เสียงเงียบในหอใหญ่

แสงแดดยามบ่ายปลายเดือนมิถุนายนทาบตัวตึกหอพักหญิงหลังเก่าที่ตั้งอยู่สุดปลายมหาวิทยาลัย ราวกับมันถูกตัดขาดออกจากโลกปัจจุบันด้วยสนามหญ้ารกร้างและรั้วปูนสูง แพรยืนลังเลอยู่หน้าประตูไม้หนัก ๆ มือหนึ่งกำกระเป๋าเสื้อผ้า อีกมือกุมกุญแจห้องหมายเลข 412 แน่น สายตาไม่กล้าสบกับป้ายสีลอกที่เขียนชื่อหอ “หอวิเชียราวดี” ด้วยตัวอักษรเดิม ๆ ที่ซีดจางราวกับกาลเวลาเองก็อยากหลีกหนี

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“แพร ยังไม่เข้าอีก?” เสียงแหบของป้าเปรี้ยว แม่บ้านสูงวัยที่รับผิดชอบหอ เอื้อนเอ่ยขึ้นมาจากข้างระเบียงพลางมองมาอย่างเอือม “จะยืนให้แดดแผดผิวตายหรือไง?”

แพรสูดลมหายใจลึก เดินเข้าไปใกล้ประตู รู้สึกถึงอากาศเย็นวาบสวนออกมาจากด้านใน ราวกับข้างในติดตั้งเครื่องปรับอากาศทั้งที่ไม่มี เธอผลักประตูเข้าไป กลิ่นอับของห้องเก่าปะทะจมูก เสียงบานพับเหล็กแห้ง ๆ ดังขึ้นอย่างไม่พอใจ

“ห้องเงียบดีนะลูก หญิงน้อยอยู่กันไม่เยอะเท่าไหร่” ป้าเปรี้ยวหัวเราะแห้ง ๆ ก่อนจะผลักกุญแจที่แพรคืนให้เข้ากระเป๋าเสื้ออย่างไม่ใส่ใจ “อยู่ดี ๆ ล่ะ”

แพรเดินตามทางเดินแคบ ๆ ไปยังบันไดขึ้นชั้นสี่ ทุกย่างก้าวสะท้อนเสียงเท้าเบา ๆ สองข้างทางมีประตูห้องปิดสนิท ทุกห้องเหมือนกันหมด—ยกเว้นห้อง 407 ที่มีเทปกากเพชรแปะรูปแมวสีดำอยู่หน้าประตู แพรหยุดมองแวบเดียว ก่อนจะเดินต่อ

เมื่อไขกุญแจเปิดห้อง 412 เข้าไป สิ่งแรกที่พบคือความว่างเปล่าและกลิ่นฝุ่นอับ ห้องมีหน้าต่างบานเดียวที่แง้มไว้น้อย ๆ ผ้าม่านสีซีดคลุมฝุ่นไหวเบา ๆ ตามลมที่ลอดเข้ามา เตียงไม้เก่า โต๊ะเขียนหนังสือ และตู้เสื้อผ้าเก่าสามรายการที่ดูเหมือนจะไม่ขยับมานาน

แพรวางกระเป๋า มองสำรวจรอบ ๆ พลางถอนใจ “เงียบจัง…” เธอพึมพำกับตัวเอง เสียงของตัวเองฟังดูจางหายไปในห้องเหมือนไม่มีใครฟังอยู่เลย

คืนแรกมาถึงเร็วกว่าที่คิด แพรนั่งบนเตียง มองโทรศัพท์ในมือ สัญญาณ WiFi ที่หอให้ใช้อ่อนมาก ข้อความจากเพื่อนสมัยมัธยมขึ้นค้างไว้ยังไม่ได้รับการตอบ เธอกดออกจากแชท พลางฟังเสียงฝนโปรยลงบนหลังคาเหล็ก ซึ่งเริ่มหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ

