ฟ้าครึ้มในเย็นวันนั้นตั้งแต่รินลงจากรถสองแถว หน้าบ้านทรงไทยเก่าแก่หลังใหญ่ตั้งตระหง่านทาบทับกับแนวต้นยางสูง รินยืนลังเลริมรั้ว สนามเงียบงันจนได้ยินเสียงใบไม้แห้งปลิวกระทบพื้น รินถอนใจ กำรอบกุญแจบ้านแน่น ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไม้เก่าเสียงลั่นเอี๊ยดอ๊าดทุกก้าว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ประตูบ้านเปิดออกด้วยเสียงดังคล้ายการต้อนรับที่ไม่เต็มใจ กลิ่นอับของไม้เก่ากับกลิ่นฝนโชยมาปะปนกันในความเงียบ รินมองไปรอบห้องโถงที่เต็มไปด้วยของเก่า โต๊ะไม้แกะสลัก ตู้โชว์กระจกขุ่น ภาพถ่ายโบราณบนผนัง รินปล่อยเป้ลงข้างโซฟา เงาของเธอยาวเหยียดในแสงเรืองรองจากหน้าต่างแคบ ๆ
เธอเดินไปทางห้องนอนเล็กที่เคยเป็นของแม่ ประตูห้องปิดสนิท เธอบิดลูกบิดเบา ๆ ฝุ่นฟุ้งลอยขึ้นแผ่ว ๆ เตียงไม้เล็ก โต๊ะเครื่องแป้งที่กระจกเงาขนาดใหญ่กรอบไม้สลักงดงาม รินเอื้อมมือปัดฝุ่นกระจก พลันภาพสะท้อนของเธอปรากฏขึ้น ทว่าดูคล้ายเงาในกระจกเคลื่อนไหวช้ากว่าเธอเพียงเสี้ยววินาที
เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังขึ้นจากทางเดิน รินชะงัก เธอฟังอย่างตั้งใจ เสียงนั้นหายไป เธอหันกลับไปสบตากับเงาในกระจกอีกครั้ง รอยยิ้มแปลกประหลาดผุดขึ้นบนใบหน้าในกระจก ทั้งที่เธอเองไม่ได้ยิ้ม
รินหลับตา สูดหายใจลึก พลางพึมพำกับตัวเอง “เราคิดมากไปเอง” เธอบังคับตัวเองเดินออกจากห้องไปทางครัว ตลอดทางแสงไฟสลัวส่องให้เงาตู้และเก้าอี้ดูบิดเบี้ยว
เสียงแกรก ๆ ดังขึ้นจากหลังบ้าน รินหยุดฟัง เสียงเงียบไปแล้ว เธอเดินไปที่ประตูหลังบ้าน ลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะค่อย ๆ เปิดออก พบเพียงลานดินเปียกฝนและเงาต้นไม้โยกไหว
ขณะปิดประตู รินเห็นเงาของตัวเองสะท้อนอยู่บนบานกระจกหน้าต่าง ทว่าในภาพเงานั้น มีรูปร่างคล้ายหญิงสาวอีกคนยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง เธอหันกลับไปดู ไม่มีใคร รินขนลุก รีบเดินกลับห้องนั่งเล่น
เสียงสายฝนตกกระทบหลังคาเริ่มดังขึ้น รินนั่งลงบนโซฟา หยิบซองจดหมายเก่า ๆ จากกระเป๋าออกมา เธออ่านจดหมายฉบับหนึ่งของแม่ “ถ้าลูกอ่านจดหมายนี้ แปลว่าแม่คงไม่ได้กลับไปหาลูกอีก… มีบางอย่างในบ้านหลังนี้ที่ลูกต้องรู้” รินเม้มปากแน่น ความทรงจำเกี่ยวกับวันที่แม่หายตัวไปยังคงพร่าเลือน
เสียงกุกกักเบา ๆ ดังขึ้นอีกครั้งคราวนี้จากชั้นสอง เธอสูดหายใจและค่อย ๆ เดินขึ้นบันได เสียงไม้ลั่นดังเป็นจังหวะ หัวใจรินเต้นแรง เธอหยุดอยู่หน้าห้องเก็บของประตูปิดสนิทแต่รู้สึกเหมือนมีใครจ้องมองจากข้างใน
