เสียงล้อรถกระแทกกับหลุมบนถนนดินแดง สะท้อนก้องในห้องโดยสารที่เงียบสนิท อริน เพ่งสายตาไปข้างหน้าในยามพลบค่ำ เรือนไม้สองชั้นอายุเกือบแปดสิบปีตั้งตระหง่านกลางสวนมะพร้าว มันไม่เคยดูต้อนรับเลยสักนิด นี่คือบ้านเกิดของเธอ แต่ความรู้สึกราวกับคนแปลกหน้า
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงประตูไม้เก่าดังเอี๊ยดอ๊าดเมื่ออรินผลักเข้าไป กลิ่นอับเก่าหนักแน่นขึ้นทันที ฝุ่นเกาะตามกรอบรูปบนผนัง ห้องโถงกลางเงียบงัน แม้ฝีเท้าของเธอเองก็เหมือนถูกกลืนหายไป
“กลับมาสักที…” เสียงของน้าสาวก้องออกมาจากห้องครัว เจือความเหนื่อยล้า อรินวางกระเป๋าลง หยุดยืน เธอรู้ดีว่าปัญหาที่รออยู่ในบ้านหลังนี้ ไม่ใช่แค่เรื่องของทรัพย์สิน หรือความทรงจำในอดีต
“น้าขอให้เธอช่วยดูแลบ้านช่วงนี้นะ อริน เราต้องจัดการเรื่องพ่อให้จบ…” น้ากระซิบเสียงเบาเหมือนกลัวบางสิ่งจะได้ยิน เธอเหลือบมองบันไดไม้ขึ้นชั้นสอง คล้ายมองเห็นเงาเลือนลางไหลผ่าน
คืนนั้นอรินนอนไม่หลับ เสียงกระซิบแผ่วแว่วดังขึ้นเรื่อย ๆ เหมือนมาจากทุกมุมบ้าน “…ช่วย…ฉัน…ด้วย…” เธอขยับตัวบนเตียง มองเพดานไม้เก่า เสียงนั้นหยุดทันทีที่เธอพยายามตั้งใจฟัง
รุ่งเช้า เธอพบถุงข้าวเก่าตั้งวางอยู่ข้างหน้าต่างห้องนอน กระดาษโน้ตเขียนด้วยลายมือสั่นเทาบอกว่า “อย่าเปิดช่องเก็บของใต้บ้าน…” อรินขมวดคิ้ว ตั้งใจจะไปถามน้าในครัวแต่พบเพียงความว่างเปล่าในห้องครัว มีแต่แก้วน้ำลายดอกไม้ตั้งอยู่
ระหว่างเดินสำรวจบ้าน เธอพบกรอบรูปเก่า ๆ รูปหนึ่งล้มอยู่ใต้บันได ภาพในนั้นซีดจาง แต่เห็นผู้ชายคนหนึ่งยืนข้างหญิงสาว มีบางอย่างผิดปกติ…ใบหน้าของชายคนนั้นถูกขีดข่วนจนเลือนราง เธอวางรูปทันทีเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ อยู่ใกล้ ๆ แต่เมื่อหันไปกลับไม่มีใคร
อรินพยายามเปิดหน้าต่างรับแสง แต่บานไม้หนักผิดปกติ เงาต้นมะพร้าวนอกบ้านทอดเข้ามาในห้อง เธอรู้สึกเหมือนมีใครจ้องอยู่จากมุมมืด แต่พอหันไปก็มีเพียงความว่างเปล่า
เสียงโทรศัพท์บ้านดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อรินเดินไปรับ เสียงปลายสายแผ่วเบาราวกับมาจากอีกโลก “…ทำไม…ถึงกลับมา…” แล้วสายก็ตัดไป เธอวางหูโทรศัพท์อย่างสั่น ๆ หัวใจเต้นแรง
คืนนั้นฝนตก อรินเดินไปห้องน้าสาวที่ชั้นล่าง ประตูปิดแน่น เธอลังเลจะเคาะ เสียงกระซิบกลับดังชัดขึ้น “…อย่าไว้ใจ…” อรินชะงัก หัวใจเต้นถี่ เธอพยายามคิดว่าเป็นแค่ความเครียดจากการกลับบ้านหลังจากพ่อหายตัวไปปริศนา
