียงหัวเราะเธอกระจายออกลำโพงทั้งหอประชุม ทุกคนหันมามอง โอมชี้ขึ้นระเบียง “มุกพี่ภาคผ่านระบบเสียงหลักแล้วครับ”
มินกดปุ่มค้าง “พี่ตั้งใจเปิดไมค์หนูออกลำโพงใช่ไหม”
ภาคโผล่หน้าจากระเบียง ยกมือขอโทษ แต่ดวงตายิ้มก่อนปาก “พลาดครับ”
“คำนั้นสะดวกดีนะคะ”
เขานิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วตอบผ่านวอล์กกี้ทอล์กกี้ น้ำเสียงจริงจังขึ้น “คราวนี้ผมขออนุญาตเก็บเสียงหัวเราะไว้ในหัวอย่างเดียวได้ไหม”
หอประชุมเงียบไปเสี้ยววินาที พายทำแฟ้มหล่น โอมอ้าปาก จูนยกมือปิดตา เต๋ากลั้นยิ้ม มินก้มมองวอล์กกี้ทอล์กกี้ในมือเหมือนมันร้อน
“ถ้าไม่เอาไปใส่ไทม์ไลน์ ก็…ได้ค่ะ”
ภาคยิ้มกว้างบนระเบียง คราวนี้เขาไม่ได้ซ่อน
คืนก่อนภาคต้องเดินทาง ทุกคนอยู่ในห้องชมรมเพื่อส่งไฟล์สุดท้าย จูนสั่งให้ปิดงานตอนสี่ทุ่ม แต่ไม่มีใครลุก โอมซื้อขนมมาเต็มโต๊ะ พายทำสำเนาไฟล์สามชุด เต๋าส่งโปสเตอร์พิมพ์จริงมาวางให้ดู ฝ้ายเขียนการ์ดขอบคุณทีมงานเล็ก ๆ แปะบนตู้เหล็ก
มินตรวจไฟล์สุดท้ายกับภาค เขาเขียนโน้ตเสียงละเอียดจนเกือบเป็นจดหมาย ทุกคิวมีเวลา ระดับเสียง และคำอธิบายว่าทำไมต้องเงียบตรงไหน
“นี่พี่กลัวพายอ่านไม่รู้เรื่อง หรือกลัวหนูคิดถึงลายมือพี่” มินถาม
ภาคกำลังดื่มน้ำ สำลักเบา ๆ “ลายมือผมเหมือนไส้เดือนโดนฝน เธอไม่น่าคิดถึง”
“ห้ามเริ่มด้วยฝนค่ะ”
“อะไรนะ”
“เปล่า มุกผู้กำกับ”
เขาหัวเราะ พับกระดาษโน้ตใส่แฟ้ม “พรุ่งนี้ผมออกหกโมงเช้า”
มินพยักหน้า “รถจากหน้ามอใช่ไหม”
“อืม”
“ใครไปส่ง”
“ไม่มี ผมไปเองได้”
เธอทำเป็นจัดแฟ้ม “หนูก็ไม่ได้ถามเพราะจะไปส่ง”
“ผมก็ไม่ได้ตอบเผื่ออยากให้ไป”
ทั้งคู่เงียบ แล้วโอมจากอีกมุมห้องตะโกน “ผมได้ยินนะครับ ซับเท็กซ์ดังมาก”
พายปาหมอนใส่โอม “ปล่อยเขา”
มินก้มหน้า แต่ใบหูแดงขึ้น ภาคหันไปปิดคอมพิวเตอร์อย่างตั้งใจเกินเหตุ
เช้าวันเดินทาง ท้องฟ้าหน้ามหาวิทยาลัยเป็นสีอ่อน รถตู้จอดรอข้างป้าย ภาคสะพายเป้ใบเดียว ยืนเช็กตั๋วในมือถือ เขามาก่อนเวลาเกือบยี่สิบนาที เพราะตั้งนาฬิกาปลุกห้าเวลาและตื่นก่อนทุกเวลา
“รุ่นพี่ที่เคยมาสายบ่อย นี่ตัวจริงไหมคะ”
เขาหันไป มินเดินมาในเสื้อกันหนาวบาง ๆ ผมยังมัดไม่เรียบร้อย ในมือถือแก้วน้ำเปล่าไม่ใส่น้ำแข็งสองแก้ว เธอยื่นแก้วหนึ่งให้
ภาครับมา “เธอตื่นเช้าได้ด้วย”
“หนูยังไม่ได้นอน”
“มิน”
“ล้อเล่นค่ะ นอนไปสองชั่วโมง”
เขามองเธอนิ่ง เธอหลบตาไปที่รถตู้ “พายโอเคกับคิวเสียงแล้ว จูนบอกว่าจะคุมหน้าเวที โอมสัญญาว่าจะไม่จับไมค์เล่น ฝ้ายจำคำตอบได้ครึ่งหนึ่ง แต่ครึ่งที่เหลือน่าจะน่ารักดี”
“แล้วเธอ”
“หนู?”