“ใครอยู่ในนั้น?” เธอถามเสียงสั่น เงียบงัน ไม่มีคำตอบ รินลังเลจะเปิดประตูแต่เปลี่ยนใจหันหลังกลับ ประตูห้องข้าง ๆ แง้มออกเองช้า ๆ ทั้งที่ไม่มีลม รินเดินเข้าไปอย่างระแวดระวัง
ในห้องนอนใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ถูกคลุมผ้าขาวไว้หมด เธอสังเกตเห็นกล่องไม้โบราณวางอยู่มุมห้อง เปิดออกพบจดหมายเก่าอีกฉบับ เขียนด้วยลายมือแม่ “อย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นในกระจก” ข้อความนี้ชวนให้ใจรินเย็นวาบ
แสงฟ้าผ่าบาดผ่านช่องหน้าต่าง ส่องให้เห็นเงาบางอย่างพุ่งผ่านผนัง รินรีบหันไปดู แต่ไม่มีใคร ความอึดอัดค่อย ๆ ทวีความหนาแน่นในอากาศ เธอเดินกลับห้องนั่งเล่นในความมืดที่เพิ่มขึ้นเพราะฝนตกหนัก
ทันทีที่เธอเดินผ่านกระจกเงาใหญ่ในโถง รินเห็นใบหน้าใครบางคนซ้อนทับบนภาพสะท้อนของตัวเอง ใบหน้าซีดเซียวดวงตาว่างเปล่า เธอก้าวถอยหลังชนกับโซฟา หัวใจเต้นระรัว
พลันได้ยินเสียงเคาะเบา ๆ จากห้องแม่ เธอเดินไปอย่างลังเล เปิดประตูห้อง ภายในเงียบงัน เธอก้าวไปนั่งหน้ากระจกเงาอีกครั้ง ลมหายใจเธอเริ่มกระชั้น เงาในกระจกเริ่มขยับช้ากว่าปกติ
รินเอื้อมมือแตะบานกระจก กลิ่นอับเย็นชื้นแผ่ซ่าน เงาในกระจกเริ่มยื่นมือออกมาแตะมือเธอ เธอผงะถอย เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นในหู “ออกไป…” เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเธอ
รินลุกพรวดถอยห่าง ความกลัวก่อตัวขึ้นจนแทบขยับไม่ได้ เธอฝืนใจเดินออกจากห้อง ทันใดไฟดับลงทั้งหลังบ้าน เธอหยิบไฟฉายจากกระเป๋า เดินส่องทางไปหากล่องฟิวส์ในครัว ทุกอย่างเงียบสนิทจนได้ยินเสียงข้อมือเธอสั่นกระทบไฟฉาย
ขณะเปิดกล่องฟิวส์ เธอเห็นเงาคนยืนอยู่ในเงาสะท้อนจากกระจกตู้เย็น รูปร่างนั้นเอียงคอผิดธรรมชาติและมองเธอด้วยสายตาว่างเปล่า รินรีบปิดกล่องฟิวส์ ไฟยังคงไม่ติด เธอรีบเดินกลับห้องนั่งเล่น
ขณะเดินผ่านทางเดินยาว เสียงฝีเท้าอีกคู่ดังขนานมากับเธอ รินหยุดก้าว เสียงนั้นหยุดตาม เธอสูดลมหายใจแล้วลองเดินต่อ เสียงนั้นยังคงตามหลังทุกก้าว เธอหันกลับอย่างรวดเร็ว พบแต่ความว่างเปล่า
รินนั่งลงข้างโซฟา กอดตัวเองแน่น ความกลัวและความหนาวเย็นเกาะกินหัวใจ เสียงโทรศัพท์บ้านเก่า ๆ ดังขึ้นต่างจากเสียงฝน เธอลังเลก่อนเดินเข้าไปรับสาย
“ฮัลโหล…” รินพูดเสียงสั่น เงียบ… ก่อนจะมีเสียงหายใจแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากปลายสาย แล้วเสียงกระซิบว่า “ช่วยฉันด้วย…” รินวางสายทันที มือเย็นเฉียบ
