เสียงกริ่งเลิกเรียนดังขึ้น เงียบงันทั่วห้อง ญาดาสะพายกระเป๋าเอนกายลงบนโต๊ะ ลมหายใจฟู่ออกมาช้า ๆ แล้วกุมมือแน่น พฤกษ์นั่งอยู่ด้านหลังสุด ไม่ได้เอ่ยคำใด แววตาเหนื่อยล้าแต่แอบเหลียวมองเธอผ่านแสงแดดยามเย็นที่ลู่เข้ามาทางหน้าต่าง เหมือนทุกวันที่เขาเลือกมุมเงียบ ๆ ซุกตัวกับสมุดวาดเล่นและหนังสือที่เต็มไปด้วยดินสอขีดเขียน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ญาดาเหลือบมองไปยังพฤกษ์ เธอยกขวดน้ำขึ้นจิบน้ำ แววตากวาดทั่วห้อง จุดที่สายตาหยุดคือหน้าต่างโต๊ะหลังสุด เธอเดินไปนั่งตรงข้ามกับพฤกษ์ เงียบอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงฝืน ๆ “เธอชอบวาดรูปเหรอ”
พฤกษ์เก็บดินสอลง ปลายนิ้วแตะกระดาษอย่างเงียบงัน ตอบด้วยเสียงเบา “ก็…สนุกดี ถ้าไม่มีใครมากวน”
ญาดายิ้มบาง “บางทีฉันก็อยากวาดบ้าง แต่เหมือนมือมันไม่ฟังหัวใจ”
พฤกษ์มองเธอ เขาสังเกตเห็นรอยยิ้มของญาดามีร่องรอยบางอย่างคล้ายความเศร้า แต่ไม่พูดอะไร
“บางทีมันก็แค่…อยากระบาย” ญาดาวางขวดน้ำ แววตาเหม่อลอยออกไปด้านนอก ท้องฟ้าทอแสงสีส้ม “ตอนเด็ก ๆ เคยคิดอยากเป็นศิลปิน แต่สุดท้าย…ก็ไม่กล้าพอและไม่มีใครสนับสนุนเลย”
เสียงของเธอสั่นนิด ๆ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน พฤกษ์เลื่อนสายตาลงที่ฝ่ามือของตัวเอง นิ้วขยับเขียนอะไรบางอย่างบนโต๊ะอย่างไม่รู้ตัว
ญาดาผลักกระดาษวาดรูปมาทางเขา “เธอวาดเป็นรูปอะไรก็ได้ที่คิดว่า เหมาะกับฉันนะ”
เขามองเธอนิ่ง ๆ แววตาสงสัย แต่สุดท้ายก็รับปากเงียบ ๆ “เดี๋ยวลองดู”
เสียงครูเวรเดินมาตาม นักเรียนเริ่มทยอยออกจากห้อง ญาดารีบลุกขึ้น หยิบกระเป๋าเอ่ยอาย ๆ “ไว้ดูวันหลัง เผื่อชอบนะ” ก่อนจะเดินออกไป โดยที่ยังไม่ทันได้บอกขอบคุณ
วันต่อมา ห้องเรียนกลับคึกคัก เด็กผู้ชายกลุ่มหนึ่งล้อมญาดาไว้ พูดจาแซวเสียงดัง พฤกษ์เห็นเหตุการณ์ แต่นั่งเงียบอยู่เช่นเคย ญาดายิ้มแบบเสียไม่ได้ พยายามหลบสายตา
“ญาดา เธอจะไปแข่งร้องเพลงใช่เปล่า สุดยอดเลย ร้องให้ฟังเลยดิ!” เด็กชายคนหนึ่งพูด
เธอหัวเราะเก้อ ๆ “ไว้บนเวทีแล้วกันนะ เลิกเซ้าซี้ได้แล้ว ไม่งั้นฉันเปลี่ยนใจไม่แข่งหรอก!”
