เสียงฝนปรอยเบา ๆ ในเช้าวันจันทร์ทำให้บรรยากาศในออฟฟิศสูงสิบสองชั้นย่านสีลมดูเงียบเหงา ข้าวฟ่างวางกระเป๋าใบเล็กไว้ที่โต๊ะอย่างเหนื่อยล้า เธอถอนใจช้า ๆ เมื่อเจอคอมพิวเตอร์ยังค้างหน้าเดิมจากเย็นวันศุกร์ งานชิ้นสำคัญยังคงรอ เธอมองไปทางกระจก เห็นภาพตัวเองสะท้อนหม่นเศร้า รอบดวงตาเข้มคล้ำจากการนอนไม่พอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มาแต่เช้าเชียวนะ” เสียงธีร์ดังแผ่วเบา เขายืนที่โต๊ะตรงข้าม กลิ่นกาแฟดำยังคละคลุ้ง สายตาของเขาเหมือนลังเลจะทักทายต่อหรือปล่อยให้ความเงียบทำงานต่อไป
“ก็…อยากรีบเคลียร์สตอรี่บอร์ด ส่งหัวหน้าไง” ข้าวฟ่างตอบ โดยไม่จับตามองเขาตรง ๆ มือหยิบแฟ้มขึ้นบังใบหน้าเล็กน้อย คำพูดเธอเต็มไปด้วยความแข็งกร้าวที่แฝงความกลัวเอาไว้
ธีร์หัวเราะในลำคอเบา ๆ รอยยิ้มนั้นไม่ได้ส่งมาถึงดวงตา “เราต้องรีบนำเสนอตอนบ่าย แต่ฉันคิดว่ามันยังไม่พอ ใจ”
ข้าวฟ่างนิ่งไป เธอรวบรวมความกล้าสบตาธีร์ มองเห็นรอยล้าบางเบาในแววตาคู่นั้น ราวกับต่างคนต่างแบกภาระที่มองไม่เห็น
“เรามาคุยกันอีกทีหลังประชุมไหม” ข้าวฟ่างถามพลางเม้มปากเล็กน้อย หวังให้บทสนทนานี้จบลงเร็ว ๆ
ธีร์พยักหน้าแต่ไม่มีร่องรอยยิ้ม เขาหยิบแก้วกาแฟกลับไปนั่งพิงโต๊ะ อาการกระวนกระวายของธีร์ไม่ได้รอดพ้นสายตาข้าวฟ่าง ทว่าเธอก็แสร้งทำเป็นไม่เห็น
ช่วงบ่ายวันเดียวกัน ข้าวฟ่างและธีร์นั่งข้างกันในห้องประชุมขนาดกลาง หัวหน้าสาวชี้จอโปรเจกเตอร์ พร้อมตำหนิงานของทั้งคู่ ข้าวฟ่างจิกมือแน่นจนคนข้าง ๆ สังเกตเห็น เธอไม่ยอมโต้แย้ง ฟังคำวิจารณ์จนจบ
หลังประชุม เธอเดินนำออกมาโดยไม่พูดกับธีร์ ทิ้งระยะห่างเหมือนตั้งใจ ธีร์เดินตามหลัง ช่วงหนึ่งเหมือนจะเรียกชื่อเธอ แต่เปลี่ยนใจแล้วปล่อยให้ความเงียบกั้นกลาง
ตกเย็น ข้าวฟ่างยังอยู่ที่ออฟฟิศ เก็บของช้า ๆ เมื่อเห็นไฟห้องธีร์ยังเปิดอยู่ เธอสูดลมหายใจก่อนเดินเข้าไปยืนที่ประตู “ธีร์…คุยกันได้ไหม”
เขาเหลือบตามอง ไม่พูดอะไรซักพัก ข้าวฟ่างลูบแขนเหมือนพยายามปลอบตัวเอง “คือ…ฉันขอโทษที่วันนี้ไม่ช่วยอะไรเลย”
ธีร์โยนปากกาลงบนโต๊ะ แล้วถอนหายใจยาว “เราไม่จำเป็นต้องขอโทษ มันเป็นโปรเจกต์ของทั้งสองคน”
“แต่ฉันน่าจะอธิบายให้ดีกว่านี้ ฉันกลัวจะพูดผิด…กลัวจะทำงานเสีย”
