เสียงจักจั่นร้องแข่งกับสายลมเย็นที่พัดใบข้าวในทุ่งไหวดังซ่า ๆ เรือนพักไม้เก่าหลังหนึ่งตั้งเดี่ยวกลางนา เงาของมันทอดยาวในช่วงบ่ายแก่ ๆ ขณะนิรุจหอบกระเป๋าเป้ใบใหญ่ลงจากมอเตอร์ไซค์รับจ้าง หัวใจเขายังสั่นจากความกังวล ฝีเท้าอาจคล้ายผู้ลี้ภัย เขาเอื้อมมือแตะราวระเบียงเก่า ลายไม้เย็นกระทบฝ่ามือ ก่อนผลักบานประตูที่ฝืดเสียงดังเมี้ยดเข้าไปในบ้าน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แสงแดดอาบไล่ผนังบ้านจนฝุ่นในอากาศลอยระยิบอยู่นาน นิรุจกลั้นหายใจชั่วขณะ ทุกอย่างดูเหมือนเก่าแก่และเงียบสงัด กลิ่นเก่าๆ คล้ายใบไม้เน่าหมักผสมกับกลิ่นดินเปียก ลอยฟุ้งในอากาศ เขาปิดประตูเพื่อตัดเสียง จากนั้นวางเป้ลงข้างประตู มองสำรวจรอบตัว โต๊ะเตี้ย ผ้าปูที่นอนบาง ๆ กับตู้เสื้อผ้ากรุผนังที่ประตูบานหนึ่งปิดไม่สนิท
เสียงกุญแจเก่าคลิกในกำมือ นิรุจถอนหายใจยาว ก่อนนั่งทิ้งตัวลงบนที่นอน ลมหายใจแผ่วเบา เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจสั่นระส่ำ แล้วเสียงฝีเท้า…คล้ายฝ่าเท้าเปล่าแตะลงกับพื้นไม้เปียกดังแผ่วเบาอยู่ไกล ๆ เขาหันขวับมองทางประตู ทุกอย่างเงียบสนิท มีเพียงเงาของต้นไม้ไหวแผ่วบนผนัง
คืนแรกกับความมืด นิรุจเปิดไฟหรี่ๆ นอนขดตัวบนฟูกเก่า ความกลัวคล้ายสัตว์ตัวเล็กซ่อนในอก ทุกการขยับของบ้าน—ไม่ว่าจะเป็นเสียงไม้ลั่น เสียงข้าวลู่ลมหรือเสียงกระจกสั่นเบา—ทำให้เขาตื่นตัวตามสัญชาตญาณ เขาเหงื่อซึมฝ่ามือ คิดแต่จะฝืนใจหลับ ค่อย ๆ ผล็อยหลับไปพร้อมเสียงริ้นที่บินวนข้างหู
รุ่งเช้า แสงอุ่นช่วยให้ใจนิรุจสงบลงเล็กน้อย กลิ่นข้าวคละกับดินสดใหม่ลอยมาจากนอกหน้าต่าง เขานั่งกินกาแฟกับข้าวเหนียวที่ซื้อจากตลาดหมู่บ้าน บริเวณบ้านเงียบจนผิดสังเกต ไม่มีเสียงใครเดินผ่าน อยู่ ๆ เสียงขลุกขลิกหน้าต่างเล็ก ๆ ก็ดังขึ้น เหมือนมีอะไรมาแกะเฟรมไม้ นิรุจเผลอทำถ้วยกาแฟร่วง
หลังบ้านมีรอยเท้าเล็ก ๆ ในโคลนจาง ๆ ทอดยาวไปที่ทุ่ง เขาเดินตาม แต่รอยก็จางหาย ไกลออกไปมีต้นไทรใหญ่ แตกกิ่งคร่อมทางเดินดินเล็ก ๆ ใต้เงาไทร นิรุจเห็นเศษริบบิ้นเก่า ๆ ผูกที่กิ่ง คล้ายของที่เด็กเล่นทิ้งไว้
บ่ายวันนั้น ขณะที่นิรุจกำลังจดบันทึก เขาสะดุ้งกับเสียงเหมือนใครขีดเขียนลงบนไม้ใต้พื้นห้อง เสียงลากเล็บช้า ๆ ไม่ดังพอจะเรียกว่าฝันร้าย แต่น่ารำคาญชวนหัวใจเต้นแรง นิรุจค่อย ๆ ยื่นหูแนบพื้น สายตาเหลียวมองรอบห้องทีละมุม ไม่มีใคร…แต่เสียงนั้นหยุดกะทันหัน
