ความรักในสายฝน

ในวันที่ฝนตกหนัก เมืองเล็กๆ ริมทะเลถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา อากาศเย็นเฉียบทำให้ผู้คนในเมืองนี้ต่างพากันหาที่หลบฝน หนุ่มสาวคนหนึ่งชื่อว่า “ทิน” ยืนอยู่ที่หน้าสถานีรถไฟเก่า พลางมองดูสายฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่หยุดหย่อน เขานึกถึงความฝันในวันเด็กที่เคยเฝ้าฝันถึงการเดินทางไปที่ใดที่หนึ่งที่ไกลออกไป แต่วันนี้เขากลับรู้สึกเชื่อมโยงกับเมืองนี้มากกว่าที่เคย

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“นายยังจำวันที่เราสัญญากันได้ไหม” เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นเบา ๆ จากด้านหลัง ทินหันไปเห็น “มีนา” เพื่อนสมัยเด็กที่เขาเคยสนิทด้วย แต่นานวันไปความสัมพันธ์นั้นก็เริ่มจืดจาง

“สัญญาอะไร?” เขาถามกลับไปด้วยสีหน้าที่สงสัย

“สัญญาว่าจะไปเที่ยวด้วยกันในวันฝนตก” มีนาเอ่ยด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของทินเต้นแรง

“เรายังไม่ได้ไปเลย” เขาตอบอย่างขัดเขิน แม้ใจจะปรารถนาให้ช่วงเวลานี้คงอยู่ตลอดไป

มีนาหัวเราะเบาๆ “แต่ก็ยังมีเวลาไม่ใช่เหรอ”

ทินมองไปที่มีนา ขณะน้ำฝนหยดลงมาเป็นสาย เขาสูดลมหายใจลึกๆ รู้สึกถึงความอบอุ่นในหัวใจที่เขาไม่เคยรู้มาก่อน ความรู้สึกที่กำลังจะก่อตัวขึ้นในใจเขา

“เอาล่ะ ไปหาที่หลบฝนกันดีกว่า” ทินกล่าวขณะยิ้มให้กับมีนา

ทั้งสองเดินไปยังร้านกาแฟเล็กๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากสถานี พวกเขานั่งอยู่ในมุมหนึ่งของร้าน มองฝนตกผ่านกระจกที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ ทินได้สั่งกาแฟร้อนและขนมเค้กให้มีนา

“นี่เป็นสิ่งที่ฉันจำได้เสมอ” มีนากล่าว ขณะหยิบขนมเค้กเข้าปาก “เรามักจะมาที่นี่หลังเลิกเรียน”

“ใช่ ฉันจำได้ดี” ทินตอบ ขณะมองดวงตาของมีนาและรู้สึกเหมือนเวลาหยุดนิ่ง “และมันทำให้ฉันคิดถึงเรา”

“เราต่างโตขึ้น แต่ฉันก็ยังมีความรู้สึกดีๆ ให้กับนายเสมอ” มีนาเอ่ยด้วยเสียงที่จริงจัง

ทินรู้สึกว่าอากาศในร้านกาแฟเริ่มร้อนขึ้น เขาตอบกลับไปว่า “ฉันเองก็เหมือนกัน”

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่พวกเขาพูดคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวของชีวิต ความทรงจำที่เคยมีร่วมกันเริ่มกลับมาอีกครั้ง

“นายคิดว่าวันนี้มันจะมีอะไรเกิดขึ้นไหม?” มีนาถาม ขณะมองไปที่ฝนที่ตกลงมาอย่างสม่ำเสมอ

“อาจจะเป็นวันเริ่มต้นของอะไรใหม่ๆ” ทินตอบ พลางยิ้มอย่างมั่นใจ

เมื่อฝนเริ่มซา มีนาเสนอให้ไปเดินเล่นริมทะเลเพื่อหายใจให้เต็มปอด ทินลังเลอยู่สักครู่ แต่สุดท้ายก็ยอมตาม มีนาหยิบร่มขึ้นมาและเดินนำไปข้างหน้า

พวกเขาเดินลงไปที่ชายหาดที่ถูกน้ำทะเลกัดเซาะจนกลายเป็นทรายละเอียดนิ่ม มีนาหยุดลงและหันมามองทิน

“นายรู้ไหม บางครั้งการเดินในวันฝนตกก็ทำให้เราเห็นมุมมองใหม่ของชีวิต”

“จริง ถ้าไม่ได้มีนา ฉันอาจจะไม่เคยมาที่นี่เลย” ทินกล่าว

มีนาหัวเราะเบา ๆ “งั้นเราอาจจะควรมีสัญญาใหม่”

“สัญญาอะไร?” เขาถามอย่างสนใจ

“สัญญาว่าจะใช้เวลาทั้งวันในวันฝนตกกับกันและกัน”

ทินยิ้มกว้างขึ้น “มันฟังดูดีมาก”

ทั้งสองได้พูดคุยกันอย่างมีความสุข จนถึงเวลาที่ฟ้าสางสว่างขึ้น ฝนหยุดตก และความรักที่ซ่อนอยู่ในใจเริ่มเปิดเผยออกมา

ทินและมีนาเดินกลับมายังสถานีรถไฟด้วยความรู้สึกที่เต็มไปด้วยความรักและความหวังใหม่ๆ ในใจ พวกเขารู้ดีว่าความรักของพวกเขาจะเริ่มขึ้นใหม่อีกครั้งในวันฝนตกแสนสวยเช่นนี้