ธีร์เว้นจังหวะอยู่นานก่อนพูด “เราก็ไม่ได้เก่งเรื่องพูดเหมือนกัน ไม่ต้องแบกไว้คนเดียว”
ข้าวฟ่างเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาคลาดไปจนเห็นวิวฝนพรำด้านนอก “นายเคยรู้สึก…ไม่มั่นใจบ้างไหม ว่าสิ่งที่ทำอยู่ มันจะพอไหม”
ธีร์หัวเราะแผ่ว “ทุกวันเลยมั้ง”
ความเงียบระหว่างสองคนค่อย ๆ ละลายลง ธีร์ชวนข้าวฟ่างเดินไปกินข้าวเย็นข้างตึก ระหว่างทางต่างคนต่างไม่พูดอะไรมาก แต่บรรยากาศไม่อึดอัด เหมือนต่างแบ่งปันความเงียบที่เข้าใจได้โดยไม่ต้องใช้ถ้อยคำ
ร้านข้าวต้มเล็ก ๆ ให้แสงไฟอบอุ่น ข้าวฟ่างนั่งกอดอกมองคนตรงข้าม “ฉันเคยอยากเป็นนักเขียนนิยาย”
ธีร์ชะงักไป ดูเหมือนจะคิดอะไร “แต่ก็มาทำงานโฆษณาแทน”
“เพราะบ้านล้มละลาย ฉันต้องหางานมั่นคง… ฉันไม่เกลียดมันหรอกแต่รู้สึกเหมือนพลาดบางอย่างในชีวิต”
ธีร์ถอนใจเบา ๆ สบตาเธอนานกว่าปกติ “ฉันก็ไม่ได้อยากเป็นนักเขียนบทโฆษณาเหมือนกัน แค่อยากพิสูจน์ตัวเอง”
มีความเงียบเกิดขึ้นอีกครั้ง ข้าวฟ่างหลบตา กลัวว่าเขาจะเห็นความเปราะบางของตัวเอง
“นายกลัวอะไรไหม…”
ธีร์คิดสักพัก “กลัวล้มเหลว กลัวคนดูถูก…กลัวถูกทิ้ง”
ข้าวฟ่างพยักหน้าช้า ๆ ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในใจเธออย่างช้า ๆ ระหว่างบทสนทนาและความเงียบที่เชื่อมโยงถึงกัน
หลังวันนั้น ข้าวฟ่างกับธีร์เริ่มแลกเปลี่ยนความคิดในเรื่องงานใกล้ชิดขึ้น แต่ก็ยังมีระยะห่างที่มองไม่เห็น ธีร์จะพูดคุยน้อย ถามถึงแค่เรื่องงานเป็นส่วนใหญ่ ข้าวฟ่างพยายามเปิดใจแต่ก็ยังตั้งกำแพงเอาไว้
วันหนึ่งธีร์ทำงานพลาดส่งผลใหญ่ โฆษณาถูกลูกค้าปฏิเสธทั้งแคมเปญ ข้าวฟ่างถูกกดดันให้เป็นคนรับผิดชอบร่วม เธอรู้สึกผิดและโกรธธีร์ที่ไม่ออกมาปกป้องกัน
หลังประชุม ข้าวฟ่างลูกน้ำตาไหลเงียบ ๆ ในห้องน้ำ หยิบมือถือขึ้นมากดขอเปลี่ยนโปรเจกต์ในไลน์กลุ่ม ธีร์เห็นข้อความนั้นแต่ไม่ตอบ เพียงแต่นั่งนิ่ง ๆ ในมุมของตัวเอง
ช่วงเวลานั้นความห่างเริ่มบานปลาย ข้าวฟ่างหลีกเลี่ยงที่จะเจอธีร์ แม้จะรู้สึกเจ็บที่ปล่อยให้ทุกอย่างหายไปง่าย ๆ เธอกลับไม่กล้าพูดตรง ๆ ว่าสิ่งที่เสียใจที่สุดไม่ใช่เรื่องงาน แต่เป็นการที่ธีร์ไม่อยู่ข้างกันในเวลาสำคัญ
