เสียงระฆังลั่นดังแทรกความวุ่นวายของกรุงเทพฯ ยามฝนโปรยต้นเดือนกรกฎาคม ใน Co-working space แห่งหนึ่งย่านอารีย์ โต๊ะยาวริมหน้าต่างถูกครอบครองด้วยอุปกรณ์งานศิลปะ กับแท็บเล็ตวาดรูป เปเปอร์โพสต์อิทสีสด ตลอดจนแก้วกาแฟเปื้อนขอบลิปสติก ต้นน้ำ—ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี สวมเสื้อยืดสีเทา กางเกงยีนส์เก่า ผมยุ่งนิด ๆ นั่งเกร็งตัวหน้าจอแมคบุ๊ค เหม่อมองห่าเม็ดฝนริมกระจกสลับจ้องหน้าข้าวฟาง สาวตาโตแก้มกลมที่กำลังเคาะสเกตช์ตัวละครการ์ตูนรอคอมเมนต์จากเจ้านายด้วยสีหน้าหม่น ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ข้าวฟางยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ลอบมองชายหนุ่มฝั่งตรงข้ามที่ตั้งใจปาดนิ้วลงบนคีย์บอร์ด เธอกลั้นใจอยู่นานก่อนเลื่อนไปแตะมือเขาเบา ๆ “ต้นน้ำ เราต้องไปส่งงานเร็ว ๆ นี้อีกกี่ชิ้นเนี่ย?” น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแค่ความวิตกเกี่ยวกับงาน ยังมีความห่วงบางอย่างที่ยากจะเอ่ยถึง
ต้นน้ำชะงัก มุมปากยกยิ้มฝืน “สองชิ้น ถ้ารีบเสร็จ…” เสียงขาดช่วง ก่อนหันตามเงาบนกระจกที่ทอดตัวไม่ห่าง คำตอบวนลูปอยู่ในใจ น้ำหนักของความกลัวถูกทิ้งไว้ คล้ายฝนที่เกาะติดหน้าต่าง
ข้าวฟางถอนใจ กลอกตาน้อย ๆ “อยากหนีไปมัลดีฟส์จังเลย ถ้าไม่มีงานพันคอ” เธอขยับมือเก็บพู่กัน วางบนกล่องพลาสติกใสทั้งที่ยังไม่ได้ล้าง
“ถ้าหนีไปจริง…” ต้นน้ำพูดไม่จบแล้วหยุดนิ่ง เขากลืนน้ำลายจนได้ยินชัดในความเงียบ “เราจะไปด้วยได้ไหม”
ข้าวฟางเงยหน้าขึ้นสบตา สีหน้าอึ้งไปชั่ววินาที แล้วหัวเราะหรี่ตา “พูดแบบนี้ แกะเป้าพร้อมเสมอหรือไงยะ!”
ฝนซาแล้ว ฟ้าที่ขุ่นมัวเริ่มเปิด ในร้านกาแฟ คนค่อยเริ่มซาลง ต้นน้ำถอนใจ ไหล่ที่ยกค้างผ่อนคลายลงนิดเดียว รอยยิ้มของเขาดูเหมือนแวววับแค่ชั่วครู่ ก่อนจะจางลงอีกครั้ง
สองคนตั้งใจสนทนาเรื่องงาน แต่วลีที่แลกเปลี่ยนเต็มไปด้วยจังหวะหยุด เงียบ จากนั้นหัวข้อเรื่องชีวิตก็ผุดขึ้นมาเอง ท่ามกลางกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของขนมปังปิ้งบนเตาไฟฟ้า
“ว่าแต่…” ข้าวฟางลังเล มองโต๊ะ ปลายเล็บจิกเล่นกับแต้มสี “นายเคยคิดจะไปจากกรุงเทพฯ บ้างไหม ต้นน้ำ”
ชายหนุ่มหลบตา อึดอัดเล็กน้อย “แล้วฟางล่ะ” เสียงของเขาดูเบาหวิว คล้ายกับสายลม “ฟางจะอยู่ที่นี่ตลอดไปมั้ย”
ข้าวฟางนิ่งไป ดวงตาฉายแววกังวล เธอไม่ตอบทันที ก่อนจะยักไหล่เบา ๆ “ไม่รู้สิ…ช่วงนี้บ้านถามเรื่องงาน ถามว่าเมื่อไหร่จะทำอะไรที่มั่นคง ฟางเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าชอบสิ่งที่ทำอยู่ หรือแค่ไม่กล้าเปลี่ยน…”