พฤกษ์ก้มหน้า เสียงสนทนาเหล่านั้นเหมือนดังขึ้นในใจเขาทุกถ้อยคำ แต่เขากลับเลือกนั่งวาดรูปในสมุดอยู่เงียบ ๆ
เย็นวันเดียวกัน ญาดานั่งซึมอยู่ในห้องดนตรี คุณครูให้เธอรอซ้อมร้องหลังเลิกเรียน ทว่าเมื่อเสียงฝนตกดังเปาะแปะ outside เธอสบตากับรูปลายเส้นแนวตลกในสมุดเล่มนึงข้างเปียโน “นี่ของใครนะ?”
มือเล็ก ๆ ของพฤกษ์ผลักประตูแผ่วเบา เขาเหมือนลังเลใจแต่ก็เดินไปหยิบสมุดแล้วทำท่าจะออกไป ญาดาเอื้อมมือคว้าแขนเขาไว้ “ฉันเห็นนะ นายวาดน่ารักดี พอมีเวลาไหม? จะฟังฉันร้องบ้างไหม?”
เขาชะงัก ไม่แน่ใจว่าควรปฏิเสธหรือเปล่า สุดท้ายก็พยักหน้าเบา ๆ แล้วนั่งลงตรงเก้าอี้ตัวใกล้เปียโน
เสียงเปียโนกับน้ำเสียงใสดังกังวาน เงียบไปครู่หนึ่ง หลังสิ้นเสียงเพลง ญาดาก้มหน้า “บางทีมันก็เหมือนทุกคนรับฟังเรา…แต่เอาเข้าจริง ก็กลัวไม่มีใครเข้าใจจริง ๆ น่ะ”
พฤกษ์อยากพูดบางอย่างแต่ลังเล สุดท้ายเสียงฝนกลบประโยคเหล่านั้น ญาดายิ้มจาง ๆ แล้วขอบคุณเขา
วันหนึ่ง พฤกษ์นั่งวาดภาพญาดาไว้ในสมุด เขาวาดเธอในแบบที่เธอดูกล้าหาญ มีรอยยิ้มเปื้อนแววเหงา หน้ากระดาษเปื้อนรอยนิ้วเปียก ๆ เขาวางใจไม่ได้จะให้ญาดาดู เพราะทุกครั้งที่คิดจะยื่นให้ มือเขากลับสั่น
กลุ่มเพื่อนเริ่มสังเกต”เออ แก…ทำไมช่วงนี้นายไปซุ่มอยู่กับญาดาวะ? เสร็จแน่ๆ” เพื่อนพฤกษ์แซว
เขาหลบตา ยิ้มแบบจำใจ “มันก็…แค่ช่วยกันทำงานส่งอาจารย์”
ญาดากำลังซ้อมรอบสุดท้ายก่อนวันแข่ง เธอนั่งมองมือถือ เงียบไปครู่ใหญ่ก่อนตัดสินใจทักข้อความไปหาพฤกษ์ “ถ้าว่าง พรุ่งนี้มาดูฉันร้องเพลงได้ไหม”
พฤกษ์อ่านข้อความ ตัวหนังสือใจสั่น ๆ อยู่นาน คำตอบของเขามีแต่เครื่องหมายจุด “…” กว่าจะพิมพ์ตอบ “โอเค”
วันแข่งขัน โรงเรียนแน่นขนัด ญาดาขึ้นเวที ใจเธอสั่นผิดปกติ เธอกวาดตามองผู้ชม คนที่เธอมองหาไม่ใช่ครอบครัว ไม่ใช่เพื่อน แต่กลับเป็นเด็กชายโต๊ะหลังสุดในห้องเรียนนั่นเอง เธอค้นหาใบหน้าพฤกษ์ท่ามกลางฝูงชน และในที่สุดเธอก็เห็นเขายืนหลบมุมอยู่ด้านหลังสุด
ญาดาตั้งใจจะร้องเพลงที่เธอแต่งเอง มีบางเนื้อร้องพูดถึงความกลัว ความฝันที่ถูกซ่อน ญาดาหลับตา หายใจลึกก่อนปล่อยเสียงนั้นออกมา ทุกเสียงค่อย ๆ เงียบ หัวใจพฤกษ์เต้นเร็วเมื่อได้รับแรงสั่นสะเทือนจากทุกวรรคท่อน เขาไม่รู้ว่าทำไม แต่มือกำแน่นจนรู้สึกวูบวาบ
