เสียงร้องของนกแม่เบี้ยดังลั่นในรุ่งสาง ความชื้นจับในอากาศ ภูมิเวียง หมู่บ้านเล็กกลางหุบเขาเงียบงันอย่างน่ากระวนกระวาย ฟินยืนเหม่อมองควันขาวที่ลอยขึ้นจากซากบ้านไม้หลังที่ติดไฟตั้งแต่เมื่อคืน ใจเขาเย็นชืด แม้จะใส่เสื้อตัวหนาจนแนบแน่น แขนเสื้อเปื้อนเขม่าดำในขณะที่ดวงตายังคงจับจ้องเปลวแดงในความทรงจำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เมื่อคืนนี้ บ้านของเขาถูกไฟไหม้ แม่ไม่อยู่ มีเพียงตัวเขา น้องสาววัยสิบขวบชื่อแวว และยายสะอื้นที่เดินไม่ได้ นั่งนิ่งๆ ในเปลของตัวเอง ฟินคว้าตัวแววฝ่าเปลวไฟออกมา ยายร้องหาแม่อยู่นานก่อนจะเงียบไป ทั้งคืนทั้งสามอยู่ใต้เงาไม้ ฝนสาดซัด พวกเขาตัวสั่นจนเช้า
“ลูก พรุ่งนี้เราจะอยู่ยังไง” เสียงยายลอยมาเบาเบาเมื่อฟินก้มลงมัดเชือกเชิงเปลให้แน่นกว่าเดิม นัยน์ตายายลึก คล้ายขอบเหวในภูเขา ฟินไม่ตอบ ก้มหน้าลงต่ำ ลมบุกรูหูและเปลือกตา
ช่วงสาย ชาวบ้านเริ่มทยอยกันมาดูซาก เศรษฐีภู ที่ถืออำนาจในหมู่บ้าน เดินนำมาพร้อมทนาย ฟินเหลือบไปเห็นนายกวง ผู้ใหญ่บ้านยืนขึงขัง สีหน้ากระวนกระวายใจ ชาวบ้านซุบซิบถึงสาเหตุไฟไหม้ บ้างว่าไฟฟ้าลัดวงจร บ้างว่ามีมือดีจุดไฟ ฟินเริ่มรู้สึกหน่วงในอกผิดแปลกจากความเสียใจ
“เฮ้ ฟิน เห็นใครเดินวนแถวบ้านเมื่อคืนไหม” ทนายญาติเศรษฐีถามขึ้นระหว่างตรวจจุดไฟ ฟินมองเขา หูอื้อ แล้วส่ายหัว เฉไฉ “ทุกอย่างเร็วมากครับ” แววเกาะชายเสื้อเขาแน่น
ฟินนำแววไปนั่งใต้ศาลา วางผ้าห่มขาดๆ คลุมไหล่น้อง เขาเหนื่อยเกินจะพูด แต่แววเงียบผิดปกติ ต่างจากวันก่อนที่มักเอ่ยปากชวนคุยสารพัด ฟินจ้องตาแวว รู้ว่าเด็กหญิงกำลังปิดบังอะไร
“แวว เมื่อคืนนี้เธอเห็นแสงไฟจากตรงไหนบ้าง” ฟินถามเบาๆ แววไม่ตอบทันที ลูบผ้าชั้นในมือ พลางหลบตา ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่วว่า “…เห็นเงาคน วิ่งลงเขาไป”
รอยประเดิมของเงาในความมืดยามไฟแดงแลบลิ่วติดตาฟิน มันไม่ใช่ความรู้สึกกลัวแค่บ้านจะไหม้ แต่มันคือกลัวความจริงจะบาดเจ็บกว่าที่คิด เขาจำได้ว่ายังเห็นรองเท้าสีฟ้าน้ำเงินของพ่อที่เคยหายจากบ้านเมื่อสามปีที่แล้ว โผล่วับในแสงไฟ