เสียงเคาะเบา ๆ ดังขึ้นที่ผนังด้านขวา แพรชะงัก เธอลองแนบหูฟัง—มีเสียงอะไรบางอย่างคล้ายคนลากเก้าอี้ เสียงกุกกัก… แล้วก็เงียบไป

แพรลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดประตูห้อง ชะโงกหน้ามองซ้ายขวา ทางเดินว่างเปล่า มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัว ๆ จากปลายทางเดินเท่านั้น เธอปิดประตูอย่างช้า ๆ แล้วกลับไปทิ้งตัวลงบนเตียง ปล่อยให้เสียงฝนกลบความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นทีละน้อย

เช้าวันต่อมา เสียงนกร้องเบา ๆ จากต้นไม้ข้างอาคารทำให้แพรตื่นขึ้น เธอพบข้อความใหม่ในมือถือ จาก “อิง” เพื่อนร่วมห้องคนใหม่ที่มหาวิทยาลัย “แพร พรุ่งนี้จะเข้าหอ ยังไงฝากดูห้องด้วยนะ กลัวเจอแมลงสาบ 555” แพรยิ้มจาง ๆ กดตอบกลับสั้น ๆ ว่า “ไม่มีนะ สบายใจได้”

แพรแต่งตัวออกจากห้องมองไปเห็นประตูห้อง 407 เปิดอยู่ มีหญิงสาวผมหยักศกสั้น ๆ อยู่ในชุดนอนสีซีด ยืนพิงประตู เธอยิ้มให้แพร แล้วเดินกลับเข้าไปในห้องอย่างรวดเร็ว

“สวัสดีค่ะ” แพรพูดเสียงเบา ๆ ก่อนที่อีกฝ่ายจะปิดประตูเสียงดัง “เอ๊ะ…” เธอขมวดคิ้ว รู้สึกถึงความลับอะไรบางอย่างในแววตาของอีกคน

ตลอดบ่ายวันนั้น แพรสำรวจมหาวิทยาลัย เดินเลียบตึกเรียนเก่า ๆ พบกับ “อิง” ที่มาถึงพร้อมสัมภาระมากมาย ทั้งคู่ช่วยกันขนของขึ้นห้อง อิงเป็นคนพูดเก่ง มีเสียงหัวเราะสดใสซึ่งต่างจากบรรยากาศในหอ อิงถามแพรเกี่ยวกับเสียงประหลาดเมื่อคืน แพรเลือกที่จะเลี่ยง “อาจจะเสียงห้องข้าง ๆ มั้ง”

ค่ำวันถัดมา ระหว่างที่แพรและอิงกำลังจัดของ เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังจากทางเดิน ทั้งสองหยุดฟัง มองหน้ากันด้วยความสงสัย ทั้งคู่เดินออกไปดู พบหญิงสาวห้อง 407 กำลังยืนอยู่หน้าประตูของตัวเอง เธอไม่พูดอะไร เพียงแต่จ้องมองพวกเธอด้วยสายตาว่างเปล่า ก่อนจะหันหลังกลับเข้าไปในห้อง

“ชื่ออะไรนะคนนั้น?” อิงกระซิบ

“ยังไม่รู้เลย” แพรตอบพลางกดโทรศัพท์ค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับหอวิเชียราวดี แต่ไม่เจออะไรนอกจากรีวิวเก่า ๆ บางความเห็นบอกว่าหอเงียบ สะอาด แต่มีคนย้ายออกกระทันหันบ่อย ๆ

คืนนั้น ระหว่างที่แพรนั่งอ่านหนังสือ เสียงแปลก ๆ ก็กลับมาอีกครั้ง คราวนี้เป็นเสียงขูดบางอย่างกับพื้น ผสมกับเสียงกระซิบแผ่วเบา แพรหยุดฟัง พยายามจับความหมาย แต่ทุกอย่างเงียบลงทันทีที่อิงออกมาจากห้องน้ำ

