เสียงใต้ถุน

สายลมเย็นของฤดูฝนพัดผ่านซุ้มไม้ไผ่ข้างถนนลูกรัง แสงแดดยามบ่ายกำลังโรยตัว ท้องฟ้าปกคลุมด้วยเมฆสีเทาหม่น รถกระบะเก่าค่อยๆ วิ่งลัดเลาะเข้าเส้นทางแคบสู่หมู่บ้านกลางหุบเขา ฝุ่นแดงลอยตามล้อจนแสบตา

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“มึงแน่ใจนะว่าบ้านที่นี่นอนได้สี่ห้าคน?” น้ำเสียงของจูนแฝงความลังเล พลางกวาดสายตามองป่าไม้สองข้างทาง

“บ้านยายกว้างมาก ไม่มีใครอยู่ด้วยซ้ำ” ต้น—เจ้าของบ้าน—ตอบเสียงเรียบแต่แววตากลับดูห่างเหิน ก่อนจะเหลือบมองกระจกหลังไปยังบีมกับเป้ที่นั่งอัดกันอยู่เบาะหลัง

“เงียบดีว่ะ กูชอบ” เป้พูดติดตลก แต่แววตาสะท้อนความระแวง

บ้านไม้ยกสูงบนพื้นดินแดงตั้งตระหง่านอยู่ปลายเนิน ใต้ถุนกว้างขวาง มีขอนไม้เก่า ซากเตาไฟ และเงาดำของอะไรบางอย่างตะคุ่มอยู่ในความเงียบ

เมื่อรถจอดสนิท ทุกคนลงจากรถ กระเป๋าสัมภาระถูกหยิบลงมาตั้งบนชานบ้าน ต้นไขกุญแจประตูไม้สนิมเขรอะ ก่อนจะหันมาส่งสายตาเตือนเพื่อน ๆ

“ฟังนะ ใต้ถุนบ้านยาย… ห้ามลงไปหลังหกโมงเย็นเด็ดขาด อย่าถามว่าทำไม” เสียงของต้นเบาลง คล้ายจะกระซิบกับตัวเองมากกว่า

“อะไรของมึงวะ?” บีมขำแห้ง

“กฎในหมู่บ้านนี้… ใครฝ่าฝืน ไม่เคยได้กลับออกมา” ต้นพูดทิ้งท้าย ก่อนเดินนำขึ้นบ้าน เหลือเพื่อนสามคนยืนนิ่ง งงงัน

ช่วงเย็นหมอกขาวค่อย ๆ คลุมท้องนา เสียงจักจั่นดังระงม ท่ามกลางเสียงหัวเราะกลบเกลื่อนความอึดอัดบนชานบ้าน ทุกคนแกล้งพูดติดตลกถึงเรื่องใต้ถุนเหมือนจะไม่ใส่ใจ แต่ลึก ๆ ในใจ กลับมีบางอย่างกดทับ

จูนเดินสำรวจห้องนอน ท่ามกลางกลิ่นไม้เก่าและฝุ่นผสมกลิ่นหญ้าแห้ง เธอสัมผัสได้ถึงความเย็นวาบจากพื้นไม้ใต้เท้า ราวกับมีสายตาจากใต้พื้นจ้องมอง

ค่ำคืนมาเยือนพร้อมสายฝนโปรยปราย บีมเดินไปยืนริมชาน เหม่อมองเงาเคลื่อนไหวแว็บ ๆ ใต้ถุนบ้าน ราวกับมีบางสิ่งซ่อนตัวอยู่ข้างล่าง

“จะลงไปดูมั้ย?” เป้กระซิบเสียงเบาใกล้หูบีม ท่ามกลางความเงียบ บีมหันไปสบตาเพื่อนก่อนถอนหายใจ

“ไม่เอา กูไม่อยากเป็นแบบในเรื่องเล่าอะไรก็ไม่รู้” บีมพยายามพูดติดตลกแต่เสียงสั่น

แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสาดเงาโยกไหวบนฝาผนัง จูนเดินมากระซิบกับต้นขณะคนอื่นนั่งล้อมวงคุยกัน

“นายกลัวอะไร?” จูนถามเบา ๆ

ต้นนิ่งไปนาน ก่อนตอบเบาหวิว “มันไม่ใช่ผี… แต่มันไม่ใช่คน… อย่าถามอีกนะ”

ทั้งคืนเสียงฝนริน เสียงกระซิบเบา ๆ แว่วแทรกมาในความเงียบ คล้ายเสียงเด็ก ร้องไห้อยู่ใต้ถุน ทุกคนพยายามทำเป็นไม่สนใจ แต่ยิ่งพยายาม เสียงนั้นยิ่งชัดเจน

“มึงได้ยินเหมือนกูมั้ย?” เป้ถามขึ้นกลางดึก ดวงตาเบิกกว้าง

“อย่าไปสนใจ เดี๋ยวมันก็เงียบ” ต้นยอมรับเสียงสั่น ๆ เป็นครั้งแรก

จูนทนไม่ไหว เดินไปกดโทรศัพท์เปิดเสียงอัดไว้ในห้องนอน บันทึกสิ่งที่ได้ยิน ลมหายใจของทุกคนกลายเป็นเสียงเดียวกับความเงียบอึดอัด