“โอเคไหม”
มินหมุนแก้วในมือ “หนูส่งใบสมัครทุนแล้ว”
ภาคตาโตขึ้นนิดหนึ่ง “จริงเหรอ”
เธอพยักหน้า “เมื่อคืน ก่อนปิดคอม”
“ดีแล้ว”
“พี่พูดเหมือนอาจารย์”
“ขอโทษ”
“แต่ฟังได้”
เสียงคนขับเรียกผู้โดยสารขึ้นรถ ภาคมองรถ แล้วมองมิน เขาขยับสายเป้บนไหล่ “ผมไม่รู้ว่าที่เชียงใหม่จะเป็นยังไง อาจทำพัง อาจโดนดุ อาจคิดถึงห้องชมรมที่ร้อนมากกว่าที่ควร”
“ถ้าคิดถึง ให้ส่งเสียงมา” มินพูด “ไม่ต้องเป็นประโยคก็ได้ เสียงประตู เสียงลม เสียงรองเท้าเดิน หนูฟังได้”
ภาคกลืนน้ำลาย เขาหยิบเครื่องบันทึกเสียงตัวเล็กออกจากกระเป๋า ยื่นให้เธอ “อันนี้ของผม ใช้มาตั้งแต่ปีหนึ่ง ไม่ค่อยสวย แต่แบตอึด”
มินไม่รับทันที “ให้ทำไมคะ”
“เผื่อมีเสียงที่เธออยากเก็บไว้ให้ตัวเอง ไม่ต้องส่งให้ใครก็ได้”
เธอรับมาอย่างระวัง นิ้วลูบรอยขีดเล็ก ๆ ข้างเครื่อง “แล้วพี่จะใช้อะไร”
ภาคยกมือถือ “ผมต้องฝึกไม่ซ่อนหลังอุปกรณ์บ้าง”
เสียงเรียกขึ้นรถดังอีกครั้ง ภาคหันไปยกมือบอกคนขับ แล้วหันกลับมา “มิน”
“คะ”
“วันที่ฉาย ถ้าเสียงตรงไหนไม่เหมือนที่เราวาง ไม่เป็นไรนะ หนังยังเป็นหนังของเธอ”
“ของเรา” เธอแก้ทันที แล้วเหมือนเพิ่งรู้ตัว ดวงตาเธอไหวเล็กน้อย “ของชมรม”
ภาคยิ้ม “ครับ ของชมรม”
เขาขึ้นรถไป เลือกที่นั่งริมหน้าต่าง มินยืนอยู่ข้างป้าย ไม่ได้โบกมือใหญ่โต แค่ยกเครื่องบันทึกเสียงขึ้นเล็กน้อย ภาคแตะหูฟังบนคอหนึ่งครั้งเหมือนตอบรับ รถตู้เคลื่อนออกช้า ๆ เธอมองจนมันเลี้ยวพ้นประตูมหาวิทยาลัย แล้วกดปุ่มบันทึก
“เสียงรถตู้ของคนที่บอกว่าจะไม่ทิ้งงาน” เธอพูดเบา ๆ “บันทึกไว้เป็นหลักฐาน”
คืนฉายมาถึงโดยไม่รอให้ใครพร้อม หอประชุมเต็มไปด้วยนักศึกษา อาจารย์ และเสียงคุยเบา ๆ เหมือนคลื่น มินยืนหลังเวที กำเช็กลิสต์จนกระดาษนิ่ม พายอยู่คอนโซลเสียงแทนภาค ใส่หูฟังสีดำที่เขาฝากไว้ โอมในชุดเรียบร้อยผิดปกติเดินวนท่องคำแนะนำตัว ฝ้ายจับมือเพื่อนนักแสดงแน่น จูนถือวอล์กกี้ทอล์กกี้สองเครื่องเหมือนแม่ทัพ