ธีร์เองก็กลายเป็นคนเงียบขรึมมากขึ้น เขาเริ่มเลิกชวนข้าวฟ่างคุย หลังเลิกงานเขาเลือกจะเดินกลับบ้านคนเดียวอย่างช้า ๆ ความว่างเปล่าในใจค่อย ๆ กัดกินความกล้าของเขาทีละน้อย
คืนวันหนึ่ง ข้าวฟ่างเมาในปาร์ตี้ออฟฟิศเพราะอยากลืมความกดดัน ขณะกลับคอนโดเพียงลำพัง ธีร์เป็นคนเดียวที่ตามเธอไปเรียกแท็กซี่ เขาประคองข้าวฟ่างไว้อย่างยากลำบาก ข้าวฟ่างฟุบซบไหล่เขา พึมพำเสียงเบา “ฉันแค่ไม่อยากอยู่คนเดียว…แต่ฉันก็ไม่รู้จะเรียกหาใคร…”
ธีร์นิ่งไปนานก่อนจะพูด “แต่ฉันยังอยู่ตรงนี้นะข้าวฟ่าง ถึงนายจะไม่ต้องการ…”
ข้าวฟ่างร้องไห้เงียบ ๆ จับแขนธีร์แน่น ไม่มีคำว่าขอโทษหรือสารภาพในคืนนั้น มีเพียงความรู้สึกลึกล้ำที่แฝงอยู่ระหว่างเสียงสะอื้นกับความเงียบในยามค่ำ
รุ่งเช้า ข้าวฟ่างต้องเผชิญหน้ากับคำวิจารณ์จากหัวหน้าอีกครั้ง คราวนี้ธีร์ยืนขึ้นอธิบายแทนเธอ ช่วยรับผิดชอบโดยไม่ลังเล สายตาข้าวฟ่างเริ่มเปลี่ยนศรัทธาในตัวชายหนุ่มอีกครั้ง แม้รอยร้าวจะยังไม่หาย
เทศกาลสงกรานต์ใกล้เข้ามา ออฟฟิศเงียบเหงา ข้าวฟ่างและธีร์ต้องอยู่ทำโอทีด้วยกันหลายคืน บทสนทนาหลังเลิกงานก็ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นเรื่องส่วนตัว เช่น อาหารจานโปรด เพลงที่ชอบ หรือความทรงจำในวัยเด็ก
แต่ลึก ๆ ต่างคนต่างมีแผลในใจ ข้าวฟ่างกลัวผิดหวังซ้ำ ธีร์เองก็ยังมีอดีตความรักที่เคยทำให้เจ็บปวดติดตัว
วันหนึ่ง ข้าวฟ่างเผลอเห็นรูปถ่ายหญิงสาวในกระเป๋าของธีร์ เธอลังเลจะถาม แต่เลือกจะนิ่งเฉยไว้ สายตาเธอเศร้าลึกแต่ซ่อนด้วยรอยยิ้มจางๆ “แฟนเก่านายเหรอ”
ธีร์ชะงักไป ยิ้มแห้ง “ไม่ได้เจอกันนานแล้ว ทุกอย่างมันจบไปแล้ว…แต่บางทีฉันก็ยังคิดถึงช่วงเวลาดี ๆ เหมือนกัน”
ข้าวฟ่างพยักหน้าช้า ๆ รู้สึกวูบโหวงในใจแต่ก็ไม่ถามอะไรอีกต่อ
หลังมื้อดึกวันหนึ่ง ข้าวฟ่างตัดสินใจเดินออกไปนั่งรับลมหัวมุมถนน ธีร์เดินตามพร้อมกับกาแฟร้อน ข้าวฟ่างถามเขา “นายอยากไปไกลกว่านี้ไหม…จากที่นี่…ไปต่างประเทศหรือเปิดร้านกาแฟเล็ก ๆ ในเชียงใหม่”
ธีร์ยิ้มบาง “ฉันอยากนะ แต่ก็กลัวเหมือนกัน กลัวล้มเหลว กลัวไม่มีใครเชื่อมั่นในตัวเรา”
“ฉันเองก็กลัว” ข้าวฟ่างพูดเสียงต่ำ “ฉันกลัวเดินออกไปจากที่นี่แล้วจะไม่มีใครเข้าใจ แต่ฉันก็เบื่อจะอยู่ตรงนี้เหมือนกัน”