รุ่งเช้า อรินสังเกตเห็นรอยเท้าโคลนเล็ก ๆ จากด้านหลังบ้านนำไปยังประตูช่องเก็บของใต้ถุน เธอยืนมองโน้ตเตือนเมื่อวานในมือ เวลานั้นน้าสาวเดินมาหา สีหน้าซีดเซียว “คืนนี้อย่าออกมาจากห้องเด็ดขาด ได้ยินมั้ย?” น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
อรินมองแววตาน้าสาว ลังเลจะถาม แต่ตัดสินใจเก็บคำถามไว้ เธอตัดสินใจสำรวจห้องนอนพ่อเก่าชั้นสอง ภายในห้องมีของใช้เก่า ๆ ทิ้งระเกะระกะ ตู้เสื้อผ้าสีดำตั้งอยู่กลางห้อง เสียงฝนหยดใส่หลังคาเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ขณะเปิดลิ้นชัก เธอพบจดหมายเก่าใส่ซองสีดำ ไม่มีชื่อผู้ส่ง ข้อความมีเพียง “คำสาปยังอยู่…อย่าให้มันตื่น…” อรินตัวเย็นวาบ มือสั่น เธอรีบปิดลิ้นชัก เสียงลมหายใจแผ่วเบาของใครบางคนดังใกล้ ๆ เธอหันขวับกลับไป ไม่มีใคร
คืนนั้นอรินนอนไม่หลับอีกครั้ง เธอได้ยินเสียงฝีเท้าบนบันไดขึ้นชั้นสอง เสียงกระซิบดังขึ้น “…ของ…ของฉัน…เอาคืนมา…” เธอกลั้นหายใจ มือกุมผ้าห่มแน่น เสียงฝีเท้าหยุดหน้าห้องเธอ ก่อนจะค่อย ๆ เลือนหายไป
รุ่งเช้าถัดมา อรินพบรอยขีดเขียนบนฝาไม้หน้าห้องนอน ข้อความที่อ่านได้เพียงบางคำ “…อย่าปลุกมัน…จงอยู่เงียบ ๆ…” น้าสาวหลบตาเมื่อถูกถาม “ไม่มีอะไร…แค่วัยรุ่นแถวนี้เล่นพิเรนท์” เธอโกหกไม่เก่ง อรินเห็นได้ทันที
บ่ายวันนั้น ขณะเดินสำรวจสวนหลังบ้าน อรินเจอวัตถุบางอย่างโผล่ขึ้นจากพื้นดิน เป็นกระดิ่งทองเหลืองเก่าแก่ ข้าง ๆ มีเศษผ้ามัดปากกระดิ่งไว้แน่น เธอแตะมันเบา ๆ กระดิ่งสั่น เสียงกังวานแว่ว เหมือนเสียงหัวเราะแผ่วเบาลอยมากับสายลม เธอขนลุกซู่
คืนนั้นน้าสาวเปิดใจเล่าเรื่องราวเมื่อสามสิบปีก่อน “คืนหนึ่ง พ่อเธอกับน้าพยายามจะเอาของบางอย่างออกจากบ้าน…แต่คืนเดียวกันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งในหมู่บ้านที่เคยมาอาศัยบ้านนี้ก็หายตัวไป ไม่มีใครเจออีกเลย” น้าสาวเสียงสั่น “พ่อเธอเปลี่ยนไปหลังจากนั้น…”
อรินนิ่งฟัง ความกลัวกัดกินจิตใจ “แล้ว…ของที่ว่า…” น้าสาวนิ่งไปนาน “มันถูกเก็บไว้ใต้ถุนบ้าน อย่าไปยุ่งกับมัน…”
คืนนั้นเสียงกระซิบดังขึ้นอีก “…ของ…อยู่…ข้างใต้…ฉันหนาว ฉันกลัว…” อรินเดินลงไปยังชั้นล่างอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เธอหยุดหน้าประตูช่องเก็บของ เสียงเสียดไม้กับลมแรงดังจากใต้พื้นบ้าน
อรินหยิบไฟฉาย ก้มลงส่องลอดช่องไม้ เห็นเงาเงียบ ๆ ขยับอยู่ในความมืด เธอถอยหลัง รู้สึกเหมือนเงานั้นจ้องตอบ
วันถัดมา น้าสาวดูอิดโรยกว่าเดิม เธอขอให้อรินอยู่เงียบ ๆ ไม่ยุ่งกับสิ่งใดทั้งสิ้น “พ่อเธอเคยคิดว่าจะหนีไปให้พ้น…แต่เขาไม่เคยไปได้ไกล” คำพูดนั้นทำให้อรินฉุกคิด เธอรู้สึกได้ว่าชะตากรรมพ่อเกี่ยวพันกับของบางอย่างใต้บ้าน