รุ่งเช้าหมอกหนาทึบคลุมทั่วราวกับหมู่บ้านนี้ถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ชาวบ้านเดินผ่านหน้าบ้านเร็ว ๆ ไม่ทักทาย ไม่มีใครแม้แต่จะมองขึ้นมา

เป้ลองเดินไปถามชายชราที่ปากซอยเกี่ยวกับเสียงเมื่อคืน ชายชรานิ่งไป นัยน์ตาแข็งกร้าว “อย่ายุ่งกับใต้ถุน… ใครลงไป มันจะอยู่กับมึงตลอดไป” เขาตอบแค่นั้น

บรรยากาศในบ้านยิ่งแน่นขนัดด้วยความเงียบ บีมเริ่มสังเกตว่ารูปถ่ายเก่า ๆ บนฝาผนัง มีเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ใต้ถุนในภาพทุกใบ ทั้งที่ตำแหน่งยืนเปลี่ยน แต่เด็กคนนั้นยังอยู่

“ทำไมเด็กคนนั้นอยู่ทุกภาพ?” บีมเอ่ยถาม ต้นชะงักไปชั่วขณะ

“เขา… ไม่เคยไปไหนหรอก” ต้นพูดเสียงเบาราวกับไม่อยากให้ใครได้ยิน

คืนนั้นเสียงดังใต้ถุนยิ่งชัด เสียงลากโซ่ เสียงเล็บขูดไม้ ราวกับมีบางอย่างดิ้นรนขอความช่วยเหลือ ทุกคนพยายามไม่สนใจ แต่จูนกดฟังเสียงอัดเมื่อคืนแล้วพบว่ามีเสียงกระซิบเรียกชื่อเธอชัดเจน

“ต้น นายรู้ใช่มั้ย มันคืออะไร?” จูนเผลอตะคอก ต้นนิ่งงันไม่ตอบ สายตาเปลี่ยนเป็นเศร้าอย่างลึกล้ำ

“มัน… คือคำสาปของบ้านนี้” ต้นยอมรับในที่สุด “ยาย…เคยขังบางอย่างไว้ใต้ถุน ไม่ให้ออกมา”

“แต่เมื่อคืน มันเหมือนมันอยากให้เราไปช่วย…” เป้พูดเบา ๆ

“อย่าเชื่อ…” ต้นเตือน เสียงสั่น ๆ “มันจะล่อลวง… มันอยากให้ลงไปแทนที่…”

ความอึดอัดทวีคูณ เมื่อเป้หายตัวไปหลังฝนหยุด ทุกคนออกตามหา พบเพียงรอยเท้าสดใหม่ตรงทางเข้าบ้าน ลากหายไปใต้ถุน

“เป้!” จูนร้องสุดเสียง ไม่มีคำตอบ มีเพียงเสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับมีคนจำนวนมากอยู่นั่น

บีมตัดสินใจปีนหน้าต่างลงไปใต้ถุนด้วยความกลัว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อเห็นเงาเด็กชายยืนอยู่ในความมืด ร่างนั้นกวักมือ ร้องกระซิบ

“ช่วยด้วย… อยู่กับฉัน…”

บีมลังเล น้ำตาซึม เธอแทบขยับไม่ได้ จูนตะโกนเรียกจากข้างบน “บีม! กลับขึ้นมา!”

เสียงใต้ถุนหยุดลงทันที เงาเด็กชายหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่ บีมรีบปีนกลับขึ้นมา ด้วยมือสั่นเทา

ต้นสารภาพ “จริง ๆ แล้ว…เด็กในภาพเป็นน้องชายฉัน เขาหายไปเมื่อสิบกว่าปี ร่างเขาไม่เคยถูกพบ…ยายบอกว่าต้องขังวิญญาณไว้ ไม่งั้นจะไม่มีใครปลอดภัย”

จูนโกรธ “นายพาเรามาเสี่ยงตายทำไม!”

“ฉันคิดว่ามันจบแล้ว…แต่เป้…” ต้นพูดไม่จบ เสียงสะอื้นแทนคำตอบ

ตกค่ำ คืนนั้นใต้ถุนเงียบสงัด ทว่าบีมกลับฝันเห็นเป้ร้องไห้อยู่ข้างล่าง กระซิบเรียกอย่างเว้าวอน

เช้าวันต่อมา ทุกอย่างดูปกติ จูน บีม และต้นเก็บของจะกลับ แต่ต้นหยุดชะงักหน้าบันไดใต้ถุน เงาของเด็กชายยังคงยืนอยู่ที่เดิม…

เสียงกระซิบแว่วขึ้นมาอีกครั้ง “อยู่กับฉัน…ช่วยฉัน…อยู่กับฉัน…”

ท้ายที่สุด จูนหันหลังเดินออกจากบ้านไปโดยไม่หันกลับมา บีมลังเลมองไปยังต้นที่ยืนร้องไห้ ก่อนตัดสินใจเดินจากมาเช่นกัน

บ้านไม้ใต้ถุนยังคงเงียบงัน ราวกับกลืนกินทุกเสียงร้องขอความช่วยเหลือ… และทุกคืน เสียงใต้ถุนจะยังคงดังต่อไป ไม่มีวันสิ้นสุด