สายลมเย็นจัดพัดลอดช่องกระจกแตกของบ้านร้าง มีเพียงเสียงกิ่งไม้เสียดสีกันเอื่อย ๆ แทรกเข้าในความเงียบที่อึดอัด กลุ่มเพื่อนสี่คน—อลิษา กานต์ ภพ และพลอย—จอดรถไว้ข้างรั้วลวดหนามเก่า พวกเขายืนลังเลอยู่หน้าประตูไม้ผุที่ขึ้นราและลอกสีจนเห็นเนื้อไม้ดำปี๋
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แน่ใจเหรอว่าจะเข้าไปจริง ๆ” พลอยกระซิบเบา ๆ พลางกอดแขนตัวเองแน่น ชายหนุ่มร่างสูงอย่างภพแสร้งหัวเราะ “ก็เจ้าของใหม่จ้างให้เรามาดูบ้านแลกเงินไม่ใช่เรอะ? อีกอย่าง—กานต์อยากถ่ายคลิปไปทำโปรเจ็กต์ด้วย”
กานต์มองไปรอบ ๆ มือถือในมือสั่นเล็กน้อย “ไม่ต้องกลัวหรอก พวกเราไม่เจออะไรหรอกน่า ของแบบนี้…มันไม่มีจริง” เขาตบบ่าพลอยเบา ๆ
อลิษาเป่าปาก ยิ้มบาง ๆ ทั้งที่ดวงตาเต็มไปด้วยความกังวล “รีบเข้า รีบออกเนอะ” เธอว่า ก่อนจะเป็นคนแรกที่ก้าวข้ามธรณีประตูไม้ผุเข้าไปในเงามืด
ภายในบ้านกลิ่นอับชื้นตลบอบอวล ทุกย่างก้าวฝุ่นฟุ้งไปทั่ว พวกเขาสำรวจไปทีละห้อง—ห้องนั่งเล่นที่มีโซฟาขาด ห้องครัวที่เต็มไปด้วยรอยคราบดำและเศษขยะ ห้องนอนที่ผ้าม่านขาดรุ่งริ่งปลิวตามลม—แต่ละห้องดูว่างเปล่าทว่ากลับให้ความรู้สึกถูกจับจ้อง
เสียงฝีเท้าใครบางคนดังแผ่ว ๆ บนชั้นสอง ทั้งที่ทุกคนยังอยู่ด้วยกัน พลอยหยุดกึก “เมื่อกี้…ได้ยินมั้ย”
“ลมมั้ง” ภพตอบเรียบ ๆ แต่สีหน้าไม่มั่นใจ กานต์ชูมือถือขึ้นถ่ายคลิปไปตามทางเดิน เงาเส้นหนึ่งพาดผ่านผนังหลังเขาไปอย่างรวดเร็ว ไม่ทันที่ใครจะทันสังเกต
อลิษาแยกตัวขึ้นไปชั้นสองเพื่อเช็คหน้าต่างที่ถูกระบุว่ามีรอยแตก เธอก้าวช้า ๆ มือถือส่องไฟไปตามทางเดินไม้เสียงดังเอี๊ยดอ๊าด ประตูห้องหนึ่งเปิดแง้มอยู่ เธอผลักเข้าไป พบเพียงห้องว่างกับชั้นวางหนังสือครึ้มฝุ่น
ขณะที่เธอกำลังจะเดินออก เสียงกระซิบเบา ๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง “…ไม่ออก…” อลิษาหันขวับ ไฟฉายมือถือสั่นไหวแต่จับอะไรไม่ได้ เงาดำเล็ก ๆ คล้ายคนก้มหน้าซุกอยู่ใต้โต๊ะ เธอหลับตาแน่นก่อนจะรีบวิ่งกลับลงมาชั้นล่าง
“ไม่มีอะไร…” อลิษาบอกพร้อมรอยยิ้มฝืน สีหน้าซีดขาว ภพขมวดคิ้วแต่ไม่ซักไซ้ กานต์กลับตั้งกล้องถ่ายไปที่ประตูบันได ราวกับเฝ้ารอดูอะไรบางอย่าง
ค่ำลงอย่างรวดเร็ว ความมืดคลืบคลานเข้ามาทุกห้อง พวกเขาจุดเทียนนั่งรวมกันที่ห้องนั่งเล่น เสียงไม้ลั่นผิดจังหวะดังมาจากเพดาน กานต์หยิบสมุดบันทึกเก่าที่เจอในลิ้นชักขึ้นมาเปิดอ่าน
“ดูนี่สิ มีชื่อคนอยู่…” เขาอ่านชื่อที่ขีดข่วนไว้ในหน้ากระดาษ อลิษาขอดูต่อ บรรทัดหนึ่งเขียนว่า “ห้ามออกไปก่อนจะรับผิด” เธอขมวดคิ้ว “รับผิดอะไร?”
