เสียงรองเท้าผ้าใบเสียดสีกับผืนหญ้าชื้น กลิ่นดินกลบด้วยกลิ่นเน่าสาบของใบไม้เก่าลอยมาเป็นระยะ ๆ ภายใต้เงามืดของค่ำคืนที่ไร้จันทร์ บ้านไม้สองชั้นตั้งอยู่ริมป่าอย่างโดดเดี่ยว รอยแตกของไม้พื้น บันไดที่หักพัง และหน้าต่างกระจกบานเลื่อนที่ปริแตกฝุ่นจับจนขุ่นมัว ทุกอย่างเงียบงันยิ่งกว่าหลุมฝังศพ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“คราวนี้ไม่มั่วกันแน่นะ” กานต์พูด เสียงพึมออกมาพร้อมถอนหายใจแรง ๆ เธอเดินนำอยู่ข้างหน้า คิ้วขมวดแน่น ใบหน้าเก็บซ่อนความเครียดใต้ท่าทีติดตลก
“ใครจะไปคิดว่าบ้านหลังนี้ยังอยู่ดี” มินท์ตามมาด้วยเสียงพล่าของฟองเบียร์ในกระป๋องในมือ มืออีกข้างยกโทรศัพท์ขึ้นส่องไฟ
กลุ่มนี้มีห้าคน—กานต์, มินท์, แทน, เอก และปริม แต่ละคนต่างถูกอะไรบางอย่างดึงกลับมา แม้ไม่มีใครพูด ทุกคนรู้ว่าบ้านหลังนี้เป็นจุดเริ่มต้นของเรื่องราวเมื่อ 20 ปีก่อน เด็กหญิงชื่อเล่น “ดาว” เพื่อนสมัยเด็กของกานต์ หายตัวไปจากบ้านหลังนี้ ทุกปีในวันที่เธอหาย เพื่อน ๆ จะกลับมารวมตัวกัน…แต่ปีนี้มันต่างออกไป
“แบตกำลังจะหมด มีปลั๊กไฟไหม?” แทนแซว มองหาผ่านแสงไฟสลัว ๆ เอกทำทีไม่สนใจ ก้มหน้าก้มตาปรับเลนส์กล้อง
“กลับดีกว่าไหม…ที่นี่มัน—” ปริมพูดไม่จบ เหมือนติดค้างอะไรไว้ เสียงหายในคอ
ทั้งหมดเดินเข้าไปในบ้าน เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดเรียกความทรงจำให้ตีกลับ ภาพเก่า ๆ ของเมื่อครั้งยังเป็นเด็ก บรรยากาศภายในถูกปกคลุมด้วยฝุ่นหนา กลิ่นอับโชยแล่นมาตามลมหายใจ
“ไฟ!” กานต์เปิดสวิตช์ ทุกอย่างเงียบ มีเพียงคลิกของสวิตช์ ไฟไม่ติด
“ไม่มีไฟ แต่มีพวกเราวันนี้ละนะ” มินท์เล่นมุกแก้เครียด แต่แม้แต่เธอก็อดลอบมองเงายาว ๆ ของตัวเองบนผนังไม่ได้
ที่ห้องโถงกลางเอกวางกล้องลง กวาดถ่ายรอบห้องอย่างจริงจัง ในสายตาเขาไม่มีความกลัว มีแต่ความสงสัย “ถ้าเราหาอะไรได้ ก็คงมีข่าวแน่”
“เอกมาที่นี่เพื่อถ่ายคลิปลงเพจอีกแล้วใช่ไหม?” ปริมถาม คล้ายตำหนิแต่แววตาวิตกกังวล
แทนพิงผนังเงียบ เฝ้าดูทุกคนจากข้างหลัง ดูเหมือนละอายอะไรบางอย่างที่ยังไม่มีใครรู้
เสียงกระซิบเบา ๆ ผ่านเข้าหูของกานต์ เธอหันขวับ รู้สึกเหมือนมีใครเรียกชื่อจากชั้นบน “ได้ยินไหม?”