เสียงปรบมือดังขึ้น ญาดามองหน้าพฤกษ์ เขายิ้มให้เธอเบา ๆ เธอกลับยิ้มแปลก ๆ เหมือนมีบางอย่างค้างคา แต่ก็ไม่มีโอกาสได้พูดทันทีเมื่อคุณครูและกลุ่มเพื่อนเดินเข้ามาคล้องดอกไม้แสดงความยินดี
เวลาผ่านไป ญาดากลายเป็นเหมือนดาวเด่น เธอถูกโรงเรียนส่งชื่อไปเป็นผู้แทนประกวดระดับจังหวัด แต่อีกมุมหนึ่ง ญาดาทะเลาะกับแม่หนัก เนื่องจากแม่ไม่อยากให้ญาดามุ่งเรื่องร้องเพลง แม่อยากให้เธอกลับมาโฟกัสเรียนเพื่อเตรียมสอบมหาวิทยาลัย จึงยื่นคำขาด ถ้าหากญาดาไปแข่ง จะตัดค่าใช้จ่ายส่วนตัวทั้งหมด
ญาดาซึม หลบมาในโรงเรียนตอนเย็น พฤกษ์เดินผ่านมาเห็นเธอนั่งทรุดกับพื้น ญาดาหันหลังให้พฤกษ์ ไม่พูดอะไร
พฤกษ์ลังเลนาน ก่อนนั่งลงข้าง ๆ กล่าวเบา ๆ “ถ้าแม่ห่วง…ก็คงแปลว่าอยากให้เธอสบายใจ แต่ถ้ามันทำให้เธออึดอัดขนาดนี้…ก็น่าเศร้านะ”
เธอก้มหน้า เม้มปากแน่น น้ำตาซึม “บางทีมันก็ยาก…อยากทำให้แม่ภูมิใจ แต่ก็ไม่อยากวิ่งหนีความฝันตัวเอง”
เขานิ่ง สุดท้ายส่งสมุดสเก็ตภาพให้ ญาดาเปิดดูเจอรูปที่พฤกษ์วาดตัวเธอหลายรูปในอารมณ์ต่างๆ ทุกภาพมีข้อความสั้นๆ เขียนไว้: “กล้าหัวเราะ กลัวร้องไห้ ฝันอยากบิน” ญาดาส่ายหัวเบา ๆ หัวเราะปนสะอื้น
ญาดาตัดสินใจไม่บอกใครว่าไปซ้อมแข่ง เธอขอพฤกษ์ช่วยปลอมเป็นว่ากลับบ้านแล้ว เธอลังเลกับตัวเองอยู่หลายครั้ง ในที่สุดพฤกษ์ก็ยอมช่วย และสุดท้ายทั้งสองก็ใช้เวลาร่วมกันมากขึ้นทุกวันหลังเลิกเรียน กลายเป็นความสนิทสนมแนบแน่นโดยไม่รู้ตัว
วันหนึ่ง ญาดาชวนพฤกษ์ออกไปนั่งริมคลองหน้าหมู่บ้าน เวลาตะวันตกดิน ทั้งคู่ต่างนิ่งเงียบ สายน้ำกับท้องฟ้าเงียบสงบ
“นายไม่เคยคิดจะเป็นเพื่อนกับใครในห้องเหรอ” ญาดาเริ่มขึ้น
พฤกษ์หัวเราะแผ่ว “เป็นไม่เก่ง”
“ทำไมล่ะ”
“มันเหนื่อยน่ะ อยู่กับคนแล้วเหนื่อย ใส่หน้ากากตลอดเวลา”
ญาดามองเขานาน เหมือนกำลังค้นอะไรในแววตา “แล้วกับฉันล่ะ”
พฤกษ์เงียบ สะกดกลั้นคำตอบ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ “ก็…ไม่เหนื่อยเท่าไหร่”