“เมื่อกี้ได้ยินเสียงไหม” แพรถาม

อิงหยุดนิดหนึ่ง ทำท่าคิด “เหมือนมีอะไรขูดกับพื้นเนอะ แต่คงเป็นหนู”

แพรถอนใจ พยายามกลั้นไม่ให้ตัวเองคิดมาก

คืนต่อมา อิงถูกปลุกด้วยเสียงกุกกัก ประตูห้องน้ำเปิดเองช้า ๆ ทั้งสองคนขวัญผวา อิงกลั้นใจเดินเข้าไปตรวจสอบ เธอพบว่าก๊อกน้ำหยดลงอ่างช้า ๆ ทั้งที่ก่อนนอนปิดแน่นแล้ว แพรเช็กทุกอย่างแต่ไม่พบร่องรอยของการงัดแงะ

เช้าวันใหม่ ป้าเปรี้ยวเดินมาทักที่หน้าห้อง “เมื่อคืนเป็นไงบ้างลูก นอนไม่หลับล่ะสิ”

อิงขมวดคิ้ว “ทำไมหอหลังนี้ถึงเงียบขนาดนี้คะป้า”

ป้าเปรี้ยวหัวเราะ “คนอยู่ไม่เยอะค่ะ หอเก่ามันก็เงียบดี”

“เคยมีอะไรแปลก ๆ ไหมคะ?” แพรลองหยั่งเชิงถาม

ป้าเปรี้ยวทำหน้าตึง “จะพูดอะไรแบบนี้ล่ะลูก อยู่เงียบ ๆ ไปเถอะ” ก่อนจะเดินจากไปอย่างรวดเร็ว

ในคืนนั้นเอง อิงฝันร้าย เห็นเงาดำเดินอยู่ปลายเตียง แต่เมื่อสะดุ้งตื่นกลับพบแต่ความเงียบ เธอลองลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง พบเพียงความมืดด้านนอก และเสียงลมหวีดผ่านหน้าต่างเท่านั้น

แพรเริ่มสังเกตว่า ทุก ๆ คืนจะได้ยินเสียงฝีเท้าเบา ๆ เดินผ่านหน้าห้องช่วงเวลาตีสามเสมอ เธอลองตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อฟังเสียงนั้นอย่างตั้งใจ

คืนที่สาม เสียงฝีเท้ามาอีกครั้ง คราวนี้ชัดเจนและหยุดอยู่หน้าห้อง แพรกลั้นหายใจ อิงขดตัวบนเตียง เงียบงัน มีเสียงเคาะประตูเบา ๆ สามครั้ง แพรไม่กล้าแม้แต่จะขยับ

เมื่อเช้าตรู่ แพรเดินไปที่ห้อง 407 หวังถามหญิงสาวคนนั้น แต่เมื่อเคาะประตู ไม่มีใครตอบ เธอเหลือบเห็นรอยมือฝุ่นบาง ๆ บนลูกบิดประตู ในขณะเดียวกัน อิงเปิดหน้าต่างออกไปสูดอากาศ พบว่าด้านล่างตึกมีรอยเท้าเหยียบย่ำบนหญ้าเปียกฝน ทิศทางมาจากป่าไปถึงกำแพงหอ

“เมื่อคืนมีใครเดินวนรอบหอเหรอ?” อิงถามเสียงสั่น

แพรนิ่ง ไม่ตอบ เธอรู้สึกเหมือนมีใครบางคนกำลังเฝ้ามองจากหน้าต่างห้อง 407 อยู่ตลอดเวลา

บ่ายวันต่อมา ฝนตกหนักจนไฟดับทั้งตึก ห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากโทรศัพท์มือถือ แพรและอิงนั่งชิดกันบนเตียง เสียงหยดน้ำกระทบพื้นดังอย่างต่อเนื่องจนน่าขนลุก

“แพร…ถ้าเราย้ายออกตอนนี้จะได้ไหม” อิงเสียงสั่น

“อยู่ให้พ้นอาทิตย์นี้ก่อนนะ ยังไงก็ต้องรอเปิดเทอม”

เงียบงัน มีเพียงเสียงฝนและเสียงลมหายใจของทั้งสองเท่านั้น

คืนวันนั้น เสียงกระซิบแปลก ๆ ดังจากฝาผนังหลังตู้เสื้อผ้า แพรรีบเดินไปแนบหูฟัง ได้ยินเพียงคำว่า “ออกไป…” ซ้ำ ๆ เธอหันกลับมาเจออิงยืนตัวแข็งทื่อ “เมื่อกี้ได้ยินไหม?”

