คืนหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ ที่โอบล้อมด้วยภูเขาและทะเลสาบ แสงดาวระยิบระยับอยู่บนท้องฟ้า สร้างความรู้สึกที่อบอุ่นให้กับผู้คนที่ยังคงเดินอยู่ตามถนนที่มีแสงไฟสลัว (นัท) เดินไปตามถนนเลียบทะเลสาบ ในมือของเขาถือนาฬิกาเก่าที่เป็นของ(มิน) เด็กสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นความหวานของชีวิตเขา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“กลับมาเถอะนะ” เขากระซิบกับตัวเองขณะมองไปที่น้ำที่สะท้อนแสงดาว อย่างที่เขาเคยทำเมื่อนานมาแล้ว
เสียงหัวเราะของมินยังดังก้องอยู่ในหูของเขา ขณะนึกถึงช่วงเวลาที่พวกเขานั่งอยู่ริมทะเลสาบด้วยกัน ในขณะที่มินยิ้มกว้าง บอกเล่าเรื่องราวของความฝันและอนาคต
“นัท นายคิดว่าฉันจะได้ไปเรียนที่ต่างประเทศจริงไหม” มินถาม พลางเกลี่ยผมที่ปรกหน้าออก
“แน่นอน! นายจะทำได้!” เขาตอบด้วยความมั่นใจ แม้ในใจเขาจะรู้ว่ามันเป็นเรื่องยาก
แต่แล้ว ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป เมื่อมินได้รับทุนเรียนต่อที่ต่างประเทศ และต้องจากไปโดยไม่มีโอกาสได้บอกลา
“นัท ขอโทษนะ ฉันต้องไปแล้ว” เสียงเธอดังขึ้นในหัวของเขา ทำให้เขารู้สึกเจ็บแปลบในใจ
เวลาผ่านไป นัทพยายามที่จะก้าวต่อไป โดยมีความทรงจำของมินเป็นแรงผลักดัน แต่เมื่อใดที่เขานั่งอยู่คนเดียว ความเหงาก็จะกลับมาเยือน
“เราจะเจอกันอีกไหม” เขาถามในใจ ขณะที่เขานั่งอยู่ท่ามกลางแสงดาว
วันหนึ่ง ขณะที่เขานั่งอยู่ที่ร้านกาแฟเล็ก ๆ เขาได้พบกับ(อันนา) หญิงสาวที่เข้ามาในชีวิตเขาอย่างไม่คาดคิด
“สวัสดีค่ะ ฉันชื่ออันนา” เธอแนะนำตัวด้วยรอยยิ้มอ่อนหวาน
“นัทครับ” เขาตอบกลับด้วยเสียงที่แผ่วเบา
ในขณะที่พวกเขาเริ่มพูดคุยกัน นัทรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่เขาขาดหายไปในตัวเองกำลังกลับมา
“คุณชอบดูดาวไหม” อันนาถามหลังจากที่พวกเขาพูดคุยกันได้สักพัก
“ชอบมาก” นัทตอบพร้อมรอยยิ้ม “มันทำให้รู้สึกว่ามีอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าเรา”
เวลาผ่านไป พวกเขาได้สร้างความทรงจำใหม่ ๆ ร่วมกัน ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสุข แต่ในใจของนัท ความคิดถึงมินก็ยังคงอยู่
“นัท เราควรไปดูดาวกัน” อันนาชวน เมื่อคืนหนึ่งท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาว
“ดีใจจัง” เขาตอบ และหัวใจของเขาเต้นแรงเมื่อเขานึกถึงการเดินไปพร้อมกับเธอ
คืนที่จะดูดาวมาถึง เมื่อพวกเขานั่งอยู่บนเนินเขา แสงดาวระยิบระยับส่องสว่างไปทั่วท้องฟ้า
“นายเคยมีความรักไหม” อันนาถามอย่างตั้งใจ
“มีครับ” นัทตอบด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “แต่เขาจากไปแล้ว”