ขณะจะเดินกลับออกจากห้อง เธอสังเกตเห็นเงาในกระจกโถงกลางบ้านกำลังยืนจ้องเธออยู่ แม้ตัวเองจะยืนอยู่ไกลจากกระจกก็ตาม เงานั้นยิ้มเย็นชา แล้วชี้ไปยังห้องเก็บของชั้นสอง
รินลังเลแต่ตัดสินใจเดินขึ้นไป เธอรู้สึกได้ถึงแรงดึงดูดประหลาดเหมือนมีอะไรบางอย่างรอคอยอยู่ เธอไขกุญแจเปิดประตูช้า ๆ กลิ่นอับแรงขึ้นจนต้องกลั้นหายใจ
ในห้องเต็มไปด้วยของเก่ากองทับถม เธอส่องไฟฉายหากระจกเงาอีกบานซึ่งวางอยู่มุมห้อง ภาพสะท้อนในนั้นคล้ายมีคนยืนเบียดเสียดในความมืด เธอค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ เสียงกระซิบแผ่ว ๆ ดังขึ้นจากทุกมุม
ภาพในกระจกค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นภาพหญิงสาวหน้าคุ้นเคย นัยน์ตาเศร้า เธอยื่นมือมาสัมผัสกระจกพร้อมพูดว่า “อย่าไว้ใจเงา…มันไม่ใช่ตัวเรา” รินยืนตะลึง น้ำตาซึมโดยไม่รู้ตัว
ประตูห้องปิดปังทันที รินวิ่งไปเขย่าลูกบิด เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกดังขึ้นรอบตัว เงาในกระจกเริ่มขยายใหญ่ขึ้นจนกลืนกินแสงสว่างทั้งหมด เสียงกระซิบดังขึ้นเรื่อย ๆ “อย่าหนี…ความจริงอยู่ที่นี่…”
รินสติแตก ทุบกระจกแต่ทำให้มือเธอเปื้อนฝุ่นดำ ๆ แทนที่จะเป็นเลือด ภาพในกระจกค่อย ๆ กลายเป็นภาพวันแม่หายตัวไปเมื่อสิบปีก่อน เธอเห็นแม่ยืนร้องไห้และมีเงาอีกตนกระซิบข้างหูแม่ว่า “ลูกเธอจะลืมทุกอย่าง”
รินร้องไห้พร่ำขอให้แม่กลับมา เสียงกระซิบในห้องดังหนักขึ้น รินเริ่มจำได้ว่าตอนเด็กเคยเห็นแม่พูดกับกระจกคนเดียวทุกคืน แม่เคยเตือนว่า “ถ้าวันไหนเห็นเงาในกระจกไม่เหมือนตัวเอง อย่าเข้าใกล้มันเด็ดขาด”
ไฟฉายดับลง รินถูกความมืดกลืนกิน เธอคุกเข่าร้องไห้ขณะที่เสียงในห้องเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงแม่ร้องขอความช่วยเหลือ ภาพในกระจกกลายเป็นเงาของแม่กำลังโดนเงาดำดูดเข้าไป รินตัดสินใจคว้ามือแม่ในกระจก ร่างเธอเย็นวาบและถูกดึงเข้าไปในโลกเงามืด
ขณะที่สติกำลังเลือนราง รินได้ยินเสียงแม่พูดแผ่วเบา “ลูกต้องปล่อยวาง… อย่าให้เงาควบคุมใจลูก” รินค่อย ๆ ลืมตา พบตัวเองนั่งกอดตัวเองอยู่หน้ากระจกในห้องนอนแม่ ทุกอย่างเงียบสงัด
เสียงฝนหยุดตก รินลุกขึ้นยืน เหงื่อแตกท่วมตัว เธอมองกระจก เงาในนั้นกลับมาตรงกับตัวเอง รินยิ้มเศร้า เธอเดินออกจากห้องไปที่ระเบียง สูดอากาศสดชื่น เธอรู้ว่าต้องยอมรับความจริงที่ผ่านมาและไม่ปล่อยให้เงาแห่งอดีตคุมชีวิตตนอีกต่อไป
ก่อนก้าวออกจากบ้าน เธอเหลือบมองกระจกเงาเป็นครั้งสุดท้าย เงาในกระจกโบกมือลาช้า ๆ ดวงตานั้นยังคงว่างเปล่า… รินเดินจากไปในความเงียบของเช้าวันใหม่ ทิ้งปริศนาและเงาในกระจกไว้เบื้องหลัง