อิงพยักหน้า สายตาตื่นตกใจเต็มที่ “เราว่า…เราควรไปขอความช่วยเหลือ”

เมื่อเช้า ทั้งคู่เดินไปหาป้าเปรี้ยวที่ห้องแม่บ้าน พยายามถามถึงอดีตของหอ ป้าเปรี้ยวหน้าซีด “ไม่มีอะไรหรอกลูก ของเก่าก็มีเสียงบ้างเป็นธรรมดา”

ระหว่างเดินกลับห้อง แพรพบว่าห้อง 407 เปิดประตูแง้มอยู่ เธอลังเลก่อนจะผลักประตูเข้าไปภายในห้อง เงียบสนิท มีเพียงกลิ่นอับและเงามืด เฟอร์นิเจอร์เหมือนกับห้องอื่น ๆ แต่พื้นห้องใต้เตียงกลับมีร่องรอยราวกับมีของหนักถูกลากออกไปเมื่อไม่นานมานี้

“ไม่มีใครอยู่เหรอ?” อิงกระซิบ

แพรถอนหายใจ “คงไปข้างนอก” เธอปิดประตูอย่างใจเย็น แต่ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

คืนต่อมา เสียงฝีเท้ากลับมาอีกครั้งคราวนี้วนอยู่หน้าห้อง 412 นานผิดปกติ เสียงเคาะประตูดังขึ้นช้า ๆ สามครั้ง ก่อนจะมีเสียงกระซิบ “ออกไป…” ดังลอดเข้ามาจากใต้ประตู

แพรและอิงกอดกันนิ่ง จนกระทั่งเสียงค่อย ๆ จางหายไป

วันถัดมา แพรตัดสินใจค้นหาข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับหอวิเชียราวดี ในคลังเอกสารเก่าของมหาวิทยาลัย เธอพบจดหมายข่าวฉบับหนึ่งเมื่อสิบปีก่อน เล่าถึงนิสิตหญิงคนหนึ่งชื่อ “นีรา” หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยจากหอ 407 ในคืนฝนตกหนัก ไม่มีใครพบเธออีกเลย

แพรนำเรื่องไปเล่าให้อิงฟัง ทั้งคู่ตัดสินใจแอบเข้าไปที่ห้อง 407 อีกครั้ง เมื่อลากเตียงออกก็พบช่องพื้นไม้ขึ้นราเล็ก ๆ เหมือนเคยถูกงัดมาก่อน

“จะลองเปิดดูไหม” อิงถามเสียงเบา

แพรพยักหน้า มือสั่น พยายามงัดฝาพื้นออกจนในที่สุดฝาขึ้นราก็เผยให้เห็นโพรงมืดขนาดใหญ่ ข้างในมีเศษผ้าม่านสีซีดและหนังสือเก่า ๆ ปกเปื้อนฝุ่น—หน้าแรกเขียนว่า “นีรา” พร้อมวันเดือนปีที่หายไป

ขณะนั้นเอง ลมเย็นวาบก็พัดออกมาจากโพรง เสียงกระซิบแผ่วเบาดังขึ้นใกล้หูทั้งสอง “ช่วยด้วย…”

แพรสะดุ้ง รีบปิดฝาพื้น อิงหน้าซีดตัวสั่น “มันยังอยู่ที่นี่…”

หลังจากนั้น ทุกคืนเสียงฝีเท้า เสียงกระซิบ และเสียงขูดกับพื้นยิ่งถี่ขึ้น ทั้งสองคนเริ่มเห็นเงาดำ ๆ เดินผ่านหน้าห้องในกระจก

