เสียงล้อกระเป๋าลากที่ฝนเปียกชื้นดังแกรกอยู่บนพื้นทางเดินหน้าหอพักเก่า ภูริก้าวเท้าด้วยความลังเล ลมหายใจเต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นฝน ป้าย “ห้อง 507” สลักตัวเลขหลุดรุ่ยเหนือประตูไม้สีหม่น เขาสูดลมหายใจและผลักประตูเข้าไป ภายในปรากฏแสงแดดหนังสือไหลลอดบานหน้าต่างมากระทบกับกระจกเก่าสีดำตามมุมห้อง สะท้อนเงาของเขายืนเดียวดาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พี่…อยู่ใหม่เหรอครับ?” เสียงเด็กหนุ่มจากห้องข้าง ๆ ทักมาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
ภูริวางกระเป๋าและยิ้มจืด “ใช่ พี่ชื่อภูริ เป็นเด็กใหม่ปีสาม ย้ายกลางเทอม”
“ผมชื่อเซฟ ถ้ามีอะไร…เรียกได้เลยนะครับ” เซฟยิ้มเอียง ซ่อนบางส่วนของความลังเลไว้ในแววตา
“ขอบใจมาก” ภูริพยักหน้าแล้วหันไปจัดของ กระจกในห้องสะท้อนปรายตาของเขาเหมือนมีอะไรเป็นเงาซ้อนบาง ๆ
คืนนั้น ฝนเทกระหน่ำ ภูรินอนบนเตียงใหม่ เสียงหยาดน้ำซัดหลังคาไม้อย่างกล้าท้าฝัน จู่ ๆ กระจกเก่าก็ส่งเสียงครูดแผ่วเบาเหมือนมีบางอย่างเคลื่อนไหวข้างใน เขาผงะ ปาดเหงื่อ เย็นเยียบเกาะที่ต้นคอ สะท้อนในกระจก เงาหลังของเขากลับขยับแยกตัวเองน้อย ๆ ก่อนกลืนหายไปกับความมืด
“พี่…พี่ได้ยินเสียงแปลก ๆ มั้ย” เซฟกระซิบเบา ๆ ผ่านฝากระจกหน้าต่างห้องถัดไปในคืนฝนถัดมา
“เหมือนมันกระซิบชื่อเรา…” ภูริหลบตา ไม่กล้าบอกว่าเขารู้สึกมากกว่านั้น
เซฟพยายามหัวเราะกลบเกลื่อน “คงเป็นเสียงลมมั้งครับ หรือไม่ก็…เสียงใจเราเอง”
“พี่ไม่กลัวหรอก” แต่หัวใจเขากลับเต้นรัวไม่ตรงจังหวะ
วันต่อมา ระหว่างทางไปตึกเรียน ภูรินั่งริมหน้าต่างรถสองแถว มองสายฝนบนกระจก โลกนอกหน้าต่างพร่าเบลอ คนเดินพลุกพล่าน ไกลออกไปมีเงาร่างหนึ่งในชุดนิสิตเก่าเดินฝ่าสายฝน เขากระพริบตาถี่ ๆ เงานั้นหายไปในสายฝนทันที
เซฟนั่งข้าง ๆ หัวเราะพลางหมุนขวดน้ำ “เพิ่งเคยอยู่หอรวมใช่ไหมพี่”
“อืม…แต่เหมือนเคยอยู่ที่นี่มาก่อน” ภูริพูดโดยไม่ได้คิด
เซฟเงียบ ก่อนหรี่ตาลง “บางทีมันก็แค่ความคุ้นเคยน่ะพี่”
ตอนดึก ภูรินอนพลิกซ้ายขวา สายตาหยุดอยู่ที่กระจกเก่าอีกครั้ง ภาพสะท้อนในกระจกไม่ใช่ใบหน้าของเขา แต่เป็นเด็กชายผมเปียกน้ำตาไหล หน้าคุ้น ๆ เจ็บปวดเกินจะบรรยาย ภูริหลับตาแน่น ลมหายใจกระชั้น
มือภูริเผลอกำหมอนไว้แน่น ก่อนลืมตา เงาเด็กชายยังคงอยู่ในกระจกแต่บางลงเรื่อย ๆ
“มองหาอะไร?” เสียงกระซิบต่ำ ๆ จากในกระจกยิ่งชัด เขาผงะ ร่างกายสั่นน้อย ๆ
เช้าวันถัดมา ภูริไม่กล้าสบตากระจกอีก เขารีบออกจากห้อง ลงไปซื้อกาแฟที่โรงอาหาร เซฟวิ่งเข้ามาทักด้วยความร่าเริง
“เมื่อคืนเป็นยังไงบ้างพี่?”
“หลับไม่ค่อยสนิทน่ะ” ภูริพลั้งปาก เซฟยิ้มอย่างเข้าใจ
“ห้อง 507 มัน…มีอะไรมากกว่าที่เห็นนะ” เซฟลดเสียงลง เงียบไปชั่วครู่ก่อนเปลี่ยนเรื่องทันที
ระหว่างวัน ภูริสังเกตเห็นรอยร้าวบนผนังห้อง 507 ลวดลายผิดธรรมชาติ มันลากลึกเป็นทางเหมือนบางอย่างมีพลังจะออกมาจากข้างใน เขาเอามือแตะ รู้สึกถึงความเย็นเยียบและเจ็บแปลบ มุมตาชำเลืองไปที่กระจกเงาทีละนิด ๆ
เย็นวันเดียวกัน ภูริพาเซฟขึ้นมาห้อง “แกไม่กลัวหรือ?”