ต้นน้ำยิ้มขื่น เงียบไปเกือบนาที “บางทีเราก็คงกลัวเหมือนกันอะ กลัวว่าถ้าเปลี่ยนแล้วจะไม่มีอะไรเหมือนเดิม”
ความเงียบปะปนกับเสียงฝนข้างนอก หลายอย่างในบทสนทนานี้ไม่ได้เอ่ยตรง ๆ ทว่าสองใจรู้ดีว่าความเหนื่อยล้าของชีวิตวัยผู้ใหญ่ไม่ได้มาจากแค่งานที่กองสูงเท่านั้น
…
อีกสัปดาห์ต่อมา สองคนเดินเล่นริมทางรถไฟฟ้าในคืนวันศุกร์ เสียงจราจรลดกลายเป็นเพียงฉากหลัง ข้าวฟางเล่าเรื่องตลกจากลูกค้าเจ้าใหญ่ แต่เสียงหัวเราะของเธอเจือความว่างเปล่า ต้นน้ำแกล้งถามอย่างห่วงใย “เอาจริง ๆ ฟางโอเคหรือเปล่า จะรับงานฟรีแลนซ์ทุกวันแบบนี้ไหม”
ข้าวฟางหยุดเดิน เงียบไปอึดใจ มองไปทางแสงสีร้านอาหาร “ไม่รู้อะ บางทีฟางรู้สึกเหมือนกำลังวิ่งบนสายพาน ไม่ไปไหนสักที”
“เราก็เหมือนกันแหละ” ต้นน้ำหัวเราะเบา ๆ “ฝันอยากเป็นนักเขียนเต็มตัว ลองแต่งนิยายก็ไม่เคยได้ตีพิมพ์”
ข้าวฟางพยักหน้า “ฟางเข้าใจ บางทีความฝันกับความจริงมันก็เหมือนเดินสวนกันเนอะ”
ต้นน้ำแลบลิ้นกัดริมฝีปาก ไม่กล้ามองตาเธอนาน ๆ คำบางคำที่อยากจะพูดติดอยู่ในคอเหมือนก้อนกรวดในน้ำตาล
สายลมกรรโชกชื้นของฤดูฝนพัดมา พาปลายผมข้าวฟางปลิวปัดแก้ม ชายหนุ่มจ้องแล้วเบือนหน้าหลบ เงียบงันจึงนั่งอยู่แทนคำพูด
…
วันอาทิตย์บ่ายสองโมง ข้าวฟางโทรมาชวนต้นน้ำออกมาคาเฟ่เล็ก ๆ ย่านจตุจักร ที่นั่งริมหน้าต่างเต็มไปด้วยแสงแดด หลังการสั่งโทสต์และลาเต้ ทั้งคู่คุยกันเรื่องสมัยเรียนมหาวิทยาลัย และจังหวะเวลาอดีตที่ชวนเขินอาย
“นายยังจำได้ไหม” ข้าวฟางเอียงคอ “ตอนปีแรกที่เรารู้จักกันฟางทำแก้วกาแฟนายแตก นายตีหน้ากลัวสุด ๆ”
“ตอนนั้นก็แค่กลัวเสียของ!” ต้นน้ำแย้ง แต่ในดวงตากลับมีแววขอบคุณมากกว่าความโกรธ “แต่แก้วนั้นมันสำคัญสำหรับนายใช่ไหม”
ข้าวฟางยิ้มบาง ยันมือเท้าคาง “แก้วนั้นมันเป็นของขวัญวันเกิดพ่อที่ฟางไม่ได้มอบในวันที่ยังมีโอกาส ฟางแค่…รู้สึกผิดเสมอ”
ต้นน้ำรับฟังอย่างลึกซึ้ง ทว่าก็ไม่พูดอะไรต่อ สมองเต็มไปด้วยคำถามที่อยากถามเธอมากมายตั้งแต่ปีนั้น เขาเลือกจะนิ่งเฉย ปล่อยให้ความเงียบกับความใกล้ชิดคลานเข้าแทนที่
…
หลังถังคาเฟ่ สองคนเดินไปขึ้นรถไฟฟ้าด้วยกัน ฝนตกพรำ ๆ ฟ้าทึมเหมือนเมื่อเช้า ต้นน้ำพลั้งพูดขึ้น “จริง ๆ ฟางเคยเสียใจมั้ยกับเรื่องอะไรที่สุดในชีวิต”
ข้าวฟางชะงัก หลีกตา “คงจะเรื่องเดียวกับที่นายเพิ่งพูด ฟางรู้สึกผิดกับสิ่งที่ไม่ได้ลงมือทำเสมอ”
ต้นน้ำพยักหน้า ความรู้บางอย่างผุดขึ้นในใจ จากนั้นถึงคราวเขาถาม “แล้ว…ถ้าวันหนึ่งต้องเลือกเส้นทางใหม่ ฟางกล้าตัดสินใจหรือเปล่า”