วันหนึ่งอิงหายไปตอนเช้า แพรตื่นขึ้นมาพบว่าเตียงข้าง ๆ ว่างเปล่า เธอค้นหาทั่วห้องแต่ไม่พบร่องรอยของอิง หันไปมองหน้าต่าง เห็นรอยนิ้วมือฝุ่นที่บานกระจกเหมือนมีใครพยายามเปิดออกจากข้างใน

แพรสับสน หวาดกลัวและสิ้นหวัง เธอเริ่มได้ยินเสียงของอิงกระซิบเรียกในความเงียบ “แพร…ช่วยด้วย…”

แพรเดินไปหาป้าเปรี้ยว น้ำตาคลอถามว่า “อิงไปไหน?”

ป้าเปรี้ยวไม่สบตา “เด็กที่อยู่หอนี้…ถ้าได้ยินเสียงเรียกตอนกลางคืน อย่าไปเปิดประตูนะลูก”

แพรหน้าซีด “เกิดอะไรขึ้นกับนีรา…หรืออิง?”

ป้าเปรี้ยวเงียบไปอึดใจ ก่อนจะพูดช้า ๆ “นีราเคยอยู่ห้อง 407 คืนหนึ่งเธอได้ยินเสียงเรียกแล้วเปิดประตูออกไป…หลังจากนั้นก็ไม่มีใครเจอเธออีกเลย”

แพรกลับห้องอย่างหมดแรง ความเงียบในหอพักเหมือนจะกลืนกินเธอลงไป เธอเก็บข้าวของอย่างเร่งรีบ แต่เมื่อกำลังจะออกจากห้อง เห็นเงาดำของเด็กหญิงในกระจกห้องน้ำ เธอหันขวับกลับไป แต่ไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้น

เสียงฝีเท้าเบา ๆ ดังจากทางเดิน แพรหยุดนิ่ง ตัดสินใจเดินไปเปิดประตู และพบว่าทางเดินว่างเปล่า เธอยืนอยู่ตรงนั้น ครู่หนึ่งก่อนจะได้ยินเสียงกระซิบ “แพร…แพร…” ดังมาจากห้อง 407

แพรถูกดึงดูดให้เดินเข้าไป ในห้องนั้นกลิ่นอับเข้มข้นกว่าเดิม เธอเห็นหญิงสาวผมสั้นในชุดนอนซีด ๆ ยืนอยู่ตรงมุมมืด เงานั้นเงยหน้าขึ้นช้า ๆ เปิดเผยใบหน้าซีดเผือดตาโหลลึก

“ช่วยด้วย…” เสียงกระซิบดังขึ้นพร้อมกับเงาดำนั้นก้าวเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ

แพรหวาดกลัวจนตัวแข็ง แต่ก็ไม่อาจหลบหนี เงาดำนั้นค่อย ๆ ซึมเข้ามาใกล้ ไหลผ่านแขนและร่างของแพร เย็นเฉียบไหลไปทั้งร่างกาย เธอพยายามตะโกนแต่ไม่มีเสียง

ภาพสุดท้ายก่อนหมดสติ คือแววตาว่างเปล่าของหญิงสาวคนนั้น…และเสียงกระซิบแผ่ว ๆ ในความมืด “ไม่มีใครออกจากที่นี่ได้…”

เมื่อแพรตื่นขึ้นมา เธอนอนอยู่บนเตียงในห้อง 412 ทุกอย่างดูเหมือนปกติ อิงนั่งอยู่ข้างเตียงยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เมื่อแพรเดินไปที่กระจก เธอสบตากับเงาดำในกระจกที่ไม่ใช่ตัวเองอีกแล้ว

ความเงียบในหอวิเชียราวดียังคงดำเนินต่อไป รอคอยเหยื่อรายใหม่ที่หลงเข้ามาในเสียงเงียบนี้…ตลอดกาล