เสียงลูกบาสกระทบพื้นดังก้องไปทั่วสนามร้างยามกลางคืน ท่ามกลางแสงไฟนีออนริบหรี่ วิวยืนเงียบอยู่อย่างไร้ผู้คน เสื้อยืดเก่าเปื้อนเหงื่อ ผมยุ่งที่ไม่ได้หวีเพราะภาพอีกภาพยังติดอยู่ในหัว—ภาพตัวเองตอนลงแข่งนัดสุดท้าย ยังเจ็บหัวเข่าเหมือนวันนั้น ความฝันนักกีฬาที่เคยวิ่งไกล กำลังถูกกลืนกินด้วยความเงียบของมหาวิทยาลัยในวันหยุด
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!วิวถอนหายใจแรง ๆ ก่อนจะโยนบอลขึ้นฟ้า เสียงลูกกระทบห่วงแผ่วเบา เขาก้มหน้ามองพื้นอย่างโกรธตัวเอง จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็โผล่มานั่งใต้ต้นจามจุรีไม่ไกล แจนถือกระเป๋าผ้าแนบอก มือสองข้างรูดซิปไปมา ตอนแรกไม่กล้าทัก วิวเองก็หวังจะอยู่คนเดียว
“มาดึกจัง…กลัวผีเหรอ” วิวถากถางเบา ๆ โดยไม่หันไปมอง แจนหัวเราะแผ่ว ๆ แต่น้ำเสียงมีสั่นจนแอบสังเกตได้
“ไม่กลัวผี…กลัวอดีตมากกว่า” แจนกระซิบเหมือนลมผ่านในความมืด วิวเงียบไป ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองฟังเพียงเสียงจิ้งหรีด
แม้ว่าก่อนหน้านี้จะเรียนวิชาเดียวกัน แต่นอกเวลาคือสองคนจากโลกคนละใบ—วิวเป็นอดีตดาวบาสแต่เจ็บจนเล่นต่อไม่ได้ ส่วนแจนคือเด็กทุนบ้านนอกที่มักนั่งเงียบหน้าห้อง ไม่ค่อยพูดกับใคร จะคุยกับวิวก็แค่เวลาจำเป็นหรือพูดเรื่องงาน ไม่มีใครรู้เลยว่าทั้งคู่มีน้ำหนักของความหวังและความเสียใจติดอยู่ที่หัวใจ
คืนนั้นเองที่ทั้งคู่ต่างเริ่มแลกเปลี่ยนคำถาม แต่เป็นคำถามออกอ้อม ๆ ที่เต็มไปด้วยรอยแผลในใจ
“นาย…ยังอยากกลับไปเล่นไหม” แจนถาม แต่สายตามองดวงจันทร์มากกว่ามองวิว วิวจ้องแจนครู่หนึ่ง กัดริมฝีปากล่าง กำมือแน่น
“อยากสิ…แต่บางอย่างมันกลับไม่ได้” วิวเว้นจังหวะอย่างลำบาก รู้สึกว่าคำตอบนี้ใช้ไม่ได้กับชีวิตแจนเหมือนกัน แจนจึงนิ่งเงียบไป—เงียบจนเหมือนเสียงลมหายใจเป็นคำตอบแทน
วันถัดมา วิวส่งข้อความหาฝ่ายกิจกรรมเรื่องรับสมัครเชียร์กีฬาเพื่อหาทางกลับมามีส่วนร่วม ทว่าเขาไม่ได้ยอมบอกแจน คำตอบรับที่ได้ก็แค่ ‘ให้มาฟังประชุมก่อน’ วิวนั่งลังเลอยู่หน้าตึกกิจการนักศึกษา มือสั่นเล็กน้อย ตอนแจนเดินผ่านมาพอดี
“จะเข้าไปไหม?” แจนถามอย่างกล้าหาญผิดปกติ วิวส่ายหน้าแต่ทำทีเป็นหาว “แค่แวะมาเล่น ๆ น่ะ ไม่มีอะไร” แจนหยุด ยิ้มจาง ๆ มองเข้าไปในตึกเหมือนเห็นบางอย่างข้างใน
“บางครั้ง…การอยู่ข้างนอกก็เหนื่อยกว่าเข้าไปเยอะนะ” เสียงแจนเบาเหมือนเร่งเร้า วิวมองเธอนิ่ง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าแจนอาจเข้าใจความรู้สึกที่เขาไม่กล้าบอกใคร