บรรยากาศเย็นลง เธอมองแก้วกาแฟที่ธีร์ยื่นให้ช้า ๆ ยิ้มบาง “ขอบใจนะ”
ช่วงหนึ่งของเดือนเมษายน ธีร์ได้รับข้อเสนอให้ไปทำงานต่างประเทศ ข้าวฟ่างเห็นข่าวด้วยหัวใจรัวแรง เธอวูบไหว ไม่กล้าถามอะไรตรง ๆ ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
แต่ในใจลึก ๆ เธอกลัวการต้องแยกจาก กลัวว่าทุกอย่างจะจบลง เธอหลีกเลี่ยงธีร์มากขึ้น ไม่กล้าสบตา ไม่กล้าพูดถึงอนาคตเลยสักครั้ง
ธีร์สังเกตได้ แววตาเศร้าแต่ไม่พูดอะไร เขาถอยห่างออกมาทีละน้อยเกรงจะเป็นคนรั้งโลกของข้าวฟ่างไว้ ทั้งที่ลึก ๆ ไม่อยากไปไหน
อีกไม่กี่วันก่อนธีร์บิน ข้าวฟ่างตัดสินใจนั่งรอที่คอนโดเขาท่ามกลางความเงียบ ตลอดชั่วโมงที่นั่งรอข้าวฟ่างเปลี่ยนใจลุกเดินวนไปมา จนธีร์เดินเข้ามา เขาหยุดอยู่ปลายโซฟา มองเธออยู่นานก่อนจะพูด
“นายจะไม่บอกลา?”
ข้าวฟ่างสบตาเขาด้วยความลังเล เธอลังเลจะพูดยอมรับความรู้สึกบางอย่างหรือปล่อยให้ทุกอย่างจบแบบปกติธรรมดา
“ฉันไม่แน่ใจว่าควรรั้งนายไว้หรือควรดีใจกับโอกาสนั้นดี…”
ธีร์ยิ้มอ่อนโยน “ฉันเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าอยากไปเพราะอะไร หรือกลัวอยู่เพราะใคร”
ความเงียบอึดอัดงออยู่ระหว่างสองคน ข้าวฟ่างก้มหน้าลูบข้อมือตัวเองอย่างประหม่า สุดท้ายก็พูดช้า ๆ “ขอแค่ตอนนี้…เราอยู่ด้วยกันอีกสักคืนได้ไหม”
ธีร์ไม่ตอบ มีเพียงการนั่งลงข้างเธอ ให้ไหล่เธอซบเบา ๆ ในค่ำคืนที่แสงไฟเมืองส่องสลัว ข้าวฟ่างร้องไห้เงียบ ๆ ธีร์กุมมือเธอไว้แน่น
รุ่งเช้าในวันเดินทาง ข้าวฟ่างไปรับธีร์ที่สนามบินด้วยสายตาคลอน้ำตา “อย่าลืมนะว่าที่นี่ ยังมีคนรอ…”
ธีร์ยิ้มให้ “นายเองก็ต้องกล้าทำตามฝันเหมือนกัน”
สองคนยืนเงียบอยู่นาน ไม่มีคำสารภาพ ไม่มีจูบลา มีเพียงความเข้าใจที่เติบโตเหนือลมฝนและอดีตที่แตกสลาย
หลายเดือนต่อมา ข้าวฟ่างรวบรวมความกล้าออกจากงานเดิม มาเป็นนักเขียนนิยายอย่างที่เคยฝัน ส่วนธีร์ส่งอีเมลมาเล่าเรื่องราวที่พบเจอในต่างแดน ชีวิตใหม่ไม่ง่าย แต่ทั้งคู่ต่างเติบโต ฝ่าฟันข้อจำกัดในใจตัวเองและอดีตที่เคยผูกมัด
เรื่องราวความรักของข้าวฟ่างกับธีร์อาจไม่สมบูรณ์แบบ ไม่มีตอนจบโรแมนติกอย่างที่ใครฝันถึง แต่ในความจริงระหว่างบรรทัด ทั้งคู่ได้ค้นพบความกล้าที่จะเป็นตัวเอง แม้จะต้องปล่อยมือกันในบางวันก็ตาม