“กลัว แต่อยากรู้มากกว่า กลัวมันจะเป็นแค่อะไรที่เราสร้างขึ้นเอง”
“คืนนี้…ลองอยู่เป็นเพื่อนกันนะ?” ภูริเสนอ
ท่ามกลางสายฝนที่ยังคงเทร่วง กระจกเงาสะท้อนทั้งสองยืนเคียงกัน มีประกายไฟแวววาวแฝงอยู่ในตาเด็กหนุ่มทั้งสอง
“เคยกลัวเงาตัวเองไหมพี่?” เซฟถามเสียงเบา
ภูริส่ายหน้า “ฉันกลัวเงาอดีตมากกว่า”
เสียงเคาะประตูดังผิดเสียง ตุ๊บ ๆ ๆ ทั้งคู่สะดุ้ง เงาบางอย่างขยายตัวในกระจก เงาของภูริและเซฟทับซ้อนจนเป็นเงาเดียวกัน ภูริเอื้อมมือออกไป กระจกส่งคลื่นเย็นเฉียบย้อนกลับ นิ้วมือแตะลงไปเบา ๆ ทันใดนั้นดีดตัวด้วยพลังแปลกประหลาด
ในห้องกะพริบไฟวูบวาบ เหมือนบรรยากาศขยับเขยื้อน ภูริเห็นภาพซ้อนทับสิ่งที่เขาไม่อยากระลึกถึง เบื้องหน้าคือภาพบ้านเก่า แม่ยืนร้องไห้ เขาในวัยเด็กหลบอยู่หลังม่าน ทุกความรู้สึกที่เก็บไว้พรั่งพรู น้ำตาไหลโดยไม่รู้ตัว
เซฟวางมือบนไหล่ “บางครั้ง…เราต้องยอมรับว่ามีส่วนของตัวเองที่เราอาจเกลียด”
ความเงียบคลุมแน่นในห้องจนแม้ฝนก็ไม่อาจกลบเสียงหัวใจ ภูริหันมาช้า ๆ “นาย…เห็นอะไรในกระจกไหม?”
เซฟสบตา “เห็นตัวเองเหมือนกัน แต่บางทีเงานั่นก็แค่เราในอดีตที่ยังไม่กล้าคุยด้วย”
ทั้งสองนั่งแนบข้างกันจนเช้าตรู่เมื่อแสงแดดแรกสาดเข้ามา กระจกกลับกลายเป็นสีขุ่นจาง ๆ ไม่สะท้อนเงาอะไรอีกต่อไป
ต่อมา สองคนเริ่มใช้ชีวิตที่สนิทกันมากขึ้น ภูริค่อย ๆ เปิดใจถึงความรู้สึกผิดที่ฝังในอดีต—เขาเคยพูดรุนแรงกับแม่ก่อนแม่จากไป เขาไม่เคยให้อภัยตัวเอง ภูริพร่ำบ่น “มันเหมือนผมติดอยู่ข้างในตรงนั้น ผมทำให้แม่เสียใจ”
เซฟไม่พูดอะไร เพียงจับมือแน่น สายตาหนักแน่น “บางอย่างมันไม่ได้หายไป แต่มันก็ไม่ได้เป็นโทษตลอดไป”
ค่ำหนึ่ง ฝนตกหนักภูริฝันว่าตัวเองเดินอยู่กลางทางเดินหน้าห้อง 507 ห้องกลับมืดสนิท ในฝันภูริคว้ากุญแจไขประตูกระจก เงาเด็กชายค่อย ๆ กลายเป็นตัวเขาเอง ภูรินั่งลงตรงหน้าเงานั้นและพูดเสียงสั่น “ขอโทษนะ…”
เงานั้นจ้องกลับ รอยยิ้มเศร้าปรากฎขึ้น กะพริบหายไปในกระจกที่แตกออกเป็นเสี่ยง ภูริสะดุ้งตื่นด้วยน้ำตาเปียกแก้ม
วันรุ่งขึ้น เขาตัดสินใจบอกเล่าเรื่องของตัวเองให้เซฟฟังเต็ม ๆ “ฉันโตมากับฝนกับความกลัว ฉันกลัวว่าตัวเองจะเป็นคนไม่ดี…เหมือนที่แม่บอกในวันที่ทะเลาะกันครั้งสุดท้าย”
เซฟหยุดคิดแล้วตอบ “ถ้าเธอไม่ดี เธอคงไม่รู้สึกผิด เอาเถอะ นายจะทำยังไงก็ขึ้นอยู่กับวันนี้”
คืนรุ่งขึ้น ภูริยืนหน้ากระจกเงาด้วยใจเด็ดขาด “ไม่ว่าจะเห็นอะไร นายคือส่วนหนึ่งของฉัน แต่อดีตไม่ใช่อนาคต”
ทันใดนั้นเสียงกระซิบจากกระจกเงาดังขึ้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันแว่วอย่างอบอุ่น แสงจากภายนอกลอดเข้าห้อง กระจกกลับมาเป็นกระจกธรรมดา ภูริหายใจโล่งอก
ฉากสุดท้าย ฝนจางเมฆฉายแสงแดด ภูริกับเซฟนั่งหน้าโรงอาหาร “มีใครหลายคนที่ติดอยู่กับอดีตเหมือนเงาในกระจก” ภูริพูดเบา ๆ
เซฟพยักหน้า “แล้วนายล่ะ ยังเห็นมั้ย?”
ภูริหันมายิ้ม ลึกแต่มั่นคง “ผมเห็นตัวเอง…ที่กล้ารักตัวเองมากขึ้น แม้ยังไม่สมบูรณ์”
เสียงฝนหายไปค่อย ๆ ทิ้งไว้แต่แดดรมอุ่น กระจกเก่าในห้อง 507 บางทีเงาต่าง ๆ ก็เป็นแค่สิ่งที่เราต้องมองตรงเข้าไป ยอมรับมันและเดินต่อไป