หลังจากนั้น ทั้งสองมักมาพบกันโดยบังเอิญ—ที่โรงอาหาร ที่หอสมุด หรือที่ร้านขายน้ำแข็งใสริมถนนแต่ละแห่งเหมือนจงใจ แต่ก็ไม่มีใครพูดถึง หรือสารภาพว่าตั้งใจรออีกคน ความสัมพันธ์เริ่มถักทอด้วยบทสนทนาสั้น ๆ และการช่วยเหลือเล็กน้อย แจนช่วยติวเลขให้วิว ส่วนวิวก็ช่วยถือกระเป๋าหนังสือใบหนักเดินไปส่งที่หอพัก
วันหนึ่ง ฝนตกหนักทั้งคู่ต้องติดฝนใต้หลังคาซุ้มไม้ แจนยืนกอดอกหลบลมเย็น มือค่อย ๆ ปาดหยดน้ำที่ตกจากเส้นผม วิวหยิบผ้าเช็ดหน้าจากกระเป๋ายื่นให้โดยไม่พูดอะไร แจนรับไปโดยไม่สบตา แต่แอบยิ้มมุมปาก
“ขอบคุณ”
“ไม่เป็นไร…” วิวตอบเบา ๆ อากาศอึดอัดเพราะความเงียบครู่หนึ่ง แจนถอนหายใจยาว
“ฉันคิดว่าการได้ยินเสียงฝนตก มันทำให้คิดถึงบ้าน…แล้วก็เรื่องเก่า ๆ” แจนพูดจากใจ วิวเหลือบมอง เห็นดวงตาแจนมีน้ำใส ๆ คลอเบ้าแต่ไม่ยอมไหลออกมา
“ฉันก็คิดถึงบ้าน…แต่มากกว่านั้น ฉันกลัว…กลัวอนาคตตัวเอง” วิวสารภาพเสียงสั่น แจนเงียบ ไม่ตอบ
ทั้งคู่จ้องหน้ากันโดยไม่ได้ตั้งใจ ต่างเห็นรอยแผลในดวงตาอีกฝ่าย แจนพยักหน้าเล็กน้อย แล้วเดินออกไปช้า ๆ ในขณะที่ฝนยังไม่หยุดตก
ในวันต่อมา วิวพบว่ามีข่าวลือในกลุ่มเพื่อนว่าตนแอบชอบใครสักคนแต่ไม่กล้าบอก วิวรู้ทันทีว่าเป็นเรื่องไร้สาระ แต่ก็อดเผลอมองแจนเวลานั่งกลุ่มเดียวกันไม่ได้ แจนเองเมื่อเห็นสายตานั้น ก็รีบก้มหน้าต่อหนังสือ ให้ความเงียบคลุมพื้นที่ว่างระหว่างทั้งคู่
ครั้งหนึ่งตอนประชุมกิจกรรม แจนมาในฐานะตัวแทนฝ่ายกิจการทุน สายตาข้องใจมองวิว “นายมุดหัวทำไม ไม่เห็นเข้าใจตัวเองสักที” แจนติงเบา ๆ วิวนิ่งเงียบ ไม่กล้าโต้ตอบ คนอื่นในห้องสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด แต่ไม่มีใครเข้าใจต้นเหตุจริง ๆ
หลังจากประชุม วิวเดินมาตามริมสระน้ำ เจอแจนนั่งเหม่ออยู่ก่อน “นายว่า…ถ้าอดีตมันตัดไม่ขาด กับอนาคตที่กลัวจะไปไม่ถึง…เราควรเดินต่อไง?” แจนถามเสียงแผ่วแต่จริงจัง วิวยิ้มเศร้า
“ผมก็ยังหาคำตอบไม่เจอ…ผมก็ยังหลงทางเหมือนกัน” วิวคืนด้วยน้ำเสียงสั่น แจนพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะลุกหนี เธอไม่รู้ว่าจะกลัวอดีตหรืออนาคตของตัวเองมากกว่ากัน
ค่ำวันหนึ่ง วิวนั่งรอแจนที่สนามบาสเก่า ลมเย็นพัดมา วิวกอดเข่าตัวเอง ใจสั่นกลัวจะถูกทิ้งอย่างที่กลัวมาตลอด แจนมาถึงช้า หลบสายตา “ขอโทษที่ต้องให้รอ” แจนพูดเบา ๆ
“ไม่เป็นไรหรอก…ถ้านายอยากเล่าเรื่องนั้นให้ฉันฟัง ฉันพร้อมฟัง” วิวพูดโดยไม่กล้าสบตา แจนถอนหายใจยาว พลางนั่งลงข้าง ๆ
“ถ้านายพร้อมฟังจริง ๆ…ฉันก็จะเล่า…” แจนเว้นช่วง หยิบหินขว้างลงน้ำ “ฉัน…บ้านของฉันไม่เหมือนคนอื่น พ่อแม่ไม่ได้อยู่ด้วยกันมานานแล้ว ฉันไม่กล้าบอกใคร…กลัวเสียความรู้สึกดี ๆ ที่คนอื่นมองฉันมา”
วิวเงียบไปนาน ก่อนจะยื่นมือไปวางบนมือแจน “เราทุกคนต่างก็มีอะไรที่กลัว…ฉันเองก็เหมือนกัน”
ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา แจนกับวิวเริ่มเปิดใจให้กันและกันทีละนิด ท่ามกลางเสียงหัวเราะและน้ำตาที่ค่อย ๆ เบ่งบาน
แต่แล้ววันหนึ่ง แจนได้รับจดหมายตอบรับให้ไปแลกเปลี่ยนที่มหาวิทยาลัยในเมืองใหญ่ในต่างจังหวัด – ความฝันของเธอคือการได้เรียนต่อ ความฝันของวิวคือการไม่ต้องถูกทิ้งไว้ข้างหลัง แจนลังเล บอกแค่ว่า “ฉันต้องไป…สักพัก” แต่ไม่กล้าพูดคำลา วิวทำเพียงจ้องมือที่ว่างเปล่า
หลังจากนั้นทั้งสองเริ่มห่างกัน อะไร ๆ ก็ดูเงียบลง วิวจดข้อความแต่ไม่ได้ส่ง เปิดดูรูปเก่าบนมือถือซ้ำ ๆ มีวันหนึ่งวิวยืนอยู่ริมสนามบาส มองลูกบอลถูกทิ้งไว้ในราวตากผ้า แจนอยู่ห้องพักของตนในเมืองใหม่ เหม่อมองท้องฟ้า ไม่กล้าโทรหาวิว เพราะกลัวเจอความเงียบที่ไม่รู้จะอธิบายอย่างไร
คืนหนึ่ง วิวเจอแฟ้มเอกสารของทีมบาสเก่า กดอ่านบันทึกสมัยเป็นนักกีฬา น้ำตาคลอเบ้า ความเจ็บที่หัวเข่าทำให้เสียความเชื่อมั่นตลอดมา แต่กล้าหยิบลูกบาสกลับไปที่สนามในมหาวิทยาลัยอีกครั้ง ฝนตกปรอย ๆ วิวโยนลูกบาสขึ้นฟ้า เห็นเสียงหัวเราะของแจนในหัว รอยยิ้มของเธอที่เขาขาดหาย
ขณะเดียวกัน แจนที่เมืองใหม่ พยายามฝืนใช้ชีวิตให้ตรงกับความฝันของตัวเอง แต่เหมือนขาดแรงใจจากเพื่อนคนเดียวที่ไว้ใจ เธอแลกเปลี่ยนจดหมายกับวิวเป็นระยะ แต่ต่างฝ่ายต่างกลัวจะพูดความจริงของหัวใจ เงาของอดีตและอุปสรรคในแต่ละวันย้ำเตือนว่า “เรายิ่งใกล้ ก็เหมือนยิ่งไกล”
เวลาผ่านไปเป็นเดือน แจนกลับบ้านช่วงปิดเทอม นั่งรถสองแถวเข้ามหาวิทยาลัยแบบเดิม วิวเห็นแจนจากระยะไกล ทั้งคู่ทำเป็นมองไม่เห็นกัน แต่ในที่สุดก็ต้องชนกันช่วงเลี้ยวเข้ามุมตึก
“นายเปลี่ยนไปนะ ดูสดใสดี” แจนพูดยิ้มบาง ๆ วิวหัวเราะ “ใช่ นายก็เหมือนกัน” สายตาของแจนอ่อนโยนขึ้น มือทั้งสองคนกำลูกบาสไว้ตรงกลาง วินาทีนั้นไม่มีใครพูดเรื่องหัวใจที่ตกค้าง แต่ความเงียบอบอุ่นกว่าคำพูดใด ๆ
คืนนั้นทั้งสองกลับไปนั่งข้างกันใต้ต้นจามจุรีที่เดิม บทสนทนายังคงแฝงไว้ด้วยความกลัวจะเสียกันไปอีกครั้ง แจนพูดช้า ๆ ว่า “บางที…การจะเริ่มต้นใหม่มันต้องกล้ายอมรับว่าเราทำผิดในอดีต” วิวพยักหน้า น้ำเสียงแผ่ว “ขอโทษ…ที่ไม่กล้าอยู่กับนายตอนนายต้องเจอเรื่องยาก ๆ”
แจนยิ้ม เสียงดนตรีจากห้องซ้อมใกล้ ๆ ลอยมาตามลม “ครั้งหน้าถ้านายกลัว…ฉันจะอยู่ข้าง ๆ …ให้กลัวไปพร้อมกัน” ความเงียบเย็นแทรกตัวอยู่ระหว่างทั้งสองคน ก่อนที่แจนจะเอื้อมมือมาแตะมือวิวอย่างสั่นนิด ๆ วิวยิ้มตอบ
แสงจันทร์เย็นพาดผ่านใบหน้า ให้เห็นดวงตาสองคู่ที่มีอดีตและฝันผสมผสานอยู่ในนั้น เสียงรถจักรยานยนต์ขับผ่านไกล ๆ คล้ายเพลงขับกล่อมคืนที่ทั้งสองต่างให้อภัยตัวเองและกันและกัน ในที่สุดความเจ็บปวดของอดีต กลายเป็นรอยยิ้มใหม่ของวันที่กล้ารักอีกครั้ง