ข้าวฟางนิ่งไปนาน ก่อนตอบช้า ๆ “ฟางคิดว่าฟางกลัว กลัวจะทำให้คนอื่นเสียใจ กลัวจะล้มเหลว”
สายตาของสองคนบอกเล่าเรื่องราวที่ขาดไป ต้นน้ำอยากจะจับมือเธอไว้แน่น ๆ แต่ก็หยุดมือกลางอากาศ ก่อนถอนใจและซ่อนมือเข้ากระเป๋าเสื้อ
…
ฤดูฝนเริ่มเปลี่ยนเป็นลมร้อน งานของทั้งคู่ยุ่งมากขึ้น กระนั้นยังแวะเวียนมาหากันตลอด ต้นน้ำเฝ้าดูข้าวฟางรับงานกราฟิกโปรเจ็กต์ใหญ่โดยไม่ปฏิเสธแต่อย่างใด ส่วนเขาเองกดดันขีดสุดเมื่องานเขียนได้รับการติดต่อจากนิตยสารชื่อดัง
ในคืนนั้น ต้นน้ำโทรฯ ไปหา
“ฟาง เรามีเรื่องจะบอก แต่…”
เสียงเงียบไปครู่หนึ่ง จนข้าวฟางเงียบกลับ “อะไรเหรอต้นน้ำ”
“คือ…งานเขียนของเรามีคนติดต่อ…แต่เขาอยากให้ไปทำงานเต็มตัวที่เชียงใหม่”
ข้าวฟางวางโทรศัพท์ข้างหูช้า ๆ สีหน้าแข็งขึงทันที
ต้นน้ำพูดต่อ “เราไม่มั่นใจหรอก กลัวจะเสีย…อะไรก็ไม่รู้…แต่รู้ว่านี่คือโอกาสของชีวิต”
ข้าวฟางนิ่ง น้ำเสียงข้างในแหบพร่า “แล้วนายจะไปใช่ไหม”
ความเงียบชั่วอึดใจ เขาตอบด้วยเสียงแผ่ว “…เราไม่รู้จะใจกล้าพอหรือเปล่า”
…
คืนหลังจากนั้น ต้นน้ำนอนไม่หลับ เขานึกถึงวันที่อยู่มหาวิทยาลัย วันที่ข้าวฟางช่วยเหลือเขา พยุงกันยามเจอปัญหา และวันแรกที่เธอเดินเข้ามาในชีวิต—วันที่เขายังไม่รู้จักหัวใจตัวเองดีพอ
ข้าวฟางนั่งหลังคาเทอเรสบ้าน สายลมหอบเอารอยยิ้มผ่านมุมปาก เธอนึกย้อนไปวันที่ตัดสินใจปฏิเสธสายงานบริษัทใหญ่ที่กำลังจะรับเข้าทำงาน เพียงเพราะอยากทำในสิ่งที่รัก แต่วันนี้กลับเงียบเหงาท่ามกลางความวิตกถึงอนาคต
…
สองวันไม่ได้ติดต่อกัน ทั้งคู่ต่าง忙
บ่มเพาะความรู้สึกในใจโดยไม่กล้าคุยถึงอนาคตอย่างจริงจัง
ในที่สุด เมื่อถึงวันที่ต้นน้ำตัดสินใจจะเก็บกระเป๋าไปเชียงใหม่ ข้าวฟางก็โผล่มาที่หน้าประตูห้องเขาด้วยใบหน้าหมองเศร้า
“นาย…จะไปจริง ๆ ใช่ไหม?”
ต้นน้ำชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบเสียงเบา “ถ้าเราไม่ไป เราก็คงต้องโทษตัวเองตลอดชีวิต”
ข้าวฟางกลืนน้ำลาย สีหน้าเหมือนจะร้องไห้ “แล้วฉันล่ะ…” เธอหยุดใจกลางประโยค ทิ้งเงียบไว้เหมือนหยักลม
“แล้วเธอ…” ต้นน้ำเอ่ยขึ้นทั้งเสียงสั่น สองสายตามองกันนิ่ง “จะคิดถึงเราไหม”
อึดใจหนึ่งที่หัวใจแทบหยุดเดิน ข้าวฟางก้มหน้าลง น้ำตาเอ่อ “เรื่องนั้นไม่ต้องถามเลย…”
บรรยากาศแน่นขนัดด้วยทุกสิ่งที่ไม่เคยพูดออกมา
…
คืนนั้น ต้นน้ำใช้เวลาข่มตาให้หลับ ไม่กล้าอ่านข้อความแชทจากข้าวฟางที่ขึ้นแจ้งเตือน “ขอให้โชคดีนะ กับเส้นทางใหม่” คำที่ฝากมาเหมือนรอยขีดบนทรายในใจ
ต้นน้ำเดินทางไปเชียงใหม่ ท่ามกลางสายฝน น้ำตาของเขาไหลเงียบ ๆ ขณะมองนอกหน้าต่างรถ ทิวเขาเลือนรางในม่านหมอก กล่องความทรงจำพรั่งพรูเหมือนเพิ่งปลดล็อกชีวิต