“หืม?” มินท์หันมา ส่ายหน้า ยิ้มจาง ๆ
กานต์นิ่งเงียบ เสียงนั้นวูบหายไปพร้อมเงาสีเข้มที่คืบคลานขึ้นบนผนัง ทุกคนรู้สึกราวกับมีอะไรมองอยู่จากที่สูง
พวกเขาแยกย้ายสำรวจบ้าน เอกเดินขึ้นชั้นบน กานต์ตามด้วยความลังเล ขณะที่มินท์กับปริมหยุดรอที่โถง ทิ้งแทนไว้คนเดียวตรงบันได
ข้างบน ห้องนอนใหญ่ประตูไม้ปิดสนิท เอกลองหมุนลูกบิด มันติดขัดเหมือนมีแรงขืนเงียบ ๆ อยู่ด้านใน “ช่วยหน่อย”
กานต์ลังเลแต่ก็พยายามด้วย แรงสองคนกดประตูให้เปิดในที่สุด กลิ่นอับจาง ๆ กับกลิ่นดอกโมกแห้งลอยกระทบจมูก ผงฝุ่นฟุ้ง เห็นแสงไฟสลัวจากมือถือสะท้อนกรอบรูปเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่หัวเตียง
“ดาว…” กานต์เอ่ยชื่อเบา ๆ
เอกยกกล้องถ่ายรูป “ทำไมไม่เคยรู้ว่าเธอหายตัวไปในห้องนี้?”
กานต์ไม่ตอบ ท่าทางวุ่นวายตา เธอจำบางอย่างไม่ได้—แต่รู้สึกผิดประหลาด ราวกับเคยเห็น หรือมีส่วนในวันนั้นโดยไม่รู้ตัว
เสียงกระจกร้าวดังขึ้นที่หน้าต่างตรงหัวเตียง ทั้งสองคนสะดุ้ง หันไปเห็นรอยแตกขยายอย่างช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีลม ไม่มีอะไรแตะต้อง ทุกอย่างกลับเงียบงันชวนสยอง
เอกพยายามถ่ายคลิปต่อ แต่กล้องดับวูบโดยไม่เตือน แสงจากมือถือพลันอ่อนลง
“เราควรลงไปข้างล่าง…” กานต์เสนอ เอกพยักหน้าช้า ๆ
ข้างล่าง มินท์ยืนมองรูปติดผนังเก่า ๆ ในโถง คิ้วขมวดคล้ายจะร้องไห้ “ก็ไม่มีใครพูดถึงเรื่องวันนั้น…ทำไมแม่ดาวถึงว่าแค่หายตัว เรารู้มั้ย?”
ปริมนิ่ง “พ่อแม่เธอไม่เคยให้เราขึ้นมาในบ้านหลังนี้อีก”
มินท์เหลียวมามองแทน “นายว่ายังไง?”
แทนทำท่าอึกอัก เหลือบตาตอบ “ฉัน…ฉันไม่แน่ใจ” มือเขาซ่อนอะไรบางอย่างในกระเป๋าเสื้อ
เสียงก๊อกแก๊กเบา ๆ ดังขึ้นจากด้านข้างบ้าน ทุกคนชะงัก หันไปแทบพร้อมกัน เสียงเหมือนของแข็งกระแทกกับไม้ตามจังหวะ
“ไปดูไหม?” เอกถามโดยไม่รอฟัง พาทุกคนเดินออกลานหน้าบ้าน แสงไฟโทรศัพท์ส่องเงาประหลาดในหยากไย่ รอยเท้าเล็ก ๆ เก่าจางยังจารึกอยู่บนพื้นไม้คล้ายเดินวนแล้วจางหายกลางฝุ่น
“ไม่เอา ฉันไม่ดู” ปริมพูดเสียงเบา แต่เดินหน้าตามทุกคนโดยไม่รู้ตัว
ทุกคนเดินตามรอยเท้านั้นไปจนถึงประตูห้องเก็บของหลังบ้าน ประตูไม้ถูกล็อก มีแม่กุญแจสนิมเขรอะ
มินท์ใช้กุญแจชุดเล็ก ๆ งัด แต่ล้มเหลว เธอสบตาแทน พยักหน้าเบา ๆ แทนหยิบผ้าแดงออกจากกระเป๋า เขาเปิดออกมามีตราอักษรขอมสีจาง ๆ มินท์นิ่งอึ้ง “นายได้มันมาจากไหน?”