คืนต่อมา พวกเขานอนรวมใต้ถุนศาลาวัด ในรวมเสื่อเก่าเสียงจิ้งหรีดร้องอยู่ล้อมรอบ ฟินพลิกตัวไปมาทั้งคืน คำถามคาใจ ส่วนน้องสาวก็หลับน้ำตาเปื้อนแก้ม เช้ามาเศรษฐีภูส่งคนมามอบข้าวของเล็กๆ น้อยๆ พร้อมน้ำเสียงกระด้าง “ทำใจเถอะ ไฟไหม้เป็นกรรมเก่า ข้าวใหม่หุงให้ยายกิน พรุ่งนี้ค่อยคิดต่อ”
ฟินฝืนรับของมา หัวใจหนักหน่วง เขามองแม่ที่เพิ่งกลับมาจากขายของในเมือง พอเห็นสภาพบ้าน มือแม่สั่น น้ำเสียงแหบพร่า “ลูก แม่ขอโทษ แม่…” ฟินนิ่ง ยายร้องเบาๆ ว่า “มันไม่ใช่ความผิดของใครหรอก”
หลังงานซ่อมแซมเริ่มต้น ฟินสังเกตประปวนพวกผู้ใหญ่กลับคอยหลบสายตาเขา พ่อไม่กลับมาสักที แม่หลีกเลี่ยงคำถามเรื่องพ่อทุกครั้งที่ฟินเอ่ยปาก แม้คำตอบริมฝีปากจะแฝงด้วยความกลัว ฟินพยายามไล่ความเจ็บใจที่ก่อตัวขึ้นในอกทุกวัน
คืนหนึ่ง ฟินเห็นชายเงาดำใกล้ริมป่า เขาลุกออกจากเพิงชั่วคราว แววกระซิบว่า “อย่าไปคนเดียว” ฟินดึงน้องหลบในเงาไม้แล้วค่อยค่อยย่องออกไป พบเพียงรอยเท้าเหยียบกรวดไปทางโรงฉายหนังร้างริมหมู่บ้าน
กลางแสงเพลิงวับๆ ของไฟฉาย ฟินเดินเข้าโรงหนังร้าง พบกล่องไม้ใบเดิมซ่อนอยู่หลังฉากสกปรก เมื่อเปิดออกพบรูปเก่า รูปนั้นถ่ายคุณพ่อยืนข้างเศรษฐีภู กับขวดน้ำมันก๊าด ฟินขนลุกซู่ เสียงขีดไม้ขีดดังแผ่วจากมุมมืด
“ใคร!” ฟินตะโกน ลมหายใจติดขัด เงาหนึ่งทะมึนอยู่ด้านหลังโรงฉาย “ฟิน กลับเถิด” เสียงแหบของแม่ดังข้างหู เมื่อฟินหันกลับไป แม่มายืนขวางตรงหน้า นัยน์ตาเธอไหวสะท้าน
“แม่… ที่บ้านไหม้เพราะใครกันแน่” ฟินจ้องลึกเข้าไปในตาแม่ แม่กลืนน้ำลาย ชั่วอึดใจ ไม่มีคำตอบ นอกจากน้ำตาร้อนผ่าวที่ไหลเงียบๆ ลงแก้ม ฟินสะอื้นในอก ห้ามไม่ให้เสียงหลุดรอดออกมา
แม่เล่าให้ฟินฟังว่า พ่อของเขาติดหนี้การพนัน ถูกเศรษฐีภูขู่ – “ถ้าไม่คืนเงิน ฉันจะทำให้บ้านแกไม่เหลืออะไร” พ่อจึงหนีออกจากหมู่บ้านเมื่อคืนก่อนเกิดไฟไหม้ แม่เองถูกกดดัน เชื่อว่าไฟที่ไหม้ไม่ได้เกิดโดยบังเอิญ มันคือการข่มขู่ของเศรษฐีภู
ฟินเข้าหาผู้ใหญ่บ้านกวงเพื่อขอความช่วยเหลือ แม้ผู้ใหญ่บ้านจะสั่นหน้าอย่างกลัวเกรง ฟินยังคงไม่ยอมแพ้ ตลอดหลายวันถัดมา เขาเริ่มสืบหาหลักฐาน ถามเพื่อนบ้าน ขุดรอยเท้า สังเกตกองขี้เถ้าที่ดูผิดปกติ ฟินเริ่มเอาชนะความกลัวในหัวใจ เขาไม่ต้องการแค่ความปลอดภัย เขาต้องการความจริง