ฝั่งข้าวฟาง ใช้ชีวิตประจำวันอย่างไม่เต็มหัวใจ งานที่เคยทุ่มเทกลับรู้สึกฝืดเฝือ มือจับปากกาสั่นทุกครั้งที่คิดถึงเขา
หมายเลขโทรศัพท์เดิมยังคงอยู่ แต่ช่องว่างทางอารมณ์ใหญ่ขึ้นทุกวัน
…
เวลาผ่านไปเดือนหนึ่ง ต้นน้ำประสบความสำเร็จในงานเขียนขึ้นปกแมกกาซีนชื่อดัง เขาได้รับการเชิญไปงานเปิดตัวหนังสือที่กรุงเทพฯ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นหลายครั้งแต่ไม่กล้ากดโทรหาข้าวฟาง ยิ่งนานไปความรู้สึกก็เหน็บหนาวขึ้นทุกที
วันหนึ่ง ข้าวฟางได้รับโปสการ์ดลายหมึกจากเชียงใหม่ สั้น ๆ ว่า “คิดถึงทุกวันที่ได้คุยกัน รักษาตัวนะ”
ข้าวฟางอ่านซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะตัดสินใจโทรกลับในคืนหนึ่ง แต่เมื่อสัญญาณดัง ต้นน้ำตัดสายด้วยคำว่า “ขอโทษ เธอคงไม่จำเป็นกับชีวิตเราตอนนี้”
ข้าวฟางน้ำตาหยดลงเตียง คำที่อยากพูดวนในหัวแต่พูดไม่ออก “นายสำคัญกับฉันมากกว่าสิ่งอื่นใดในชีวิตนี้”
…
วันงานเปิดตัวหนังสือของต้นน้ำที่กรุงเทพฯ หิมะกระดาษโปรยจากเพดาน คนแน่นขนัด เสียงปรบมือดังสะท้อนในโถงสโมสร ในมุมหนึ่ง ข้าวฟางยืนอยู่ในเงามืด เขาไม่ได้เห็นเธอทันที
ต้นน้ำพูดบนเวที “ทุกตัวอักษรในหนังสือเล่มนี้ เกิดจากแรงบันดาลใจจากใครสักคน ที่ไม่เคยรู้ตัวว่าตัวเองสำคัญ”
สายตามองหา ท้ายที่สุดสบเข้ากับหญิงสาวในชุดเสื้อยืดขาวธรรมดา มือกำกระเป๋าผ้าแน่น เธอมองเขาด้วยแววตาผสมระหว่างความยินดีและความเศร้า
หลังงานจบ ข้าวฟางผละออกจากฝูงคน ต้นน้ำตามมาหยุดยืนใกล้ ๆ
“ฟาง…” เขาเอ่ยเสียงขัด “เราดีใจที่เธอมาวันนี้”
ข้าวฟางพยักหน้า มองเขาด้วยน้ำตาไหล เธอพูดพลางสะอื้น “ฟางอยากจะบอกว่า…จริง ๆ ฟางก็มีความฝันเหมือนนาย แต่ฟางไม่กล้าพูด ไม่กล้าทำ ไม่กล้าแม้แต่จะ…ขอให้อยู่ข้าง ๆ กันเหมือนเดิม”
ต้นน้ำหยุดนิ่ง สองคนมองตากันอยู่นาน ไม่มีคำพูดใดหลุดออกมา
ท้ายที่สุด เขาเอื้อมมือไปกุมมือเธอ ราวกับแปลภาษาหัวใจออกโดยไม่ต้องเอ่ย ถามเสียงเบา “ถ้าเราเดินกลับไปด้วยกัน…มันจะไม่สายเกินไปใช่ไหม”
ข้าวฟางส่ายหน้าทั้งน้ำตา เธอพูดว่า “แค่ยังเป็นนายอยู่ตรงนี้ ฟางก็พร้อมจะลองอีกครั้ง…”
ต้นน้ำหัวเราะออกมาเสียงสั่น “ฟางต้องอดทนกับนิสัยขี้กลัวของเรานะ”
“แล้วนายก็ต้องอดทนกับจังหวะชีวิตงุ่มง่ามของฟางสิ”
สายลมยามราตรีพัดแผ่วผ่านทั้งสองคน บรรยากาศขมหวานแช่แข็งในห้วงความทรงจำ วันนั้นทั้งคู่เดินกลับด้วยกันท่ามกลางแสงไฟอุ่นครามของกรุงเทพฯ ต่างคนต่างหายใจโล่งขึ้น เพราะรู้ว่าระยะห่างในใจสุดท้ายถูกลมพัดจางไป เหลือเพียงใครคนหนึ่งข้างกาย ที่พร้อมจะเติบโตไปด้วยกัน