แทนไม่ตอบ แม่กุญแจคล้ายหลุดเองประหนึ่งถูกปลดปล่อยโดยแรงที่มองไม่เห็น ประตูห้องเก็บของเปิดออกช้า ๆ
ภายในห้องเก็บของมีเพียงกล่องไม้เก่า ๆ และตุ๊กตายางขาด ๆ หนึ่งตัววางคว่ำหน้ากระดาน แทนชะงัก ไม่กล้าขยับเข้าไปใกล้ เอกยกกล้องมือถือถ่ายภาพ สายตาทุกคนจับจ้องอยู่กับมือของตุ๊กตา ซึ่งกำอยู่กับสายสร้อยสีเงินเส้นเล็ก ๆ ที่มีจี้รูปดาว
“ของดาว…” กานต์กระซิบพลางยกมือชี้ นิ้วสั่น
ปริมเอื้อมหยิบสายสร้อย ดวงตาเธอสั่นกลัวแต่ขืนใจยัดมันไว้ในกระเป๋า ทุกคนเดินกลับเข้าบ้าน โดยไม่พูดอะไรต่อ มีแค่ความเงียบงันหนักอึ้งตามมาด้วยกลิ่นดอกไม้แห้งที่คละคลุ้งขึ้นมาอีกครั้ง
คืนนั้น ความเงียบหนักขึ้นทุกขณะ ทุกคนรวมตัวกันในห้องโถง เสียงน้ำหยดดังแว่วออกจากครัว ทั้งที่ไม่มีใครเปิดก๊อกไฟฟ้า มินท์เดินไปดูพบเพียงอ่างเปล่า แต่เงาของเด็กหญิงปรากฏวูบหนึ่งในกระจกบานหลัง มือเล็ก ๆ วางแนบกับบานกระจกก่อนหายไป มินท์ถอยหลัง ปากสั่นริก
“เมื่อกี้มีใครยืนข้างหลังฉันหรือเปล่า” เธอถามเสียงเบา
ไม่มีใครตอบ เอกหันกล้องกลับ แสงแฟลชวูบขึ้น เผยให้เห็นเงาจาง ๆ เหมือนเงาเด็กหญิงในรูปที่หัวเตียง แต่หายวับไปเร็วราวสายลม ทุกคนเริ่มรู้สึกว่า ในบ้านหลังนี้ไม่ได้มีแค่พวกเขา
กลางดึก ขณะที่ทุกคนนั่งรวมกันในห้องโถง มินท์ทนไม่ไหวลุกไปเข้าห้องน้ำ ประตูข้าง ๆ ที่ควรจะปิดแน่นกลับเปิดอ้า เธอมองเข้าไป เห็นเงาเล็ก ๆ ของเด็กหญิงนั่งหันหลังให้ราง ๆ ในแสงไฟจาง มินท์แทบกรีดร้องแต่กัดฟันทน เงานั้นกระซิบเบา ๆ ว่า “กลับบ้านเถอะ…” ก่อนหายลับ
มินท์ถอยกรูด ชนกับกานต์ที่ตามออกมา ใบหน้าตื่นตระหนก กานต์ดึงเพื่อนกลับเข้าโถง “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร” พยายามปลอบใจพร้อมน้ำตาที่คลอเบ้า
ในความเงียบ ปริมเริ่มเอามือกุมหน้า ร้องไห้โดยไม่พูดอะไร ทุกคนเงียบ ไม่กล้ามองตากัน
เวลาผ่านไป ใกล้เที่ยงคืน เอกฉายไฟมือถือไปจุดต่าง ๆ ของห้อง ขณะที่แทนเปิดกล่องไม้ที่ได้มาจากห้องเก็บของ ข้างในมีเศษกระดาษซ้อนกัน กระดาษแต่ละแผ่นเป็นจดหมายเขียนด้วยลายมือเด็ก คำพูดตัดพ้อ เศร้า และวิงวอนขอให้ใครสักคนช่วยเธอออกไป ปริมอ่านออกเสียงเบา ๆ น้ำตาไหลริน
“…ช่วยฉันด้วย ฉันหนาว ไม่เห็นใครเลย…”
เสียงกระจกแตกดังลั่นจากชั้นบน ทุกคนตะลึงมองหน้ากัน แล้วรีบพากันวิ่งขึ้นไป พบหน้าต่างห้องนอนใหญ่ที่หัวเตียงแตกเป็นรูขนาดหัวคน บนพื้นมีจี้รูปดาวอีกเส้นหนึ่งวางเกลื่อนโดยไม่มีใครแตะ
กานต์หยิบมันขึ้นมา เสียงกระซิบแผ่วดังอยู่ในหัว “รู้แล้วว่าใครทำ…อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียว” น้ำเสียงเหมือนเด็กผู้หญิงปนเศร้าและโกรธ
แทนอ้าปากจะพูดแต่เงียบไป คล้ายอะไรบางอย่างพันธนาการเสียงไว้ กานต์เริ่มเห็นความทรงจำบางชิ้นผุดขึ้นในหัว วันนั้นที่ดาวหายไป เธอเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับดาวในห้องนี้ ทั้ง ๆ ที่จำไม่ได้ตลอดมา