คืนหนึ่ง ฟินตามรอยเสียงแว่วของคนเดินเข้าไปในป่า เจอเศรษฐีภูพร้อมลูกน้องยืนคุยกันท่ามกลางแสงไฟฉาย “จะปล่อยให้เด็กนั่นพูดมากไม่ได้” เศรษฐีภูพูดเสียงต่ำ กลิ่นน้ำมันก๊าดฟุ้งในอากาศ ฟินสะดุ้ง หายใจลึก รวบรวมความกล้า จะถอยกลับ แต่เผลอเหยียบกิ่งไม้เสียงดัง ทุกคนหันมาทันที
“นั่นใคร!” ลูกน้องเศรษฐีภูพุ่งเข้าใส่ ฟินวิ่งหนีฝ่าแนวไม้ กลิ่นหยาดเหงื่อผสมกลิ่นดินเหนียว แววปรากฏตัวช่วยพี่ชายด้วยการโยนก้อนหินเบี่ยงเบนความสนใจ ฟินใช้จังหวะนั้นกระโดดข้ามรั้วสวน กลับเข้าหมู่บ้าน มือสั่นระริก
รุ่งเช้า ฟินเข้าไปหาเศรษฐีภูที่บ้าน เข้ามอบขวดยาพร้อมโน้ต “ผมรู้นะ ว่าเกิดอะไรขึ้นคืนนั้น แต่ผมจะไม่พูด ถ้าคุณสัญญาว่าจะไม่รังแกใครในหมู่บ้านเราอีก” เศรษฐีภูชะงัก มองฟินนิ่งๆ สุดท้ายพยักหน้าช้าๆ
เมื่อฟินเดินจากมา แววถามเบาๆ “พี่กลัวไหม” ฟินตบบ่าน้องสาว “กลัว แต่กล้าดีกว่าเก็บกลัวไว้จนอดทนต่อไปไม่ได้” แววฝืนยิ้ม ความเศร้าหม่นคลายลงในตาเล็กๆ คู่นั้น
ไม่นานหลังจากนั้น เศรษฐีภูค่อยๆ เปลี่ยนน้ำเสียง ไม่คุกคามชาวบ้านเหมือนก่อน ฟินกับแม่กับยายและแววเริ่มปลูกบ้านใหม่ด้วยกำลังตัวเอง ผู้ใหญ่บ้านส่งเสริมลูกชายเพื่อนบ้านมาช่วยสร้าง ฟินฝึกซ่อมไม้ ซ่อมหลังคา เขาเรียนรู้ที่จะเชื่อใจผู้อื่นอีกครั้งทีละน้อย
คืนหนึ่ง ยายเรียกฟินไปนั่งเงียบๆ ที่ศาลา “หนูโตแล้วนะ ฟิน ไม่ต้องซ่อนหัวใจตัวเอง… หลานต้องยกลูกกุญแจอดีตออกจากอกบ้าง” ยายลูบหัวฟินเบาๆ ฟินฝืนยิ้ม น้ำตาซึมโม่งม่านตา เขากุมมือยายไว้แน่น เงียบงันในความอบอุ่นนั้น
เช้าสุดท้าย ก่อนจะปลูกบ้านเสร็จ ฟินนั่งข้างกองไฟอ่อนๆ กับแวว เขาสารภาพด้วยรอยยิ้มอ่อนโลก “พี่กลัวจะสูญเสียอีก แต่พี่กลัวกว่าถ้าไม่กล้ารับความจริง” แววซบไหล่พี่ พลางพูดเสียงแผ่ว “เดี๋ยวเราก็ผ่านไปด้วยกัน”
แสงแดดแรกสาดลงบนหลังคาไม้ที่กำลังสร้างขึ้นใหม่ ฟินหันไปมองครอบครัว รอบด้านหมอกจางลอยเหนือภูเขา ทุกสิ่งเริ่มต้นใหม่อีกครั้งในเงาเพลิงที่ดับไปแล้ว แต่บทสวดของหัวใจทุกคนยังดำเนินต่อไป เงียบงัน แต่เปี่ยมด้วยความหวัง