โทรศัพท์มินสั่น ข้อความเสียงจากภาคเด้งขึ้นมา เธอกดเปิดแนบหู เสียงลมไหลผ่านไมค์ ตามด้วยเสียงเขาอยู่ไกล ๆ
“ที่นี่เช้าเร็วกว่าใจผมนิดหน่อย ตอนนี้กำลังอยู่บนดอยกับทีม เขาให้ผมถือบูม ผมยกแขนจนเริ่มสงสารเสาไฟ โอมคงภูมิใจ”
มินหัวเราะเบา ๆ หลังเวที
เสียงภาคเงียบไปครู่หนึ่ง มีเสียงนกและเสียงคนในกองเรียกกัน “หนังใกล้ฉายแล้วใช่ไหม ผมเขียนประโยคเท่ ๆ มา แต่ลบไปสามรอบ เอาเป็นว่า…หายใจนะ ผู้กำกับ ถ้าเงียบตรงไหนนานไป ปล่อยให้มันเงียบ คนดูไม่หนีง่ายขนาดนั้น และผมก็ไม่ได้หนี”
มินกดโทรศัพท์แนบอก จูนหันมา “พร้อมไหม”
มินมองทุกคน ฝ้ายที่สูดหายใจ โอมที่หยุดเล่นมุก พายที่ยกนิ้วโป้งจากคอนโซล เต๋าที่ชะโงกจากหน้าโถงพร้อมกล้อง จูนที่ตาแดงนิด ๆ เพราะวิ่งจัดงานทั้งวัน เธอพยักหน้า
“พร้อมค่ะ”
ไฟหอประชุมดับลง จอใหญ่สว่าง หนังเริ่มด้วยเสียงห้องเงียบ ๆ ก่อนภาพแรกจะปรากฏ มินยืนอยู่หลังม่าน ฟังเสียงที่ทั้งชมรมสร้างขึ้นเคลื่อนผ่านลำโพงใหญ่ ทุกจังหวะที่เคยเป็นปัญหา กลายเป็นลมหายใจของเรื่อง ฝ้ายบนจอเดินไปปิดหน้าต่าง เสียงรถตัดหญ้ากลายเป็นโลกที่ถูกกันไว้ข้างนอก โอมพูดประโยคของเขาช้าลงครึ่งจังหวะ คนดูในหอประชุมเงียบตาม
ซีนสุดท้ายมาถึงเร็วกว่าที่มินรู้สึกพร้อม ฝ้ายยืนบนชานชาลาจำลอง นิ้วลอยเหนือปุ่มส่ง เสียงประกาศสถานีเบาลงจนเกือบหาย พายทำตามโน้ตของภาค เงียบหนึ่งวินาที สองวินาที สามวินาที หอประชุมทั้งหอเหมือนไม่มีใครขยับ มินได้ยินเสียงหัวใจตัวเองแข่งกับความว่างเปล่า
แล้วเสียงส่งข้อความดังขึ้น เล็ก สั้น แต่ชัด
ภาพตัดเป็นหน้าต่างห้องว่าง มีแสงเช้าเข้ามา ไม่มีคำตอบจากแม่ ไม่มีการเฉลยว่าปลายทางฟังหรือยัง มีเพียงเสียงลมหายใจของตัวละครที่ไม่กลั้นอีกต่อไป ก่อนจอดำ
ความเงียบค้างอยู่อีกเสี้ยวหนึ่ง แล้วเสียงปรบมือเริ่มจากแถวกลาง กระจายไปด้านข้าง ขึ้นระเบียง ลงหน้าเวที จนมินต้องจับขอบม่านไว้ พายถอดหูฟังแล้วร้องไห้แบบไม่สนมาสคาร่า โอมกอดฝ้ายจนทั้งคู่เกือบล้ม จูนก้มหน้ากับวอล์กกี้ทอล์กกี้ เต๋าถ่ายภาพแต่ลดกล้องลงตอนเห็นมินเดินออกไปรับเสียงปรบมือกับทีม
