เสียงรถตู้คันเก่าสั่นเบา ๆ เมื่อแล่นผ่านถนนหญ้ารกร้าง นัยน์ตาของดาลินจับจ้องหน้าต่างด้านข้าง ถนนนำเธอเข้าสู่บ้านพักคนไข้จิตเวชหลังเก่า ร้างเงียบมานานกว่า 30 ปี และไม่มีใครกล้าคิดจะกลับมาเหยียบเลยสักครั้ง แม้แต่คนในชุมชน ผลการวิจัยทุกฉบับว่าที่แห่งนี้ทำคนกลัวมากกว่าเยียวยา แต่เธอเลือกแวะมาด้วยภารกิจสืบหาข้อมูลสำหรับโปรเจกต์ฟื้นฟู เธอไม่เคยเปิดใจเรื่องเหตุการณ์วัยเด็กที่ฝังใจนัก เพียงบอกตัวเองว่านี่คือหน้าที่
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!รถจอดสนิทตรงทางเข้า ป้าศรี คนดูแลพื้นที่ชราส่งเสียงดักด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “คุณหมอแน่ใจนะคะ จะอยู่ที่นี่ทั้งคืน?” ดาลินยิ้มบางอย่างประหม่า แม้ว่าจะศึกษาจิตเวชกับโรคหวาดกลัวในคนอื่นอย่างเชี่ยวชาญ แต่เรื่องของตัวเองกลับเต็มไปด้วยรอยร้าว เธอมองสองเพื่อนร่วมทาง: กรรณ สถาปนิกหนุ่มเลือดร้อน กับแพร นักประวัติศาสตร์ที่ไม่ค่อยพูด ใบหน้าทั้งสองดูวางใจมากกว่าตัวเธอเสียอีก ดาลินกลืนน้ำลายและตั้งใจเดินเข้าสู่ตัวเรือน
ทางเดินทอดผ่านพงไพร เศษใบไม้แห้งลั่นใต้เท้าคล้ายเสียงใครย่ำตาม พอผลักประตูไม้ซีดเข้าตัวอาคาร จู่ ๆ กลิ่นยาเก่า ๆ ก็กระแทกเข้าโพรงจมูก ไฟฉายส่องไปที่ผนังฝ้าร่วนและพื้นไม้ผุปูพรมด้วยเศษขยะเก่า ๆ ความเงียบแช่แข็งทุกอย่าง แม้จะมีเสียงจักจั่นกับลมหวิว ๆ ผ่านหน้าต่าง ดาลินเงี่ยหูฟังแต่รู้สึกเหมือนยังขาดอะไรสักอย่างที่ควรได้ยิน
พวกเขาเดินสำรวจห้องต่าง ๆ แพรชะงักหน้ารูปถ่ายขาวดำซึ่งแต่ละคนในนั้นจ้องกล้องด้วยสายตาว่างเปล่า กรรณหัวเราะเบา ๆ “เขาเล่าว่าห้องนี้เคยมีคนไข้แปลก อย่าไปเชื่อนะดา” ดาลินทำหน้านิ่ง มองรูปนั้นนานกว่าปกติ รู้สึกขนลุกวูบ ๆ ไม่ใช่เพราะรูป… แต่เหมือนเสียงกระซิบเบา ๆ รอดผ่านออกมาจากกรอบไม้เก่า ๆ นั้น
ตกเย็น ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มริ้วเทา พวกเขาทะยอยเก็บของในห้องโถงใหญ่ กรรณช่วยติดกล้องวงจรปิดเก่า ๆ สำรวจความเรียบร้อย แล้วเฝ้ารอการพบสิ่งผิดปกติทางกายภาพ ดาลินนั่งทบทวนข้อมูลการรักษาผู้ป่วยในอดีต แพรนั่งคัดลอกประวัติคนไข้จากแฟ้มฝุ่นหนา
เสียงบางอย่างข่วนแผ่นไม้แก้วที่พื้น ดาลินหยุดอ่าน กวาดสายตาหาเจ้าของเสียง ไม่มีใครมองเห็น กรรณพูดเฉไฉ “คงหนูนะ?” แต่น้ำเสียงสั่นและหันไปหลบตา แพรพึมพำเบา ๆ ราวกับคุยกับตัวเอง “หนู…ไม่กล้าขึ้นชั้นสองหรอก” เงียบไปเสี้ยววินาทีหนึ่งก่อนกรณทำเนียนหัวเราะกลบทุกอย่าง
คืนแรกมาถึง ห้องโถงใหญ่ถูกปิดไฟ เหลือแค่แสงไฟฉายพาดเงายาวคล้ายใยมืดพันอยู่รอบตัว เสียงฝีเท้าเดินผ่านเพดาน ดาลินหลับตาข่มใจแน่น เธอรู้ดีว่าเสียงนี้ไม่ควรมีใครอยู่ข้างบน—ประตูทุกบานล็อกไว้แล้ว พลัน…เสียงกระซิบจากมุมห้อง ผะแผ่วเกินกว่าที่จะเข้าใจ แต่เหมือนชื่อเธอค่อย ๆ ลอยผ่านมา
เช้าวันใหม่ ในแสงเช้าจาง ๆ แพรวิจารณ์เสียงเมื่อคืนว่าเธอฝัน กรรณกลับตั้งใจจะปีนขึ้นไปดูบนห้องชั้นสอง ดาลินลังเลแต่ไม่อยากถูกมองว่าขลาดจึงขอตามไป แพรลูบประตูไม้ คิ้วขมวดอย่างรำคาญใจ “ห้องนี้…มันเย็นผิดปกติ”