พลอยเริ่มร้องไห้เบา ๆ “เราไม่ควรมาที่นี่เลย จริง ๆ…” เธอพูดติดขัด กานต์พยายามปลอบ แต่พลอยกลับกัดปากแน่น “รู้สึกเหมือน…เหมือนบ้านนี้ไม่อยากให้เราออกไป”
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ดังมาจากหลังประตูห้องนั่งเล่น ทุกคนหยุดหายใจ ภพก้าวไปเปิดประตู พบเพียงความว่างเปล่า เขาถอนหายใจแต่ยังรู้สึกเหมือนเงาสีดำซ้อนทับอยู่ในมุมตา
กลางดึก อลิษาฝันถึงเด็กผู้หญิงในชุดขาวยืนอยู่หน้ากระจกในห้องนอน เธอพูดอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ได้ศัพท์ ตื่นขึ้นมาด้วยเหงื่อแตกท่วมตัว พลอยที่นอนข้าง ๆ ก็สะดุ้งตื่น น้ำตาไหลอาบแก้ม “ได้ยินเสียงเหมือนกันไหม…”
อลิษาสบตาเพื่อน สีหน้าซีดเผือด เธอไม่กล้าพูดถึงเสียงกระซิบซ้ำ ๆ ที่ได้ยินในความมืด “…เหมือนมีใครอยู่ในห้อง” พลอยกระซิบ
เช้าวันรุ่งขึ้น สภาพจิตใจของทุกคนย่ำแย่ กานต์ตรวจคลิปราตรีพบเงาดำแวบอยู่หลังอลิษา ขณะเดียวกันสมุดบันทึกเก่าก็มีรอยขีดเพิ่มขึ้นมาเอง ราวกับมีใครเขียนใหม่ กานต์เริ่มกระวนกระวาย “ใครแกล้งเรา?”