“ขอโทษนะ” อันนาบอกเสียงเบา “ไม่ต้องถ้าคุณไม่อยากพูด”
นัทมองไปที่ดาวและตอบว่า “ไม่เป็นไร ความรักครั้งนั้นทำให้ฉันเป็นคนที่ดีขึ้น”
ขณะที่พวกเขานั่งอยู่ด้วยกันใต้แสงดาว ความรู้สึกของนัทเริ่มเปลี่ยนไป เขารู้สึกว่าตนเองสามารถเริ่มต้นใหม่ได้
“อันนา ฉันคิดว่า…” เขาหยุดพูด หัวใจเขาเต้นแรง
“คิดว่าอะไรค่ะ” อันนาถามด้วยความสงสัย
“คิดว่าฉันอาจจะชอบนาย” นัทสารภาพอย่างหวาดหวั่น
“จริงเหรอ?” อันนาถามด้วยความสุข และนัทก็รู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน
ความสัมพันธ์ของพวกเขาเริ่มเติบโต และในทุกวัน นัทรู้สึกถึงความสุขที่เขาเคยสูญเสียไปกลับมาอีกครั้ง
แต่ทว่าความสุขไม่คงอยู่ตลอดไป เมื่อวันหนึ่งนัทได้รับจดหมายจากมินที่กลับมาเยือนเมืองเล็กแห่งนี้อีกครั้ง
“นัท ฉันกลับมาแล้ว” มินเขียนในจดหมาย ทำให้นัทรู้สึกเหมือนขอบฟ้าจะพังทลาย
“นายต้องไปเจอเธอ” อันนาบอกเสียงเข้ม ขณะที่นัทยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบ
“แต่… ฉันไม่แน่ใจ” เขาพูดออกมาอย่างกลัว
“นายต้องให้โอกาสตัวเอง” อันนาบอก “เพราะถ้านายไม่ทำ มันอาจจะเป็นความเสียใจตลอดไป”
ในวันนั้น นัทได้พบกับมินอีกครั้ง ขณะที่เธอยืนอยู่ที่ริมทะเลสาบแห่งเดิม
“นัท ฉันคิดถึงนาย” มินพูดด้วยน้ำเสียงสั่น ๆ
“ฉันก็คิดถึงนาย” เขาตอบกลับไปด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป
ช่วงเวลานี้เต็มไปด้วยความเงียบงัน ทั้งสองคนรู้ดีว่าไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไป
“นายมีคนใหม่หรือเปล่า” มินถามด้วยความลังเล
“มีครับ คนที่ทำให้ฉันรู้สึกมีชีวิตอีกครั้ง” นัทตอบด้วยความจริงใจ
มินยิ้มอย่างเศร้า “ฉันดีใจที่นายมีความสุข”
ทั้งสองคนยืนอยู่ท่ามกลางความเงียบ อดีตและปัจจุบันกำลังแย่งชิงพื้นที่ในใจของนัท
“แต่…” เขาลังเล “ฉันไม่สามารถลืมสิ่งที่เราเคยมีได้”
“นัท มันไม่จำเป็นต้องลืม” มินตอบ น้ำตาของเธอเริ่มไหล “แค่เก็บความทรงจำดี ๆ ไว้”
ในที่สุดนัทก็เข้าใจ การที่เขาจะรักสองคนในเวลาเดียวกันไม่ใช่เรื่องผิด
“ขอโทษนะที่ฉันไม่ได้บอกลาอย่างเหมาะสม” มินพูดขณะที่เธอกอดเขา
“ไม่เป็นไร” เขาตอบกลับ พร้อมกับรู้สึกถึงความอบอุ่นจากการกอดนั้น
เมื่อคืนมาถึง นัทยืนอยู่ท่ามกลางแสงดาวและคิดว่า เขาได้เรียนรู้ว่าความรักสามารถอยู่ร่วมกันได้ในหลายรูปแบบ
“ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” เขาพูดกับดาวในคืนที่เงียบสงบ ขณะที่อันนานั่งอยู่ข้าง ๆ เขา
และในขณะที่เสียงคลื่นกระทบกับชายฝั่ง ความทรงจำของทั้งสองสาวยังคงอยู่ในใจเขา เสมือนเป็นแสงดาวที่ไม่เคยหายไปจากท้องฟ้า
