เสียงลมเย็นกรูผ่านทุ่งน้ำแข็งเหือดแห้ง พัดเส้นผมสีดำยาวของแคนค่อย ๆ กระพือริ้ว แคนยืนกอดอก มองเส้นขอบฟ้าสีเงินด้วยแววตาแข็งกร้าว ในอกซ่อนความไม่มั่นใจที่ลึกจนยากบรรยาย เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีไม่เหมือนใครในหมู่บ้านที่ตั้งอยู่ขอบทุ่งน้ำแข็งประชิดทะเล ฟาร่า น้องสาววัยสิบสี่ปีผู้ขาไม่มีกำลัง เธอใช้เก้าอี้เลื่อนไม้แบบทำเองเพื่อเคลื่อนที่ไปไหนมาไหน แคนบอกตัวเองว่าเขาหนักแน่นและแข็งแกร่งพอจะปกป้องน้อง แต่ความจริงคือเขาหวาดกลัว โดดเดี่ยว แล้วบางทีเขาอาจถึงกับอิจฉาความเมตตาของคนในหมู่บ้านที่มีให้น้องมากกว่าเขาด้วยซ้ำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แสงจันทร์ส่องผ่านช่องไม้เก่าของกระท่อม พ่อกลับมาดึกเหมือนทุกคืน มือหยาบกร้านของเขาวางถุงใบใหญ่ลงข้างเตียง วางใจได้—ยังพอมีอาหารอีกสามวัน เสียงพูดคุยแผ่วเบา แคนมองพ่อด้วยสายตาจับสังเกต “พ่อ เจออะไรแปลกบ้างมั้ย?” แคนถามด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง พ่อเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบว่า “ใต้ผิวน้ำแข็งบางจุด รู้สึกเหมือนได้ยินเสียง…กลุ่มคนตะโกน เบาๆ ไม่ใช่เรื่องจริงหรอก พ่อคงเพลีย”
ตอนมื้อค่ำ ฟาร่านั่งเงียบ สายตามองละลานผ่านหน้าต่างเล็ก ๆ ไปยังความมืดข้างนอก “แคน อยากรู้มั้ย ถ้ามีกระจกใหญ่ วางบนผืนน้ำแข็ง เราจะเห็นอะไรสะท้อนกลับมา?” แคนขยับยิ้มบางอย่างเก้อเขิน “ก็คงเห็นพวกเรา หน้าตลกๆ สองคน” ฟาร่าเอียงคอ “ฉันว่าคงไม่ใช่ บางทีอาจเป็นสิ่งที่เราไม่อยากเห็นเลย”
รุ่งเช้าวันถัดมา หมอกขาวแตะขอบกระจกหน้าต่าง เสียงระฆังเตือนในหมู่บ้านดังขึ้นโยงไกล บางอย่างเกิดบนพื้นที่น้ำแข็งนอกหมู่บ้าน เสียงเตือนคราวนี้ไม่เหมือนเดิม แคนออกไปเปิดประตู พบโตโล เพื่อนสนิทของพ่อมีเลือดเปื้อนขา “มันอยู่ใต้ผิวน้ำแข็ง…เสียงนั้น มันเรียก…” พูดถึงตรงนี้ โตโลหลับตาแน่นเหมือนต้องการหนีจากบางสิ่งที่หลบซ่อนอยู่ในความทรงจำ
แคนรู้ตัวทันทีว่าต้องไปพิสูจน์เอง แม้จะกลัวใจตน ฟาร่าดักหน้า สายตาคมแน่วแน่ “พี่ต้องให้ฉันไปด้วย ไม่งั้นจะไม่ยอมกินข้าวอีก” แคนลังเล ก่อนจะยอมอย่างหมดทางสู้ พ่อห้ามแล้วห้ามอีก—แต่ก็พ่ายแพ้ต่ออำนาจของจิตวิญญาณเด็กทั้งสอง แม่เสียไปตั้งแต่ฟาร่าเกิดใหม่ ๆ แคนจึงติดนิสัยคิดแทนทุกคน ฟาร่าเองก็เอาแต่ใจเมื่อถูกกันไว้
การเดินทางเริ่มต้นที่ชายขอบของทุ่งน้ำแข็งขาวโพลน ใต้เท้าทั้งสองคือความลี้ลับและประวัติศาสตร์พันปีที่ถูกกลบไว้ ฟาร่าใช้เก้าอี้เลื่อน ไถลไปบนผิวเรียบแต่เปราะบาง แคนนำทางแต่รู้สึกว่าตนเองเป็นเด็กที่หลงทางในใจตัวเองตลอดเวลา “กลัวเหรอ?” ฟาร่าถามแคนพูดเสียงอ้อมแอ้ม “ใครล่ะจะไม่กลัว ถ้าแผ่นน้ำแข็งนี้แตก พวกเราก็…” ฟาร่าส่ายหน้า “แต่อย่างน้อยเราก็ไม่วิ่งหนี”
แถวรอยแยกที่ผู้ใหญ่ห้ามแตะต้อง พวกเขาเห็นรอยเท้าสัตว์ประหลาดลากผ่านหมอก ฟาร่าเอื้อมจับมือแคนแน่น “มันคืออะไร?” แคนลองย่อตัวฟังเสียงในรอยแตก ได้ยินเสียงเหมือนเสียงเด็กชายหัวเราะ ถูกขยายและบีบอัดให้ผิดรูป ทุกอย่างดูเหนือจริง เขากลั้นใจพาน้องสาวข้ามรอยแยก ลมหายใจติดขัดเป็นจังหวะ