ภพขัดขึ้นมาว่า “เลิกคิดมาก พวกเราแค่เหนื่อย…” แต่เขากลับเป็นคนแรกที่เห็นเงาดำพาดผ่านบานหน้าต่างด้านหลังบ้าน ทุกคนเงียบงัน จ้องหน้ากันด้วยความหวาดกลัว กานต์เสนอว่าควรออกจากบ้านทันที
แต่เมื่อพวกเขาพยายามออกไป พบว่าประตูหน้าถูกล็อกแน่นจากด้านนอก ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีใครเห็นกุญแจ พวกเขาตะโกนขอความช่วยเหลือไม่มีใครได้ยิน เสียงสะท้อนเหมือนโดนกลืนหายไปในความมืด
พลอยเริ่มพูดคุยกับตัวเอง เสียงกระซิบของเด็กผู้หญิงในฝันวนเวียนอยู่รอบบ้าน “…อย่าออก… อย่าออก…” ทุกคนพยายามหาเบาะแส อลิษาพบบันทึกหน้าหนึ่ง ซุกอยู่ใต้เตียง เขียนด้วยลายมือเด็ก “หนูขอโทษ หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูจะไม่ออกไป”
บรรยากาศในบ้านแน่นขนัดไปด้วยความกดดัน เหมือนแต่ละคนเริ่มเห็นเงาของกันและกันในที่ที่ไม่ควรเห็น พลอยหายตัวไปในช่วงค่ำ ทั้งกลุ่มตามหา ไม่พบแม้แต่ร่องรอย กานต์โทษตัวเองที่ชวนมา ภพกับอลิษาพยายามปลอบแต่สภาพจิตใจทุกคนย่ำแย่
เมื่อพลอยกลับมา เธอพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ขอโทษ…ฉันแค่ต้องอยู่กับเขา” ก่อนจะเดินหายเข้าไปในห้องมืด ประตูปิดเองแน่นสนิท กานต์ขยับเข้าไปเคาะแต่ไม่มีเสียงตอบรับ
ภพเริ่มพูดไม่รู้เรื่อง เหมือนกำลังสนทนากับใครอีกคนในห้องนั่งเล่น กานต์กับอลิษาตกใจจับตัวเขาไว้ “แกได้ยินเสียงใช่มั้ย!” ภพตะโกนลั่น ก่อนจะเงียบไปทันที เหลือเพียงเสียงหายใจแรง ๆ
อลิษาค้นพบรูปถ่ายเก่าในลิ้นชัก มีเด็กผู้หญิงยืนกับผู้หญิงวัยกลางคน ทั้งคู่ยิ้มแปลก ๆ ในสายตาของเธอ ทุกคนในภาพดูเหมือนจะหันมาจ้องเธอผ่านเลนส์ เธอสั่นเทาและซ่อนรูปไว้ในกระเป๋าเสื้อ
รอยขีดในสมุดบันทึกเพิ่มขึ้นทุกครั้งที่พวกเขาพยายามออกจากบ้าน กานต์เริ่มสังเกตว่า ทุกบรรทัดคือชื่อคนที่เคยมาแล้วหายไป อลิษาเผลอพลิกหน้าสุดท้าย เห็นลายมือจาง ๆ ว่า “ฉันรอเธอ…”
สถานการณ์ยิ่งทรุดหนัก เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นชัดเจนในทุกห้อง เงาดำเคลื่อนที่ไปมาในมุมสายตา ภพนั่งนิ่งเหมือนไม่รับรู้อะไรอีก อลิษาและกานต์ต้องตัดสินใจ
“เราจะออกไปยังไง?” กานต์ถามเสียงสั่น อลิษาสะอื้น “ถ้าเรายอมรับผิด…จะออกไปได้ไหม?” ทั้งสองตัดสินใจกลับไปยังห้องเด็กที่อลิษาเคยได้ยินเสียง
ในห้องนั้น เงาดำปรากฏร่างเป็นเด็กผู้หญิงในชุดขาวซีด ใบหน้าเต็มไปด้วยความเศร้า เธอยื่นสมุดบันทึกให้ “ขอโทษฉันสิ…” เสียงแผ่วเบา
อลิษากับกานต์พูดเสียงเบา “ขอโทษ…ถ้าทำอะไรผิดไป” เงานั้นนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะชี้ไปที่ประตู “ออกไป…” เสียงกระซิบดับลงทันที
ทั้งสองรีบวิ่งไปที่ประตูหน้าบ้านซึ่งเปิดออกได้สำเร็จ อากาศเย็นข้างนอกประทะใบหน้าพวกเขาอย่างแรง เมื่อหันหลังกลับบ้าน ทั้งหลังจมหายไปในม่านหมอกหนาทึบ ราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
เสียงกระซิบสุดท้ายแว่วมาตามลม “ฉันยังรอเธอ…”
อลิษากับกานต์ยืนอยู่ตรงนั้น หัวใจเต้นแรง น้ำตาคลอเบ้า บ้านร้างหลังนี้จะตามหลอกหลอนพวกเขาไปตลอดกาล