ช่วงถามตอบ อาจารย์คนหนึ่งถามว่า “ทำไมเลือกจบโดยไม่ให้คนดูรู้ว่าแม่ฟังข้อความไหม”
มินรับไมค์ เธอเคยมองไมค์เหมือนอาวุธ แต่คืนนี้มันเบากว่าที่คิด “เพราะบางครั้งการกล้าส่งเสียงออกไป สำคัญกว่าการควบคุมว่าปลายทางจะตอบยังไงค่ะ”
เธอหยุด หันไปมองพาย จูน โอม ฝ้าย เต๋า แล้วพูดต่อ “และเพราะคนทำหนังเรื่องนี้กำลังเรียนรู้ว่า ความเงียบไม่จำเป็นต้องแปลว่าถูกทิ้งเสมอไป บางทีมันคือพื้นที่ให้เสียงเดินทาง”
ไม่มีใครรู้ว่าภาคฟังถ่ายทอดสดผ่านวิดีโอคอลของจูนอยู่บนระเบียงบ้านพักทีมงานในต่างจังหวัด เขานั่งกอดเข่าบนพื้นไม้ สัญญาณกระตุกจนภาพมินแตกเป็นพิกเซล แต่เสียงเธอมาถึงชัดเจน เขายกหลังมือถูปลายจมูก แล้วพิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งหาเธอ
“ได้ยินแล้ว”
มินอ่านข้อความนั้นตอนลงจากเวที เธอไม่ได้ตอบทันที เธอยืนกลางความวุ่นวายของคนแสดงความยินดี ปล่อยให้คำสองคำนั้นวางอุ่นอยู่ในฝ่ามือ
สองสัปดาห์ต่อมา ภาคกลับมาที่ชมรมในเย็นวันศุกร์ ห้องยังแคบเหมือนเดิม แต่บนผนังมีโปสเตอร์หนังของพวกเขาแปะอยู่ข้างการ์ดของฝ้ายและรูปเบื้องหลังที่พายถ่าย มินนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ กำลังตัดวิดีโอพอร์ตสำหรับส่งสัมภาษณ์ทุน เครื่องบันทึกเสียงของภาควางอยู่ข้างแก้วน้ำเปล่าไม่ใส่น้ำแข็ง
ภาคเคาะประตูสองครั้ง “ผู้กำกับที่เป็นแล้ว อยู่ไหมครับ”
มินหันมา ดวงตาเธอสว่างขึ้นก่อนจะรีบทำหน้าปกติ “เข้ามาสิคะ รุ่นพี่ที่ไปเป็นเสาไฟถือบูม”
เขาหัวเราะ วางถุงขนมปังบนโต๊ะ “ของฝาก ไม่มีอะไรแตก ไม่มีเสียงประหลาด”
“เสียดาย”
เขามองเครื่องบันทึกเสียง “ใช้ไหม”
มินหยิบมันขึ้นมา “ใช้เยอะมาก มีเสียงพายบ่นคอมค้าง เสียงโอมซ้อมพูดขอบคุณตัวเอง เสียงจูนกรนตอนหลับบนโต๊ะ และ…”
“และ?”