ตกกลางคืน อรินฝันเห็นภาพตัวเองถูกล้อมรอบด้วยเงาดำต้นคล้ายคน เสียงกระซิบดังประสานกัน “…อยู่กับเรา…อย่าเปิด…อย่าให้ออกมา…” เธะสะดุ้งตื่น เหงื่อชุ่มทั้งกาย
วันต่อมา เธอพบสมุดบันทึกเก่าของพ่อในลิ้นชักโต๊ะ ข้อความสุดท้ายในนั้นเขียนว่า “ถ้าพวกเขาตื่นขึ้นมา อย่าอยู่ที่นี่” คำว่า “พวกเขา” ถูกขีดทับซ้ำ ๆ ราวกับเขียนด้วยความหวาดกลัว อรินใจเต้นแรง
เวลาต่อมา น้าสาวหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย อรินตะโกนเรียกเท่าไรก็ไร้เสียงตอบ เธอเดินวนอยู่ในบ้าน เสียงกระซิบเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้แผ่ว ๆ จากใต้พื้นบ้าน เสียงประตูทุกบานปิดสนิทเหมือนมีบางอย่างล็อกไว้
อรินรวบรวมความกล้า ถือไฟฉายกับสมุดบันทึกสวมเสื้อกันฝน เดินไปยังช่องเก็บของใต้บ้าน มือเธอสั่นระริก ขณะเปิดประตูลงไป เสียงกระซิบแปรเปลี่ยนเป็นเสียงร้องขอความช่วยเหลือ
ใต้ถุนมืดสนิท มีเพียงแสงไฟฉายสั่นไหว เธอเห็นกล่องไม้เก่าใบหนึ่งวางอยู่กลางพื้น รอยขีดเขียนปรากฏบนกล่อง “อย่าเปิด” เธอได้ยินเสียงฝีเท้าเดินวนอยู่รอบ ๆ เงาดำเคลื่อนไหวในความมืด
เสียงกระซิบดังขึ้นใกล้หู “…ช่วยฉัน…เอาคืนมา…” เธอหยุด เงี่ยหูฟัง “…คืนของฉัน…คืนวิญญาณฉัน…” อรินลังเล น้ำตาไหล เธอเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่อยู่ในกล่องนี้คือหัวใจของคำสาป
เธอเปิดกล่องออกช้า ๆ ข้างในมีเพียงกระดิ่งทองเหลืองลูกเดิมกับเศษผ้าเก่า เสียงกระซิบเงียบลงทันที ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน
แต่แล้วเงาดำรอบตัวเธอก็ค่อย ๆ เข้ามาใกล้ เสียงร้องไห้ของผู้หญิงดังขึ้น “เธอ…เอาของฉันไป…คืนให้ฉัน…” อรินละล้าละลัง ยื่นกระดิ่งออกไป เสียงกรีดร้องดังขึ้น แสงไฟฉายดับวูบ ทุกอย่างจมอยู่ในความมืด
ในห้วงความมืดนั้น อรินเห็นภาพพ่อกับน้าสาวยืนอยู่ข้างหญิงสาวในชุดขาว ใบหน้าซีดเผือด “ทุกคน…หนีไม่ได้…ของที่เอาไป มันจะตามกลับมา…” เสียงพ่อพูดราวกับเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
อรินลืมตาอีกครั้งในห้องนอนของตัวเอง บ้านเงียบสงัด ไม่มีรอยเท้า ไม่มีเสียงกระซิบ รูปถ่ายตรงผนังกลับสมบูรณ์ ไม่มีรอยขีดข่วน เธอเดินไปเปิดหน้าต่าง แสงอาทิตย์สาดเข้ามา บ้านหลังนี้เหมือนปกติทุกอย่าง
แต่ในเงาสะท้อนหน้าต่าง เธอเห็นผู้หญิงชุดขาวยืนอยู่ข้างหลัง ยิ้มเศร้า ๆ ให้ ก่อนจะหายไปในพริบตา เสียงกระดิ่งเบา ๆ กังวานขึ้นในอากาศ
อรินรู้แล้วว่า เธอไม่เคยหนีจากอดีตได้จริง บ้านหลังนี้ คำสาปนี้ และวิญญาณที่รอการชดใช้ จะอยู่กับเธอตลอดไป