เขาออกไปสูดอากาศนอกบ้าน สายลมแรงกว่าปกติ ผืนนาสีเขียวสดกลับดูกร้านราวกับแดดแรงมานาน ห่าง ๆ มีชาวบ้านเดินผ่าน เขาตัดสินใจเดินไปทักทาย ยายปั้น หญิงชราร่างเล็กส่งสายตาประหลาดมาให้เมื่อเขาแนะนำตัวว่าเป็นแขกใหม่ของเรือนพักริมทุ่ง
“อยู่ที่นั่นเหรอ…อย่าออกจากบ้านกลางคืนล่ะลูก” ยายปั้นเสียงแหบลงท้าย แล้วเงียบกริบก่อนเปลี่ยนเรื่องถามถึงงานนิพนธ์ นิรุจฝืนยิ้ม ถามยายปั้นถึงประวัติเรือนนี้ แต่ยายกลับทำเป็นไม่ได้ยิน ก่อนเดินหายไปในหมู่กลุ่มต้นข้าวสูง
คืนนั้นท้องฟ้ามืดครึ้ม เสียงลมหอบแรง ลากเอากิ่งไม้เสียดหน้าต่าง ทุกอย่างเงียบงันกว่าปกติ นิรุจนอนฟังเสียงหายใจตัวเอง เหมือนมีเสียงคนกระซิบเบา ๆ ใต้พื้น ช่วงหนึ่งเขานึกว่าฝัน แต่เมื่อเขาเปิดไฟก็ยังเห็นเงาดำวูบวาบรมตรงใต้ตู้เสื้อผ้า เขาเม้มปากแน่น ตัดสินใจเดินไปเปิดตู้ ภายในไม่มีอะไรนอกจากเสื้อผ้าบางตัวแขวนอยู่ เงาเล็ก ๆ รูปร่างคล้ายคนซุกอยู่ในมุมด้านใน เขาเพ่งมอง มันขยับหนีแสงไฟเบา ๆ
นิรุจรีบปิดตู้ กลับไปนอนข่มตา หัวใจเขาเต้นแรง สัมผัสได้ถึงไอเย็นในอากาศ แม้จะเหน็ดเหนื่อย ความสงสัยยังไหลวนในหัว—ที่นี่มีอะไรกันแน่?
วันรุ่งขึ้น เขาได้พบชายหนุ่มท่าทางเมาเบียร์ที่ร้านโชห่วยในหมู่บ้าน ชื่อยงยุทธ ยงยุทธหัวเราะเมื่อได้ยินนิรุจพูดถึงเสียงประหลาด
“มันก็แค่บ้านเก่า ของสมัยก่อน…ใครเช่าก็ได้ยินกันหมด เอ็งไม่กลัวเหรอ?”
นิรุจหัวเราะแห้ง ๆ “ผมว่ามันคงเป็นเสียงหนูมั้ง”
“เสียงคนพูดไม่ใช่เสียงหนู ถ้ามันร้องยังไงก็ใช่—” ยงยุทธเสียงเบาลง “ที่นี่ เด็กมันเคยหายไปเมื่อก่อนนะ หายไปทั้งตัว ไม่ว่าใครก็ไม่เห็น เด็กสาวคนนึง ลือกันว่าถูกซ่อนอยู่ใต้พื้นบ้าน…ฟังเล่นๆ นะ อย่าคิดมาก”
นิรุจกำถุงขนมแน่น หัวใจเย็นวาบ เขาฝืนยิ้ม ตอบรับพอเป็นพิธีแล้วรีบเดินกลับบ้าน
บรรยากาศรอบเรือนพักช่วงบ่ายเงียบกว่าทุกวัน ก่อนฝนจะตกไม่กี่นาที ลมเย็นวูบหนึ่งพัดเข้ามา เงาของไม้ด้านนอกเคลื่อนช้า ๆ บนผนัง เมื่อฟ้าแลบไกล ๆ ร่างของเด็กหญิงในชุดกระโปรงเก่าสีขาวโบกร่างผ่านข้างระเบียงไป นิรุจแน่นิ่ง หายใจแรง ไม่กล้าแม้แต่จะเปิดประตูไปดู
คืนวันนั้น เขารู้สึกเหมือนปลายเท้าเล็ก ๆ แตะข้างเตียง ลมหายใจแผ่วบางกระทบแก้ม ราวกับมีใครมาเฝ้ามองตอนหลับ นิรุจกำผ้าห่มแน่น ห้ามตัวเองไม่ให้ร้องออกมา
วันต่อมา เขาเปิดพื้นกระดานจุดที่เสียงดังในคืนก่อน เห็นซากของตุ๊กตาหัวขาด เสื้อผ้าขาดวิ่น และริบบิ้นเก่า ๆ สีซีด นิรุจหยิบของเหล่านั้นขึ้นมาแล้วนั่งพิจารณา ทว่ายังไม่เข้าใจความหมาย
เมื่อเดินออกไปที่ใต้ต้นไทร เขาสังเกตเห็นพลอย เด็กหญิงหน้าตาเศร้าคล้ำ ยืนจ้องเงียบ ๆ พลอยโบกมือเรียกเขา เสียงเด็กถามช้า ๆ
“อาจำหนูนิดได้มั้ย?”