เธอกดเล่น เสียงรถตู้เคลื่อนออกจากหน้ามหาวิทยาลัยดังขึ้น ตามด้วยเสียงเธอในเช้าวันนั้น “เสียงรถตู้ของคนที่บอกว่าจะไม่ทิ้งงาน บันทึกไว้เป็นหลักฐาน”
ภาคยืนนิ่ง มือที่จับสายเป้ค่อย ๆ คลาย มินกดหยุด เงยหน้ามองเขา
“หลักฐานใช้ได้ไหมคะ”
“ผมกลับมาแล้ว”
“ใช่”
“งานที่นู่นยังมีต่อ เขาชวนไปอีกช่วงปิดเทอม”
มินพยักหน้า “หนูก็อาจได้ไปเวิร์กช็อป ถ้าสัมภาษณ์ผ่าน”
“ถ้าได้ ต้องไปกี่เดือน”
“สามเดือน”
ภาคลากเก้าอี้มานั่งฝั่งตรงข้าม ไม่ใช่ข้าง ๆ เหมือนเวลาทำงาน “งั้นเราคงต้องเก่งเรื่องส่งเสียงหากัน”
มินมองเขาผ่านหน้าจอคอมที่ดับอยู่ “พี่ไม่พูดว่าอย่าไปเหรอ”
“อยากพูด”
เธอชะงัก
ภาคยิ้มบาง แต่สายตาไม่หลบ “แต่ผมอยากเห็นหนังที่เธอจะทำหลังจากไปมากกว่า”
มินก้มมองมือของตัวเอง เธอไม่ได้กดเซฟถี่ ๆ แล้ว “หนูก็อยากบอกพี่ว่า อย่าไปอีก”
“แล้ว?”
“แต่ตอนพี่ส่งเสียงลมจากดอยมา หนูได้ยินว่าพี่อยู่ในที่ที่พี่อยากอยู่”
ภาควางมือบนโต๊ะ ห่างจากมือเธอไม่ถึงคืบ เขาไม่ได้จับ แค่รอ มินมองมือนั้นอยู่ครู่หนึ่ง แล้วค่อย ๆ วางเครื่องบันทึกเสียงลงระหว่างมือทั้งสอง
“เราไม่ต้องสัญญาว่าจะอยู่ที่เดิมตลอดก็ได้ใช่ไหม” เธอถาม
“ไม่ต้อง”
“แค่ไม่หายไปเฉย ๆ”
“แค่บอกก่อนเดินออกจากเฟรม”
มินยิ้ม คราวนี้ไม่รีบดึงกลับ “พี่จำคำในหนังได้ด้วย”
“ผมฟังหลายรอบ”
“ฝ่ายเสียงนี่น่ากลัวจริง ๆ”
“ผมได้ยินแค่บางอย่าง”
“อย่างเช่น?”
ภาคมองเธอ เงียบไปนานพอให้พัดลมเพดานหมุนครบหลายรอบ “อย่างเช่น เวลาผมกลับมาแล้ว เธอยังเก็บแก้วน้ำอีกใบไว้บนโต๊ะ”
มินหันไปเห็นแก้วน้ำเปล่าอีกใบที่เธอซื้อมาโดยไม่รู้ตัว วางอยู่ข้างถุงขนมปัง เธอยกมือแตะท้ายทอย “มันซื้อหนึ่งแถมหนึ่ง”
“ร้านสวัสดิการไม่เคยแถม”
“พี่จะเถียงผู้กำกับเหรอ”
“เรื่องน้ำ ผมยอม”
เธอหัวเราะ ภาคหัวเราะตาม เสียงทั้งคู่ไม่ดัง แต่ทำให้ห้องชมรมที่เคยแคบดูพอดีขึ้น
มินเลื่อนเก้าอี้ไปเปิดไฟล์สัมภาษณ์ทุน “ช่วยดูหน่อยได้ไหมคะ ตรงคำถามสุดท้าย หนูตอบแล้วยังไม่ค่อย…”
“แน่น?”
