เสียงในหอเก่า

เสียงฝนโปรยลงมาราวกับม่านบาง ๆ เคลือบพื้นถนนหน้า ‘หอเก่า’ ของมหาวิทยาลัยศรีสุวรรณในค่ำคืนแรกที่นักศึกษากลุ่มหนึ่งเริ่มขนของเข้ามา แสงจากไฟถนนเจือจาง สะท้อนเงาร่างบุคคลห้าคนที่ยืนลังเลอยู่ตรงประตูเหล็กขึ้นสนิม โชติ—เด็กชายที่สายตาไม่เคยมองตรงกับใคร—วางกระเป๋าเดินทางลงก่อนจะถอนหายใจยาว

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“มันเงียบ…เกินไปนะ” อัญชลีพูดเสียงเบา ขณะกอดอกแน่น ดวงตาเธอเบิกกว้างกว่าทุกคน แก้มขาวซีดสะท้อนแสงไฟสลัว เธอไม่เคยชอบที่มืดหรือเงียบผิดปกติเลย

“จะกลัวทำไม ของมันก็แค่เก่า” สุวัฒน์—หัวหน้ากลุ่ม รูปร่างท้วม หน้าตาดูไว้ใจได้—ยักไหล่ยิ้มแหย ๆ พยายามทำตัวแข็งใจทั้งที่มือจับกุญแจประตูสั่น ๆ เขาเป็นคนเลือกหอนี้ เพราะค่าเช่าถูกแสนถูก และใกล้ตึกวิจัยมากกว่าหออื่น

“เข้าไปกันเถอะ จะยืนตากฝนจนเช้าเหรอ?” ฝน—หญิงสาวร่างผอม ผมยาวดำขลับ—เดินนำขึ้นบันได เธอพยายามกลบความอึดอัดในอกด้วยท่าทีมั่นหน้า แต่ทุกย่างก้าวกลับยิ่งย้ำเสียงฝีเท้าตัวเองในความเงียบ

ประตูเหล็กส่งเสียงครืดคราดเมื่อสุวัฒน์ไขกุญแจ ทุกคนเดินเข้าไปทีละคน มีเพียงศักดิ์ที่หันหลังมองถนนว่างเปล่าราวกับจะมั่นใจว่าไม่มีใครตามมา ก่อนจะปิดประตูอย่างรีบเร่ง

บรรยากาศในหอพักเต็มไปด้วยกลิ่นอับและความว่างเปล่า โถงทางเดินยาวต่อเนื่องไร้เสียงอื่นใดนอกจากเสียงฝีเท้าและเสียงหายใจหนัก ๆ ของแต่ละคน โชติเดินนำไปข้างหน้า ท่ามกลางแสงไฟขุ่นมัวจากหลอดนีออนกระพริบ ๆ

“ที่นี่มันปิดมานานแล้วเหรอ?” อัญชลีเอ่ยขึ้นในความเงียบขณะที่หยุดมองกระจกเงาเก่าในโถง ไร้เสียงตอบจากใคร มีเพียงเสียงอะไรบางอย่างคล้ายลมหายใจซึมอยู่ในพื้นหลัง

แต่ละคนแยกย้ายขึ้นห้องตัวเอง ชั้นสองของหอเก่ามีห้องพักเรียงติดกัน ฝนกับอัญชลีอยู่ห้องริมสุด ติดกับบันไดหนีไฟ สุวัฒน์กับศักดิ์อยู่ห้องตรงกลาง โชติเลือกอยู่ห้องหัวมุมใกล้บันไดหลัก

เสียงฝนยังตกไม่ขาดสาย ก่อนเข้านอน โชติเปิดหน้าต่างแล้วยืนนิ่ง เขาคิดถึงบางอย่างในอดีตที่เขาไม่อยากนึกถึง แต่ความเงียบในหอเก่ากลับทำให้ความทรงจำนั้นราวจะกระซิบกลับมา