นิรุจส่ายหน้า “ขอโทษ พี่ไม่รู้จัก”
“งั้นอย่าเดินผ่านตรงนี้กลางคืน” เด็กหญิงทิ้งท้ายแล้วเดินหายไปราวกับละลายไปกับแถวข้าวเขียว
นิรุจแปลกใจ แต่กลับบ้านโดยไม่ได้คิดอะไรมากนัก คืนนั้นเขาได้ยินเสียงเล็บขีดข่วนซ้ำอีก เสียงเปิดปิดตู้เสื้อผ้าเบา ๆ และเสียงหัวเราะแผ่วคล้ายเด็กหญิง น้ำเสียงนั้นเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
รุ่งเช้า สังเกตว่ารอยเท้าโคลนเล็ก ๆ ปรากฏในห้องอีกครั้ง คราบฝุ่นบนกระจกเต็มไปด้วยลายเส้นรูปร่างเด็ก เขาเริ่มรู้สึกว่าอะไรบางอย่างอยากติดต่อ อยากสื่อสารแต่ขัดขวางด้วยกฎบางอย่างที่เขายังไม่เข้าใจ
นิรุจเริ่มค้นข้อมูลในห้องสมุดหมู่บ้าน ได้เจอบันทึกเก่า ๆ ระบุว่ามีพิธีขับไล่ผีสมัยก่อนที่เรือนพักนี้ มีการบูชาด้วยของเล่นเด็กและเศษริบบิ้น เชื่อว่าการทำเช่นนั้นเพื่อ “ลบ” บางสิ่งบางอย่างออกจากหมู่บ้าน ไม่ให้กลับมาเตือนหรือรบกวนคนในบ้าน
คืนหนึ่ง ฝนตกหนัก หยาดน้ำกระทบหลังคาจนเสียงดังกลบทุกสิ่ง นิรุจกำลังจะปิดไฟเมื่อได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือเบา ๆ ดังจากใต้พื้นบ้าน “ช่วยหนู…” น้ำเสียงนั้นค่อย ๆ ดังขึ้นชัดเจนพอเขาจะได้ยินเป็นประโยค
เขาก้มลงแนบหู สั่นระริกระหว่างเสี่ยงถาม “ม…มีใครอยู่ไหม?”