“ไม่ค่อยกล้าฟัง”
ภาคพยักหน้า สวมหูฟังข้างหนึ่ง แล้วยื่นอีกข้างให้เธอ เหมือนวันตัดซีนสุดท้าย มินรับไปสวม ไหล่ทั้งสองเกือบแตะกัน แต่ไม่มีใครขยับหนี
บนจอ มินในคลิปหันเข้ากล้อง ตอบคำถามเหตุผลที่อยากเล่าเรื่องผ่านภาพยนตร์ เสียงเธอสั่นเล็กน้อยตอนต้น แต่ค่อย ๆ มั่นคงขึ้น “เพราะบางเสียงในชีวิตจริงเบาเกินกว่าจะได้ยินทันทีค่ะ หนังทำให้ฉันมีเวลานั่งลง ฟังมัน และชวนคนอื่นฟังไปด้วยกัน”
คลิปจบ มินหันไปหาภาค “เป็นไง”
เขาถอดหูฟังออก “ส่งได้”
“แค่ส่งได้?”
“ดีมาก” เขาพูดทันที “ดีจนผมไม่อยากกวนมุก”
มินนิ่งไป แล้วกดอัปโหลดไฟล์ มือเธอวางบนเมาส์ ภาคนั่งข้าง ๆ ไม่พูดแทรก แถบสถานะค่อย ๆ ขยับจากศูนย์ไปหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เมื่อคำว่า ส่งเรียบร้อย ปรากฏบนหน้าจอ มินปล่อยลมหายใจยาว
ภาคยื่นแก้วน้ำอีกใบให้ “ไม่ใส่น้ำแข็ง”
เธอรับมา “ขอบคุณค่ะ”
“มิน”
“คะ”
“ผมยังกลัวนะ เวลาต้องพูดอะไรตรง ๆ โดยไม่มีหูฟัง ไม่มีปุ่มปรับเสียง”
เธอถือแก้วนิ่ง “หนูก็กลัว เวลาต้องปล่อยให้ใครเลือกทางของเขาเอง”
“งั้นเราพูดเท่าที่พูดไหวก่อนได้ไหม”
มินพยักหน้า ช้าแต่ชัด
ภาคมองเครื่องบันทึกเสียงบนโต๊ะ แล้วมองเธอ “ผมอยากเป็นคนที่เธอส่งเสียงหา ไม่ใช่เพราะต้องทำงาน ไม่ใช่เพราะไฟล์มีปัญหา แต่เพราะเธออยากให้ผมได้ยิน”
มินก้มมองแก้วน้ำในมือ น้ำข้างในสั่นเป็นวงเล็ก ๆ จากนิ้วที่กำลังสั่น เธอวางแก้วลง แล้วเลื่อนเครื่องบันทึกเสียงไปตรงหน้าเขา
“งั้นบันทึกไว้ได้ไหมคะ”
ภาคตาไหว “แน่ใจ?”
