เสียงโทรศัพท์มือถือดังรัวบนโต๊ะทำงานกลางกรุงเทพฯ ท่ามกลางเสียงฝนหลงฤดู เบสนั่งนิ่งจ้องหน้าจอ ก่อนตัดสินใจกดรับสาย—น้ำเสียงของกานต์ แฟนสาวที่คบกันมาสามปี ทะลักเข้ามาแบบไร้อ้อมค้อม “เราเลิกกันเถอะ เบส ฉันไม่ไหวแล้ว” คำพูดง่าย ๆ แต่เหมือนปีนขึ้นเขาลูกใหญ่ เบสวางสาย นิ่งงัน โลกทั้งใบชะงักในพริบตา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ปลายสายเดินออกไปอย่างไม่หันกลับมา เบสเห็นรอยเปียกเล็ก ๆ บนแขนตัวเอง ไม่รู้เพราะฝนหรือเพราะน้ำตา เจ้าตาชายหนุ่มเหนื่อยล้ากับชีวิตเมืองใหญ่ จนเมื่อโปรเจกต์ใหม่มาถึงบนโต๊ะทำงาน—ออกแบบรีสอร์ทเล็ก ๆ ที่เชียงใหม่ เขาหอบกระเป๋าขึ้นรถไฟ พลางหวังว่าระยะห่างระหว่างใจกับอดีตจะกว้างใหญ่มากพอ
สถานีเชียงใหม่ในคืนเปียกฝน เบสลากกระเป๋าออกจากขบวน ก่อนเจอหญิงสาวท่าทางกระฉับกระเฉงยืนรออยู่ เธอสะพายกล้องไว้ข้างตัว “คุณคือคุณเบสใช่ไหม? ฉันมายด์ คนประสานงาน นี่แผนงานของรีสอร์ทนะคะ ตามฉันมาสิ” น้ำเสียงห้วนปะปนความรีบร้อน มายด์คาดผมสีขาวเด่น ชายหนุ่มผงกหัวแบบงง ๆ
รถกระบะสีเงินบดล้อบนถนนเปียกฝน มายด์เปิดเพลงล้านนาเบา ๆ แล้วเอี้ยวหน้ามาถาม “คุณเคยออกแบบรีสอร์ทที่มีชาวบ้านเป็นคนร่วมโครงการไหม?” เบสเงียบไปก่อนตอบพลางหลุบตา “ยังไม่เคยครับ…แต่ผมตั้งใจจะเรียนรู้” เงาสะท้อนบนกระจกสั่นคลอนตามฝนที่พร่างพรม
เช้าวันต่อมาเจ้าของรีสอร์ทพาทั้งคู่เดินชมที่ดิน มายด์จดรายละเอียดอย่างรอบคอบ ขณะที่เบสมองเนินเขา หยิบดินขึ้นมากำเล่น เธอพูดติดตลก “ออกแบบผิด ชาวบ้านไม่ปลื้มนะ จะโบกมือบายเลยล่ะ” เขาเงยหน้าฉีกยิ้มจาง ๆ “โอเคครับ แต่จากกรุงเทพฯ มานี่ก็อยากลองใจคนเหนือบ้างเหมือนกัน” มายด์หัวเราะแบบเย็น ๆ
ระหว่างเดินดูที่ดิน มายด์โทรศัพท์คุยกับแม่เสียงดังจนเบสดูออกว่าเธอกำลังเครียด — เธอลดเสียงลงเมื่อเห็นเขามอง “แม่เป็นโรคหัวใจ ต้องดูแลหลายอย่างน่ะค่ะ” เขานิ่งฟังและแค่พยักหน้า “เรื่องของครอบครัว…เข้าใจครับ” น้ำเสียงเขาเจือแววกังวลปนเห็นใจ มายด์ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเรื่องทันที
ค่ำวันนั้น ทีมงานจัดประชุมที่ร้านกาแฟในเมือง เบสเสนอไอเดียสร้างห้องพักริมลำธาร มายด์ค้านทันควัน “ถ้าอิงธรรมชาติมากไป ช่วงหน้าฝนคนไม่กล้าเข้าแน่ ๆ” เธอพูดแรงจนวงประชุมเงียบ เขานิ่งไปขณะจ้องแก้วกาแฟ มือจับช้อนตีก้นแก้วเหมือนหาทางออก ก่อนพูดเบา ๆ “ถ้าไม่ลองก็ไม่รู้ครับ…แต่เราออกแบบคนละที่มาก่อน ทัศนคติเห็นต่างคงปกติ” มายด์สบตายิ้มแห้ง ๆ