เสียงเด็กตอบกลับมาช้า ๆ “มานิด…อาหนู จำหนูนิดไม่ได้หรือไง…”
นิรุจตกใจ เขาเคยได้ยินชื่อนี้จากข่าวเก่า เด็กหญิงที่หายไป ไม่มีใครพบศพ ไม่มีใครรู้สาเหตุ ทุกคนเลี่ยงพูดถึงเรื่องนี้
หลังจากนั้น เสียงดังผิดปกติในบ้านเพิ่มมากขึ้น เงาดำวูบวาบในมุมสายตา มีรอยเท้าเด็กปนโคลนโผล่หลังกระจกหน้าต่าง เหมือนบางอย่างกำลังพยายามผลักดันความกลัวเขาให้ถึงที่สุด นิรุจเริ่มฝันถึงช่วงวัยเด็กของตนเอง—แต่ภาพเหล่านั้นมืดมัว ซ้อนทับเสียงหัวเราะกับน้ำตาของเด็กหญิงชุดขาว
ในวันรุ่งขึ้น เขาพบกระดาษแผ่นหนึ่งสอดไว้ในตำราที่เช่าอ่านจากร้านหนังสือเก่า ตัวอักษรเขียนด้วยมือบิดเบี้ยวว่า “อย่าเชื่อใครทั้งนั้น—ความจริงอยู่ใต้พื้นนี้”
นิรุจเต็มไปด้วยความลังเล—เขาเชื่ออะไรได้บ้าง? ชาวบ้านต่างทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทุกคนมองด้วยแววตาอ้ำอึ้งเวลาเขาพูดถึงเรื่องราวลึกลับนี้ ยายปั้นหลบหน้า ขณะยงยุทธก็เปลี่ยนแผ่นพูดถึงเรื่องผีเรื่อยเปื่อยแทนหัวข้อจริงทุกครั้ง
คืนนั้น เขาตัดสินใจทำบางอย่างที่ไม่ได้คิดมาก่อน เขาใช้ไขควงแงะพื้นกระดานตรงที่เสียงเล็บขูดในยามค่ำ หัวใจเต้นรัวขณะเลาะแผ่นไม้จนเผยโพรงดำใต้พื้น ด้านในมืดสนิท เย็นยะเยือก นิรุจยื่นไฟฉายส่องเข้าไป เห็นกองเศษริบบิ้นกับตุ๊กตาขาดวิ่น และ…กระโหลกเด็กเล็ก ๆ สีเหลืองซีดวางอยู่ข้างตะกร้าของเล่น
ทันใด เสียงร้องไห้สะอื้นแว่วมาเบา ๆ ราวกับมาจากผืนดินใต้บ้าน อากาศหนาวจัดนิรุจลุกลี้ร้อนใจ แต่แล้วเขารู้สึกว่าถูกจ้องจากมุมห้อง เมื่อหันไปเห็นเงาร่างเด็กหญิงในชุดขาวยืนลาง ๆ พิงตู้เสื้อผ้า เงาสะท้อนในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความเศร้า เหมือนบางอย่างถูกลืมเลือนมานานแสนนาน
นิรุจรวบรวมความกล้าถามเบา ๆ “ต้องการอะไรจากพี่?”
เสียงขาดหาย เงานั้นตอบ “ให้อภัย…”
ความทรงจำบางอย่างผุดขึ้นกะทันหัน ภาพวัยเด็กขาดหาย ภาพเขาเป็นเด็กวิ่งเล่นในทุ่ง พร้อมเพื่อนหญิงคนหนึ่ง แต่วันหนึ่งเธอหายไป ไม่มีใครเอ่ยถึง อดีตที่เขาบอกตัวเองว่า “ลืม” หรือ “ฝันร้าย”
นิรุจน้ำตาไหล ชะงักในอ้อมแขนตน ต้องยอมรับว่าในอดีตตนเองมีส่วนรู้เห็นกับการกลั่นแกล้งอย่างรุนแรงจนเป็นเหตุให้เพื่อนหายไป เขาเมินเฉยต่อเสียงขอความช่วยเหลือ วันนั้นเขาวิ่งหนีทุ่ง ทิ้งเพื่อนไว้คนเดียว…
เงาของนิดเข้ามาใกล้มากขึ้น มือเย็นจัดสัมผัสไหล่เขา เสียงสะอื้นเด็กดังชัด นิรุจพูดอย่างสั่นเครือ “ขอโทษ…ขอโทษจริง ๆ”
เงานั้นค่อย ๆ จางหายไป เสียงฝีเท้าลากช้า ๆ รอบบ้านดับสนิท ความเงียบแทนที่ ทุกสิ่งนิ่งงันยาวนาน ก่อนที่ไอเย็นจะจางลง
รุ่งเช้า ทุ่งนาถูกแสงส่องจนสดใหม่ นิรุจนั่งนิ่งอยู่บนระเบียงหน้าบ้าน รู้สึกเหมือนแบกน้ำหนักมหาศาลไว้มานานกว่าทั้งชีวิต เสียงหัวเราะเด็กแว่วมาแต่ไกล คล้ายลมพัดผ่านใบข้าว เสียงฝีเท้านั้นจะอยู่ในใจเขาตลอดไป เพียงแต่ไม่ใช่เพื่อหลอกหลอน…แต่เป็นบทเรียนที่ต้องอยู่อย่างสำนึกผิดไปตลอดกาล