กลางดึก คืนนั้นเอง อัญชลีสะดุ้งตื่น เธอได้ยินเสียงกระซิบคล้ายเสียงผู้หญิงลอยมาตามลมจากทางเดิน เธอหันไปมองฝนที่ยังหลับสนิท อัญชลีตั้งใจฟังอีกครั้งแต่เสียงนั้นหายไป เธอส่ายหัว คิดว่าอาจเป็นเสียงลม

รุ่งเช้า ทุกคนนัดเจอกันที่ห้องโถง สุวัฒน์ทำไข่เจียวกับข้าวต้มให้ทุกคน ดูเหมือนไม่มีใครพูดถึงเสียงแปลกเลย อัญชลีแอบมองโชติที่เอาแต่ก้มหน้า สุวัฒน์สังเกตเห็นความเงียบ “เมื่อคืนนอนหลับดีไหม?”

“ก็…ฝันแปลก ๆ” โชติพูดเสียงเบา ก่อนจะถูจมูก ถ้อยคำนั้นติดอยู่ในอากาศ

“ถ้าไม่ไหวก็ย้ายออกได้นะ” ศักดิ์เอ่ยขรึม ๆ เขาไม่ค่อยสนิทกับใครในกลุ่มนัก แต่ดูเหมือนจะรู้มากกว่าที่พูด

“ไม่ได้หรอก เงินไม่พอ” ฝนตอบทันควัน เธอมองจับจ้องไปที่ศักดิ์เหมือนจะจับพิรุธ

อัญชลีลังเลจะพูดเรื่องเสียง แต่สุดท้ายก็เงียบ ทุกคนต่างพยายามใช้ชีวิตปกติแต่ความเงียบในหอพักค่อย ๆ กลืนกินเวลาไปทุกวัน เสียงฝีเท้าในทางเดินเหมือนจะเพิ่มขึ้นในเวลากลางคืนทีละน้อย

คืนต่อมา โชตินอนไม่หลับ เขาได้ยินเสียงกระซิบลอดใต้ประตู คล้ายเสียงเรียกชื่อเขาแต่ไม่แน่ใจ เขาลุกขึ้นนั่งขยี้ตา เสียงนั้นเงียบไปทันทีที่เขาขยับ

เขาเดินไปเปิดประตูห้อง โถงทางเดินว่างเปล่า ไฟนีออนสั่น ๆ เขายืนนิ่งในความมืดพลางมองไปสุดโถง รู้สึกเหมือนมีเงาเคลื่อนไหว แต่เมื่อกะพริบตาอีกครั้ง มันก็หายไป

รุ่งสาง ฝนพบอัญชลียืนเหม่ออยู่ที่หน้าต่าง “เมื่อคืน…ฉันได้ยินเสียงอีกแล้ว” อัญชลีกระซิบ “คล้ายเสียงคนร้องไห้”

ฝนสบตาเธอแล้วไม่พูดอะไร ดวงตานิ่งสงบแต่มีอะไรลึก ๆ ซ่อนอยู่ “อย่าไปสนใจเสียงพวกนั้น” ฝนพูดช้า ๆ ก่อนหันหน้าหนี

แต่คืนนั้นเอง หลังจากทุกคนแยกย้ายกัน โชติเดินออกจากห้องน้ำกลับห้องตัวเอง เขาเห็นใครบางคนนั่งหันหลังอยู่สุดทางเดิน เงานั้นนิ่งผิดปกติ โชติกลืนน้ำลายและค่อย ๆ เดินเข้าไป

“ใครน่ะ?” เขาเอ่ยถาม เงานั้นไม่ตอบ เพียงแค่ค่อย ๆ เอียงใบหน้าข้างหนึ่งหันมา เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นในหัวเขา “ออกไป…ออกไป…”

เขาสะดุ้งสุดตัว เงาหายไปในพริบตา โชติวิ่งกลับเข้าห้อง ล็อกประตูแล้วซ่อนตัวอยู่ใต้ผ้าห่มจนเช้า

วันถัดมา ทุกคนเริ่มพูดน้อยลง ภายในหอพักกลับยิ่งเงียบขึ้นเรื่อย ๆ กระทั่งศักดิ์เริ่มพูดขึ้นกับฝนที่หน้าประตู “เธอมาที่นี่เพราะอะไรกันแน่?”