“วันนั้นเกิดอะไรขึ้น?” มินท์ถามเสียงสั่น
กานต์หลับตาสั้น ๆ หลับหูลูบจี้ในมือ “ฉันลืม…มันคล้ายฝัน แต่ไม่ใช่ฝัน…” เธอเอื้อมมือแตะขอบหัวเตียง จุดเดียวกับที่มีแสงวับวาบจาง ๆ
จู่ ๆ เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นจากหลังม่าน หน้าต่างที่แตก มีเงาลาง ๆ ของเด็กผู้หญิงกะพริบผ่านสายตาทุกคน—แต่หายวับไป ราวกับเฝ้ามองและรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
แทนกลืนน้ำลาย “ฉันเห็นดาววันนั้น…” เขาหยุดพูดทันทีเหมือนอะไรบางอย่างบีบคอไว้ ก่อนจะเสริมเสียงเบา “เธอไม่ได้หายไป เธอถูก—”
เสียงฟ้าร้องคำรามกลางคืน ทุกคนสะดุ้ง ไฟมือถือดับวูบพร้อมกัน เหลือเพียงเงาสะท้อนในดวงตาและเสียงหายใจหนัก ๆ
เอกหยิบกล้องขึ้นมาอีกครั้ง ฝืนเปิดแฟลชถ่ายรัว แต่ภาพที่ได้มีเพียงแสงมัว ๆ กับเงาคนตะคุ่มคละกันราวกับมีคนมากกว่าห้าในห้อง
“แฟลชเป็นอะไร…” เอกว่าขาดคำ มีเสียงกระซิบรัวเร็วตรงข้างหูเขา ทุกคนเริ่มร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ หัวใจเต้นแรงจนเจ็บ
กานต์เริ่มพูดเองกับความว่างเปล่า “ขอโทษนะดาว ขอโทษจริง ๆ” เสียงสะอื้นสะท้านก้องในห้อง เงาของเด็กหญิงค่อย ๆ คืบคลานเข้าหา ทุกคนถอยหนีแต่ยิ่งถอยก็เหมือนไม่พ้นจากเขตของเงานั้น
ความทรงจำถาโถมคืน กานต์จำได้ วันนั้น ดาวถูกขังในห้องเพราะเกมซ่อนแอบของพวกเขา ไม่มีใครเปิดประตูให้ดาว ทั้งหมดเพิกเฉยเสียงร้องเรียก ปล่อยเธอไว้คนเดียวสี่ชั่วโมงในคืนที่ฝนตกหนัก ดาวกลัวและร้องไห้—ก่อนที่เธอจะหายไป ไม่มีใครรู้ว่าเธอหายไปได้อย่างไร จากประตูห้องที่ล็อกแน่นเหมือนไม่มีใครแต่จากภายใน
ปริมยกมือกุมหู “หยุด เสียงพวกนี้มาจากไหน!”
แทนทรุดเข่าลง กำผ้าแดงแน่น “ฉันแค่…ฉันกลัว ฉันไม่กล้าบอกใครว่าฉันเองเป็นคนล็อกประตู…”
ตอนนั้น เสียงเด็กหญิงกระซิบดังชัด “ทำไมทิ้งฉันไว้คนเดียว…เวลามืดแล้ว ฉันกลัว” เสียงสะท้อนเต็มห้อง เงาของดาวชูมือเล็ก ๆ มาคล้ายขอความช่วยเหลือ ทุกคนหยุดนิ่งด้วยความกลัวสุดขีด มือของเงาทาบทับที่มือของกานต์
“เราควรทำยังไง!” มินท์ร้องลั่น
กานต์ตัดสินใจ ยื่นจี้ดาวใส่มือเงานั้น “ถ้าเธอโกรธ…ก็ลงที่ฉันเถอะ”
ทันใดนั้น เงาหายไป ความเงียบโถมใส่ ทุกอย่างหยุดนิ่ง ไม่มีเสียง ไม่มีใครกล้าขยับ เงาของดาวค่อย ๆ จางหาย แต่เสียงสะอื้นของเธอยังวนเวียนในหัวทุกคน
เช้า พวกเขานั่งอยู่ในห้องโถง ไม่มีใครหลับตลอดคืน สายตาแต่ละคนเปลี่ยนไป กลายเป็นความว่างเปล่าและรู้สึกผิดถาวร
บ้านหลังนั้นเย็นเฉียบเข้าไปอีก ทุกคนออกจากบ้านมาโดยไม่ได้พูดกับใคร…เงาของดาวยังลอยคลุมอยู่ที่หน้าต่าง เฝ้ามองจากขอบป่าด้วยความเศร้า—และการรอคอยที่ไม่มีวันจบ
เสียงกระซิบเบาหวิวสุดท้ายดังตามลม “อย่าทิ้งฉันไว้อีก…”