ทั้งสามเปิดประตูขึ้นชั้นสอง พบห้องเวิ้งว้าง มีเตียงเก่าตั้งกลาง พื้นไม้มีกล่องเหล็กขึ้นสนิม ดาลินหยุดตรงนี้ หัวใจเต้นเร็ว จู่ ๆ เหมือนจะนึกอะไรออกแต่กลับลืมทุกครั้งที่พยายามโฟกัส กรรณหยิบกล่องขึ้น ดาลินสะดุ้งหวาดระแวง กรรณชะโงกดู พบจดหมายเก่ากับเครื่องรางแปลกประหลาด
แพรกระซิบเหมือนลมหายใจติดขัด “เครื่องราง…อย่าไปแตะของแบบนี้” กรรณแกล้งหยิบขึ้นโยนเล่น แต่ดาลินเห็นเหมือนมือใครบางคนสลัว ๆ สัมผัสหลังมือกรณขณะนั้นก่อนจางหาย กรรณโยนเครื่องรางลงกล่องเสียงแข็งขึ้นทันที”ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร!” แต่สีหน้ากรรณลังเลไม่มั่นใจ
ตลอดทั้งวันอากาศในบ้านยิ่งปิดอึดอัด เงาแต่ละมุมเริ่มยาวผิดปกติ ทั้งสามคนพบเสียงประหลาดบ้างในระยะไกล เห็นเงาเดินสวนบันไดแต่ไม่พบคนจริง แพรเริ่มไม่แน่ใจตัวเอง เขาพูดซ้ำไปซ้ำมาว่า “บ้านนี้เก็บเสียงแปลก…ติดอยู่ในหัว”
ดาลินหยิบจดหมายนั้นมาอ่าน ลายมือหวัดสั่น—aชื่อคนไข้ที่ขอร้องอย่าให้ใครเปิดห้องชั้นสองตอนกลางคืน ที่น่ากลัวคือจดหมายลงชื่อ…ดาลิน อักษรเดียวกับเธอเป๊ะ แม้วันเวลาห่างมากกว่า 30 ปี เธอสั่นมือปล่อยจดหมายร่วง
กลางดึก เงาสะท้อนจากบานกระจกเต้นสั่นเหมือนน้ำ ดาลินเดินตรวจรอบอาคารทีละห้อง เห็นแพรนั่งนิ่งสบตาตัวเองในกระจกเงา ดาลินแปลกใจ แพรหลบตาหลบคำถาม ไม่มีคนตอบกลับใด ๆ นอกจากเสียงกรอบแกรบจากฝ้าด้านบน
กรณลงมาแจ้งว่ากล้องวงจรปิดบางตัวดับ ทั้งที่แบตยังอยู่ ดาลินลองเช็ก แต่มีแค่เสียงหายใจหนักในเครื่องอัดเสียง กรรณกับแพรแย้งกันด้วยเสียงเงียบต่ำ ๆ กรรณบอกว่าไม่เชื่ออะไรพวกนี้ แต่แพรกลับกลัวครอบคลุมมากขึ้น คนหนึ่งพูดไปทาง คนหนึ่งสั่นศีรษะบอกให้หยุด
ช่วงดึกฝนตกหนัก ผนังไม้เริ่มดูดซับน้ำขยายเสียงข่วนกลับมา ดาลินตื่น ขาแข็งอยู่กับที่ ได้ยินเสียงกระซิบเป็นคำพูดชัดเจนขึ้น “ออกไป…” เธอฝืนหันไปดูที่มาของเสียง กลับเห็นเงาคล้ายเด็กนั่งหันหลังอยู่ปลายเตียง แต่เมื่อกะพริบตาอีกครั้งกลับเห็นว่าไม่มีใครอยู่เลย
เช้าวันต่อมา แพรมีท่าทางเบลอมากขึ้น เริ่มขังตัวอยู่แต่ในห้องเรียน กรรณอดทนไม่ไหวเดินออกไปบอกจะไปคุยกับป้าศรีที่ชุมชน เธอไม่เชื่อเรื่องผีแต่แววตาเหมือนเก็บซ่อนอะไรไว้ เกิดเสียงร่วงจากชั้นสอง เสียงปิดประตูเองดังสนั่น ดาลินใจหายวาบขึ้นมาทันที
ดาลินเดินขึ้นไปยังชั้นสองใหม่ สิ่งผิดปกติเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ กลิ่นยาข้นขึ้น เสียงข่วนกลายเป็นเสียงเคาะสั้น ๆ จากฝาผนัง เธอพยายามแก้ตัวเองว่าจิตกำลังแกล้งเธอ—แต่หูฟังเสียงชัดเสียจนไม่ใช่สิ่งที่คิดขึ้นเองได้
ดาลินเจอประตูห้องเด็กแน่นสนิท ลองจับลูกบิด ความเย็นเหมือนน้ำแข็งกระจายสู่อุ้งมือ ข้างในเงียบเกือบสนิท ราวกับความมืดดูดกลืนทุกเสียง เธอได้แต่ยืนฟัง รู้สึกเหมือนเสียงลมหายใจใกล้หูอยู่เบื้องหลัง
ตอนค่ำ กรรณกลับมาด้วยท่าทีเครียดกว่าเดิม ตอนคุยกันรอบโต๊ะ แพรเริ่มพูดถึงความทรงจำบางอย่างที่ตัวเองหลงลืม “ฉันเคยมาที่นี่หรือเปล่า…ทำไมฝันแต่ภาพพวกนี้