ฝนตกต่อเนื่องหน้าต่างรีสอร์ท มายด์ยืนดูนกมาคู่ ลูบขนหัวตัวเอง เบสนั่งเขียนแบบที่โต๊ะข้าง ๆ บังเอิญเงยหน้ามองเธอ เธอหันหน้ามาสบตา แล้วยิ้มให้อย่างประหม่า เขารีบก้มลงจดอะไรต่อ “กลางคืนเชียงใหม่มันเงียบจังเนอะ” เธอกล่าวลอย ๆ เบสเว้นระยะตอบ “เงียบดีครับ…แต่ผมก็ยังรู้สึกเสียงในหัวดังเกินไป” เขาหลุดขำ สองคนมองหน้ากัน ก่อนเสียงฝนกลบทุกอย่างอีกครั้ง
เช้าวันหนึ่ง มายด์หายไปจากรีสอร์ท ไม่ทิ้งข้อความ เบสออกเดินหาจนถึงคาเฟ่ในเมือง เจอเธอนั่งมองฝน เขานั่งลงตรงข้าม “มีอะไรหรือเปล่า” เธอเงียบ ก่อนถอนหายใจ “บางทีรู้สึกเหมือนต้องก้าวข้ามอะไรบางอย่างเสมอ…ฉันไม่มั่นใจว่าชีวิตนี้จะวางใจใครได้อีก” เบสนิ่ง คำพูดนั้นสะท้อนอดีตของเขาเหมือนกัน “ผมเองก็เหมือนกัน ไม่ได้ไว้ใจใครง่าย ๆ” ทั้งสองนั่งเงียบใต้มุมหลังร้าน ฝนพรมนอกหน้าต่างเหมือนโลกหยุดนิ่ง
โปรเจกต์เริ่มเข้าสู่ช่วงสำคัญ ทีมงานต่างคนต่างทำงานกันตึงเครียด มายด์เริ่มมองเบสด้วยสายตาใหม่ เห็นความพยายามปรับตัวของเขา เธอช่วยเขาออกแบบในส่วนที่เกี่ยวกับวัฒนธรรมท้องถิ่นมากขึ้น เขารับฟัง กระตือรือร้น เธอแอบถ่ายรูปเขาตอนง่วงนอน ทำทีเหมือนจะลบแต่ไม่ลบ
คืนหนึ่งติดงานดึก เธอหาวฟุบโต๊ะ เบสนำกาแฟร้อนมาให้โดยไม่พูดอะไร มายด์ยิ้มเจื่อนๆ “คืนนี้ไม่น่ารอดเนอะ” เขาหัวเราะเบา ๆ “แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็เช้า…” หญิงสาวพึมพำ “บางครั้งฉันก็กลัวเช้านะ ไม่รู้จะเจอปัญหาอะไรอีก” เขาหยุดคิดก่อนตอบ “ผมก็กลัวเหมือนกัน กลัวความผิดพลาด กลัวเสียคนที่ไว้ใจไปอีก” มายด์เงียบ ไม่กล้าสบตา
โปรเจกต์เริ่มมีปัญหาด้านงบประมาณ เจ้าของรีสอร์ทตัดสินใจลดขนาดโครงการ เบสเครียด มายด์เข้าไปนั่งข้าง ๆ “อย่าโทษตัวเองเลย ของแบบนี้มันเกิดขึ้นได้” เขาเงียบ มือกำดินสอแน่น “แต่ผมอยากทำให้ดีที่สุด ผมไม่อยากผิดหวังอีกแล้ว” เธอแตะต้นแขนเขาเบา ๆ แล้วก็ถอยออกมา แบบคนที่ไม่กล้าใกล้
ช่วงเวลาหนึ่ง ทั้งสองคนได้รับข่าวว่าแม่ของมายด์อาการทรุดหนัก เธอร้องไห้อยู่มุมห้อง เบสวางมือลงบนบ่าของเธอ “ถ้าอยากร้องไห้ก็ร้องเถอะครับ ไม่ต้องเก็บไว้” เธอร้องจนหมดแรง ก่อนหัวเราะแห้ง ๆ “ฉันดูไม่เข้มแข็งเลยใช่ไหม” เขายิ้มบาง ๆ “ใคร ๆ ก็อ่อนแอได้”
หลังจากเหตุการณ์นั้น มายด์ต้องกลับไปดูแลแม่ที่บ้านในตัวเมือง ขณะที่เบสต้องอยู่ต่อเพื่อประชุมสำคัญ เขารู้สึกว่าบางอย่างขาดหาย การอยู่โดยไม่มีมายด์ทำให้ความเงียบดูหนากว่าปกติ เขาลองทักแชทไป เพียงแค่ “เป็นไงบ้าง” มายด์อ่านข้อความแต่ไม่ตอบ เบสรู้สึกกังวลมากขึ้นทุกที
โปรเจกต์มีปัญหาใหญ่ เจ้าของรีสอร์ทลังเลว่าจะเดินหน้าต่อหรือยุติ เบสเข้าไปแก้ปัญหาคนเดียว สู้จนเหนื่อยล้า มายด์รู้ข่าวจึงรีบกลับมา พอเจอกันหน้ารีสอร์ท เธอเงียบ เบสบอกเบา ๆ “อยากให้มาช่วย…คิดถึง” มายด์กรอกตา หัวเราะกลบเกลื่อน “คุณไม่คิดถึงโปรเจกต์เหรอ” เบสยักไหล่ “คิดถึงคุณมากกว่า” เงียบ คำพูดนั้นแขวนลอยอยู่กลางอากาศ ทั้งคู่หัวเราะขัดเขินก่อนเปลี่ยนเรื่อง