“คราวนี้หนูขอเอง”
เขากดปุ่มบันทึก ไฟสีแดงดวงเล็กติดขึ้น มินมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเงยหน้าสบตาเขา
“เสียงห้องชมรม ตอนที่มินอยากบอกภาคว่า ถ้าพี่ไปอีก หนูจะรอฟังเสียงที่พี่ส่งมา แต่ถ้าพี่กลับมา หนูอยากให้พี่มานั่งตรงนี้” เธอแตะโต๊ะข้างตัวเบา ๆ “ข้าง ๆ กัน”
ภาคไม่พูดทันที เขากดหยุดเครื่องบันทึกอย่างระวัง วางมันลงเหมือนวางสิ่งเปราะบางที่สุดในห้อง แล้วเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้จนไหล่แตะไหล่
“ตรงนี้ใช่ไหม” เขาถามเสียงเบา
มินพยักหน้า “อืม”
ภาควางมือบนโต๊ะอีกครั้ง คราวนี้มินวางมือของเธอลงข้าง ๆ นิ้วก้อยแตะกันก่อน แผ่วจนแทบไม่รู้ว่าใครเริ่ม แล้วค่อย ๆ เกี่ยวไว้โดยไม่มีคำประกาศ ไม่มีเสียงปรบมือ ไม่มีดนตรีขึ้น มีเพียงพัดลมเพดาน เครื่องคอมพิวเตอร์ที่ยังอุ่น และห้องชมรมภาพยนตร์ที่เก็บเสียงเล็ก ๆ ของคนสองคนไว้ในอากาศ
หน้าประตู โอมที่เพิ่งมาถึงพร้อมพายและจูนชะโงกหน้าเข้ามา เห็นภาพนั้นแล้วชะงัก พายรีบลากคอเสื้อโอมถอยออก จูนยิ้มกับตัวเองแล้วค่อย ๆ ปิดประตูเบา ๆ
“ไม่เข้าไปเหรอพี่” โอมกระซิบ
“ให้เขามีซีนเงียบของเขาบ้าง” จูนตอบ
ในห้อง มินหันไปมองประตู “เหมือนมีคนมา”
ภาคเอียงหู “ได้ยินเสียงโอมกลั้นหายใจ”
“พี่นี่ฟังทุกอย่างจริง ๆ”
“บางอย่าง”
“แล้วตอนนี้ได้ยินอะไร”
ภาคมองนิ้วก้อยที่เกี่ยวกับเธอ แล้วยิ้มช้า ๆ “เสียงที่ไม่ต้องส่งก็ถึงแล้ว”
มินก้มหน้า แต่ไม่ได้ปล่อยมือ เธอใช้มืออีกข้างกดปุ่มเซฟไฟล์สัมภาษณ์ ทั้งที่ส่งไปแล้ว ภาคเห็น แต่คราวนี้ไม่แซว เขาแค่หยิบปากกามาเขียนบนโพสต์อิทสีฟ้าแล้วแปะไว้ข้างจอ
มินอ่านตัวหนังสือเอียง ๆ ของเขาแล้วหัวเราะเบา ๆ โพสต์อิทเขียนว่า หายใจ ผู้กำกับ
เธอหยิบปากกาอีกด้าม เขียนตอบบนโพสต์อิทสีเหลือง แปะข้างกันว่า ฟังอยู่ รุ่นพี่
ไฟในห้องชมรมสว่างนวลลงเมื่อเย็นกลายเป็นค่ำ เสียงนักศึกษาด้านนอกค่อย ๆ เบาไปทีละกลุ่ม บนผนัง โปสเตอร์หนังสั้นของพวกเขายังคงมีเส้นคลื่นเสียงทอดเป็นทางรถไฟไปสู่พื้นที่ว่าง มินกับภาคนั่งข้างกัน เปิดไฟล์ใหม่ที่ยังไม่มีชื่อ ไม่มีใครรีบตั้ง ไม่มีใครรีบบอกว่าตอนจบจะเป็นแบบไหน
ภาคเสียบหูฟังให้ทั้งคู่ฟังเสียงเปล่าของห้อง มินมองไทม์ไลน์ว่าง ๆ แล้วถาม “เรื่องต่อไป เริ่มด้วยอะไรดี”
เขาหันมามองเธอ “เริ่มด้วยเสียงคนสองคนที่ยังไม่รู้ว่าจะไปถึงไหน แต่ยอมกดบันทึกพร้อมกัน”
มินยิ้ม กดปุ่มบันทึกบนเครื่องเก่าของเขา ไฟสีแดงดวงเล็กติดขึ้นอีกครั้ง และครั้งนี้ ไม่มีใครต้องรีบพูดอะไรเพื่อเติมความเงียบ เพราะความเงียบนั้นไม่ได้ว่างเปล่าอีกแล้ว