ฝนชะงัก มองเขาตรง ๆ “แล้วนายล่ะ?”

ศักดิ์นิ่งเงียบไปเสียพักใหญ่ ก่อนจะพูดเบา ๆ “ฉันเคยมาอยู่ที่นี่เมื่อห้าปีก่อน”

ฝนขมวดคิ้ว “ทำไมไม่เคยบอกใคร?”

“บางอย่าง…บอกไม่ได้” ศักดิ์พูดเสียงแผ่วแล้วเดินจากไป เหมือนพยายามซ่อนอดีตบางอย่างไว้

คืนนั้น ความผิดปกติชัดเจนขึ้น เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังวนเวียนตลอดทางเดิน ไม่ใช่แค่เสียงเดียว แต่เป็นเสียงหลายเสียงซ้อนทับกันด้วยความเศร้าและหวาดกลัว

อัญชลีลุกขึ้นเดินไปที่ระเบียง เธอเห็นเงาผู้หญิงยืนอยู่ตรงต้นโพธิ์ข้างหอพัก ใบหน้าเลือนรางราวกับถูกกลืนด้วยความมืด เธอกำมือแน่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ

รุ่งเช้า โชติเริ่มขีดเขียนอะไรบางอย่างลงในสมุดบันทึก เขาหวนย้อนความทรงจำถึงน้องสาวที่หายไปเมื่อสิบปีก่อนในหอพักเก่าแห่งนี้ แต่ไม่เคยพบร่าง เฉพาะเขาเท่านั้นที่รู้ว่าทำไมเขาต้องกลับมา

ฝนเข้าไปหาอัญชลี เธอสังเกตว่าเพื่อนเริ่มไม่พูดกับใคร “เมื่อคืนเห็นอะไร?” ฝนถามเสียงเรียบ

อัญชลีหลบตา “เหมือน…ผู้หญิงคนหนึ่ง อาจจะเป็นอาการหลอน”

ฝนเอามือแตะไหล่ “อย่ากลัวนะ ถ้าเราอยู่ด้วยกันทุกอย่างจะโอเค” แต่ในแววตาของฝน มีความหวาดระแวงซ่อนอยู่

คืนนั้น กลุ่มเพื่อนทั้งห้าคนรวมตัวกันในห้องโถงกลาง ศักดิ์เริ่มเปิดเผยมากขึ้น “คนที่เคยอยู่ที่นี่…ไม่เคยมีใครอยู่เกินสามเดือน”

“นายหมายความว่าไง?” สุวัฒน์ถาม

“มันมีอะไร…ในหอนี้ ที่ทำให้ทุกคนเปลี่ยนไป บางคนหายไปเลย ไม่มีใครตามหา บางคนลืมว่าตัวเองมาที่นี่ทำไม” ศักดิ์พูดเสียงสั่น เงาของแสงไฟฉายลงบนใบหน้าทุกคนอย่างน่ากลัว

“นายล้อเล่นใช่ไหม” อัญชลีเสียงเริ่มสูง

“ไม่…ฉันเคยเห็นกับตา” ศักดิ์พูดแล้วหลบสายตาทุกคน

เสียงกระซิบดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ทุกคนได้ยินชัดเจน มันคล้ายเสียงร้องไห้กับเสียงเรียกชื่อแต่ละคนสลับไปมา

ช่วงกลางดึก โชติฝันว่าเดินอยู่ในทางเดินมืด มีประตูหนึ่งเปิดอยู่ เขาเดินเข้าไปในห้องนั้น พบกล่องไม้เก่า ๆ บนพื้น เขายกฝาขึ้น เห็นสมุดบันทึกเก่าและจี้สร้อยคอของน้องสาว เสียงกระซิบถามซ้ำ ๆ ว่า “จำได้ไหม…จำได้หรือยัง…”

โชติสะดุ้งตื่น ใจเต้นระรัว เหงื่อแตกพลั่ก เขาเดินไปเคาะห้องศักดิ์ “นาย…นายเคยได้ยินเสียงนี้ไหม?”