เสียงกึกก้องกวนใจตามพวกเขาไป ฝันประหลาดตามหลอกหลอนในคืนนี้ แคนลุกมาเห็นฟาร่านั่งข้างหน้าต่าง เจรจาเสียงเบากับเงาตัวเอง “ถ้าใต้น้ำแข็งมีใครอยู่จริง แล้วเขาอยากพูดอะไรกับเรา?” เสียงแคนเบรค “ฟาร่า อย่าเชื่อเสียงประหลาด เดี๋ยวก็หัวเสียเหมือนโตโล” ฟาร่ายิ้มจาง “บางทีเสียงนั้น อาจเป็นแม่ของเราเอง”
รุ่งขึ้น ทั้งสองเดินทางลึกเข้าไปยังพื้นที่ที่ไม่มีใครกล้าเฉียด ธารน้ำแข็งปะติดปะต่อเป็นลวดลายกระจกแตก ภาพสะท้อนเองก็เปลี่ยนแปลงรูปร่าง สลับไปมาเหมือนมีโลกอีกใบอยู่ด้านล่าง ฟาร่าสัมผัสได้ถึงการสะกิดใจบางอย่าง “พี่ แม่อาจจะอยู่ใต้ผิวน้ำแข็ง” แคนเริ่มโกรธ “ฟาร่า หยุดเถอะ!” คำพูดขึงขังมากเสียจนฟาร่าก้มหน้า น้ำตาซึมปรากฏบนขอบตาแกร่ง
เสียงแปลกในรอยแตกดังขึ้นเรื่อยๆ ต่อเนื่องจนทั้งสองทนไม่ได้ แคนตัดสินใจทุบแผ่นน้ำแข็งตรงหน้า ไม้กระบองกระแทกเสียงดังลั่น ความกลัวจู่โจม “พอเถอะ!” ฟาร่าร้องออกมาด้วยเสียงสะอื้น ภาพสะท้อนใต้ผิวน้ำแข็งกลับไม่ใช่หน้าเขา แต่เป็นหน้าหญิงสาวอ่อนโยน ดวงตาคุ้นเคยกำลังจ้องมองมา แคนถอยกรูด หัวใจเต้นกระหน่ำ
ทั้งสองสติหลุด จ้องภาพนั้นอยู่หลายวินาที “เห็นมั้ย…” ฟาร่าพูดด้วยเสียงแหบต่ำ “แม่ไม่ได้ไปไหน” แคนไม่กล้าตอบ มีเพียงเสียงหอบเหนื่อย ไหล่สั่น
ค่ำคืนต่อมา ฟาร่าฝันอีกครั้ง เห็นแม่ยิ้มอยู่ข้างๆ น้ำแข็งแตกเป็นรอยแตกร้าวออกจนน้ำเสียงกัมปนเศร้าไหลเข้ามาในหัวใจ ฟาร่าสะดุ้งตื่น เช้ามาเธอตัดสินใจตามเสียงในใจ พุ่งเข้าสู่รอยแยกอันตราย แคนไล่ตามทัน ฟาร่าลื่นตกขอบฟ้าเยือกเย็น แคนตะโกนสุดเสียง วิ่งคว้าแขนไว้ทัน ทั้งคู่ห้อยตัวกลางรอยแยกกว้าง “ฟาร่า! อย่าเพิ่ง… ฟังพี่!” ฟาร่าร้องไห้ “ฉันคิดถึงแม่…ได้ยินเสียงแม่ทุกคืน” แคนกลืนก้อนสะอึกในลำคอ ลงมือดึงฟาร่าขึ้นมา ฝ่ามือเลือดซิบ
หลังช็อกจากเหตุการณ์นี้ ทั้งสองซบหน้าร้องไห้กลางผืนน้ำแข็ง ซากแผลบนมือนั้นคือสิ่งย้ำเตือนถึงความเปราะบางในใจ “พี่ก็คิดถึงแม่เหมือนกัน” แคนเอ่ยครั้งแรก ฟาร่าจ้องตานิ่ง “พี่กลัวที่จะยอมรับเหรอ ว่าคนเราก็อ่อนแอได้?” ความเงียบระหว่างพี่น้องหนักแน่นยิ่งกว่าเสียงลม
พายุหิมะโหมกระหน่ำเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทั้งสองต้องหาทางกลับหมู่บ้าน แคนเริ่มเปลี่ยนไป เขาไม่ปิดกั้นอารมณ์อีกต่อไป ฟาร่าคอยให้กำลังใจ “พี่ไม่ได้อยู่คนเดียว” คำสั้น ๆ นั้นลอยอยู่ในหูแคนเหมือนเสียงสู่ขวัญ
เมื่อหิมะจางลง พ่อปรากฏตัวข้างประตู พ่อกอดทั้งสองแน่น เสียงสะอื้นของผู้ชายที่ไม่เคยอ่อนแอเผยแผ่ว “ขอโทษ ที่ปกป้องหนูไม่มากพอ” แคนเงียบ ฟาร่าจับมือพ่อแน่น “เรามีกันแค่นี้พ่อ…เราไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้” น้ำตาผสมความอบอุ่นใจไหลริน
ในที่สุด แคนกับฟาร่าออกเดินทางอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ได้เดินทางเพื่อหนีเสียงในใจ กลับเป็นการเผชิญและยอมรับอดีตที่หลอกหลอน พวกเขาเลือกเดินบนผืนน้ำแข็งโดยไม่หลีกหนีอีกต่อไป ท่ามกลางภาพสะท้อนแตกสลาย แคนจับมือฟาร่าแน่น
เสียงกู่ก้องแห่งอดีต ยังคงวนเวียน แต่ไม่มีอำนาจควบคุมชีวิตทั้งสองอีกต่อไป เพราะในโลกที่ความเย็นเหงาจะแช่แข็งทุกอย่าง มาแต่เพียงการยอมรับจึงปลดปล่อยหัวใจจากความเศร้าได้จริง…