เวลาผ่านไปทั้งสองทำงานเคียงข้างกัน มายด์เริ่มวางใจ เขาเห็นเธอคุยกับแม่แบบสบายใจขึ้น ส่วนเขาก็เริ่มเปิดตัวตนใหม่ ๆ ให้เห็น มายด์บังเอิญเจอบันทึกงานของเบสบรรยาย “เชียงใหม่ทำให้ฉันอยากลองเชื่อใจตัวเองอีกครั้ง” เธออ่านแล้วยิ้มน้อย ๆ
ระหว่างประชุมวุ่น ๆ วันหนึ่ง มายด์ได้รับโทรศัพท์จากคนรักเก่า เธอแอบกดวางสาย เบสเห็นแต่ไม่ได้ถามตรง ๆ หลังเลิกงาน ทั้งสองเดินเลียบชายป่า มายด์เว้นวรรคก่อนพูด “คุณเชื่อไหมว่าคนเราบางทีหนีอดีตไม่พ้น” เขาฝืนหัวเราะ “ผมก็ยังหนีตัวเองไม่พ้นเลย” ทั้งคู่ต่างแอบเก็บอดีตไว้กลางความเงียบ
สำรวจพื้นที่ตอนโพล้เพล้ มายด์เผลอปล่อยข่าวดีว่าโปรเจกต์ได้ทุนใหม่ เบสดีใจจนเผลอกอดมายด์ เธอผงะนิด ก่อนหัวเราะ “กล้าเนอะ” เขาขมวดคิ้ว “อ้าว คุณก็ไม่ได้ถอยหนิ” มองตากันเงียบ ๆ
เมื่อรีสอร์ทสร้างเสร็จ เบสได้รับข้อเสนองานใหม่ที่ยุโรป ความฝันที่ต้องเลือกคือครั้งนี้ มายด์ลังเล “คุณคิดจะทิ้งที่นี่ไปจริงเหรอ?” เขานิ่งไป มองภูเขาผ่านหน้าต่าง “บางที…ความฝันก็ต้องแลกใช่ไหม” เธอกลืนน้ำลาย “แล้วฉันล่ะ” เขาเงียบ หลุบตา ก่อนเบือนหน้าหนี
คืนสุดท้ายของงานเลี้ยงเปิดรีสอร์ท ทั้งคู่เดินบนสะพานไม้ ไม่มีใครพูดอะไรนาน เบสตัดสินใจพูด “ขอบคุณที่อยู่ด้วยกัน…แต่ผมยังไม่รู้อนาคตตัวเองเลย” มายด์น้ำตาคลอ “ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี” เขาเอื้อมไปจับมือเธอแบบไม่พูดอะไร
เช้าวุ่นวายในรีสอร์ท มายด์หลบมุมไปดูกล้องที่ถ่ายช่วงเวลาสำคัญต่าง ๆ เธอร้องไห้เมื่อเจอรูปเบสยิ้มให้เธอในช่วงที่ทั้งสองคนไม่มองหน้ากันเลย ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาโดยไม่อายใคร
วันเดินทางมาถึง เบสลากกระเป๋าออกจากรีสอร์ท มายด์เดินตามมาแบบไม่ได้ตั้งใจ เขายิ้ม “ขอบคุณสำหรับทุกอย่าง” เธอแค่ยิ้มจาง ๆ “โชคดีนะ ขอให้เรียนรู้กับที่ใหม่ ๆ”
ภายในรถไฟ เบสหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอ่านข้อความ “ระยะห่างไม่เคยทำให้ใครลืมกัน ถ้ายังคิดถึงเสมอ” เขาเงียบนาน ก่อนเลือกที่จะโทรกลับไป หาเสียงที่คิดถึง “มายด์…เราคงไม่ได้เก่งพอจะบอกว่ารัก แต่ถ้าเธอพร้อมจะอดทนกับระยะห่าง ผมก็พร้อมเหมือนกัน”
เสียงปลายสายเงียบไปนาน “ฉันกลัว…แต่ก็อยากลองดูเหมือนกัน” น้ำเสียงเธอสั่น เบสหัวเราะกลบเกลื่อน “งั้น…เริ่มใหม่ตรงที่เรากลัวที่สุดไหม”
เสียงฝนตกระทบหน้าต่างอีกครั้ง อีกฟากหนึ่งของประเทศ หญิงสาวมองสายฝนแล้วส่งข้อความกลับไป “ฉันจะรอ” โลกสองใบยังห่างกัน แต่หัวใจทั้งสองกลับใกล้กันมากขึ้นในที่สุด