ศักดิ์พยักหน้า “เสียงมันจะถามนายสิ่งที่นายลืมไป”

“นายลืมอะไรไว้ที่นี่?” โชติถามกลับ ศักดิ์นิ่งไปนาน “น้องสาวฉันก็เคยอยู่หอนี้…แล้วก็หายไปเหมือนกัน”

เสียงฝีเท้าลึกลับดังขึ้นในโถงทางเดิน ทุกคนวิ่งออกมารวมกันที่ชั้นล่าง ประตูใหญ่เหมือนถูกล็อกจากข้างนอก ฝนตะโกนขอความช่วยเหลือ แต่ไม่มีเสียงตอบ นอกจากเสียงกระซิบรอบตัว “อยู่กับเรา…อยู่กับเรา…”

สถานการณ์เลวร้ายลงเรื่อย ๆ ความทรงจำของแต่ละคนเริ่มสับสน ฝนจำไม่ได้ว่าพ่อแม่เธอหน้าตาเป็นอย่างไร อัญชลีหันไปถามสุวัฒน์ว่า “เราเจอกันครั้งแรกเมื่อไหร่?” แต่สุวัฒน์พูดติดขัดและตอบไม่ได้

ศักดิ์พยายามทุบหน้าต่างแต่ไม่มีแม้แต่รอยร้าว ทุกอย่างเงียบสนิท ยกเว้นเสียงกระซิบที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ

ในคืนต่อมา โชติตัดสินใจกลับไปที่ห้องใต้บันได ที่ที่เขาเคยเห็นน้องสาวหายไปในอดีต เขาพบกล่องไม้เก่าซ่อนอยู่ เขาเปิดมันเจอสมุดบันทึกเล่มเดียวกับในฝัน หน้าสุดท้ายถูกเขียนไว้ว่า “อย่าลืมฉัน”

ขณะเดียวกัน ฝนพบว่าเธอเริ่มจำชื่อจริงของตัวเองไม่ได้ อัญชลีกลัวจนร้องไห้ ศักดิ์พยายามเขียนชื่อของตัวเองลงบนผนังแต่ตัวหนังสือค่อย ๆ จางหายไปต่อหน้าต่อตา

ความจริงเริ่มปรากฏ เสียงกระซิบนั้นเป็นของวิญญาณผู้คนที่ถูกลืม พวกเขาเคยอยู่ที่นี่ ถูกความเงียบและความว่างเปล่ากลืนกิน จนกลายเป็นเพียงเสียงในหอเก่า

ทุกคนเผชิญหน้ากับอดีตของตนเอง โชติร้องไห้ขอโทษต่อน้องสาว—ที่เขาปล่อยให้หายไปโดยไม่กล้ารับความจริง ศักดิ์สารภาพว่าเขาปล่อยน้องสาวไว้ในหอพักนี้เพราะความอิจฉาริษยา ฝนยอมรับว่าเธอพยายามลืมครอบครัวเพราะอดีตเลวร้าย อัญชลีสารภาพว่าเธอเคยเห็นใครบางคนฆ่าตัวตายในห้องนี้แต่ไม่เคยบอกใคร สุวัฒน์ยอมรับว่าเขาโกหกเรื่องเหตุผลที่เลือกมาอยู่ที่นี่

เสียงกระซิบเงียบลง เหลือเพียงความเงียบว่างเปล่า ทุกคนร้องไห้อย่างหนัก ความทรงจำชัดเจนขึ้นพร้อมกับความเศร้าและการให้อภัยตัวเอง

รุ่งเช้า ประตูหอพักเปิดเองอย่างเงียบเชียบ พวกเขาเดินออกมาช้า ๆ เหลียวหลังกลับไปมองหอเก่าอีกครั้ง เห็นเงาผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่ที่หน้าต่างชั้นสอง เธอเพียงแค่ยิ้มบาง ๆ แล้วค่อย ๆ เลือนหายไปในแสงเช้า

ไม่มีใครพูดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นอีก แต่ทุกคนรู้ว่าพวกเขาทิ้งบางส่วนของความทรงจำไว้กับเสียงในหอเก่า…บางอย่างที่ไม่สามารถลบเลือนได้อีกตลอดไป