ศึกประกวดเพลงระดับจังหวัดใกล้เข้ามา แม่ของญาดารู้ความจริง จึงต่อว่าอย่างหนัก เธอหนีน้ำตานองหน้าแอบมาหาพฤกษ์ตอนค่ำที่สนามโรงเรียน พฤกษ์รอรับอย่างอึดอัดแต่ยอมเป็นเพื่อนคุย ทั้งสองนั่งพิงกำแพงพยามกลบความอึดอัดท่ามกลางไอเย็น
“ฉันมันดื้อใช่ไหม” ญาดาพูดสั่นๆ
พฤกษ์ส่ายหน้า “แค่กล้าฝันมากกว่าคนอื่น”
ญาดายิ้มเศร้า “ถ้านายกลัวอะไรที่สุดคืออะไร”
“…กลัวถูกทิ้งไว้ข้างหลัง”
“เหมือนฉันเลย”
ทั้งคู่สบตากันเงียบ ๆ พฤกษ์หัวเราะแผ่ว ๆ “น่าแปลกปะวะ…คนที่เหมือนกันดันไม่กล้าบอกกันตรงๆ” ญาดาถอนใจพยักหน้าเบา ๆ
หลังวันนั้น ญาดาหายไป ส่งแค่ข้อความสั้น ๆ “ขอเวลาคิด” พฤกษ์รอ…รอ…และรอ เขาเอาแต่ดูรูปที่วาดไว้ ไม่พูดกับใคร ไม่มีใจเรียน ไม่มีแรงวาดภาพเหมือนแต่ก่อน
วันประกวดจริง ญาดาไม่ได้แข่ง เสียงลือกระจายทั่วโรงเรียนว่าญาดาถูกแม่ดึงตัวกลับบ้าน เถียงกันรุนแรงจนครอบครัวห้ามออกนอกบ้าน
สองอาทิตย์ผ่านไป พฤกษ์พยายามใช้ชีวิตเหมือนไม่เปลี่ยนแปลง ทว่าในใจเต็มไปด้วยความว่างเปล่า วันหนึ่งเขาเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งแทรกอยู่ในสมุดสเก็ต ภาพที่ญาดาเขียนให้เขาครั้งหนึ่ง มันคือรูปผู้ชายที่กำลังนั่งวาด กับข้อความ “ชีวิตที่มีความกลัว แต่กล้าที่จะอยู่” เขาน้ำตาคลอ ตัดสินใจเดินทางไปหาญาดาถึงบ้าน แม้จะถูกปฏิเสธ เขาก็ยังนั่งรอที่หน้ารั้วบ้าน เงียบงันจนพลบค่ำ
เสียงญาดาแว่วมาจากหน้าต่างห้อง “นายจะรอถึงเมื่อไหร่”
เขาเงยหน้าขึ้น “จนกว่าจะกล้าพูดทุกอย่าง”
ความเงียบขยับเวิ้งว้าง ญาดาจึงเดินออกมานั่งข้าง ๆ ริมรั้วบ้าน
เธอร้องไห้อีกครั้ง “นายว่าฉันผิดไหม ถ้าเลือกฝันตัวเองมากกว่าครอบครัว”
พฤกษ์พยักหน้าเบา ๆ “คนเราก็คือคน เราต้องฝัน ต้องกลัว ต้องเลือก แล้วต้องรับผิดชอบ”
ญาดาหัวเราะทั้งน้ำตา “นายมันแปลกดีนะ ทำไมชอบอยู่หลังห้องนัก”
“เห็นอะไรเยอะดี อยู่หลังห้องเงียบ ๆ”
ญาดาจ้องตาเขา “แล้วเห็นอะไรจากฉัน”
เขายิ้ม ก่อนจะกล้าพูดโดยไม่ก้มหน้า “เห็นเด็กผู้หญิงที่พยายามวิ่งหาความฝันมาตลอด”
ญาดาเอื้อมจับมือเขา เธอพูดเสียงสั่น “จะกล้าอยู่ข้างฉันนานแค่ไหน ถ้าต้องเหนื่อยกับโลกของฉัน”
เขายิ้มอาย ๆ “ถ้าวิ่งไม่ทัน ก็จะวาดรูปรอ”
ญาดาหัวเราะเบา ๆ ซบไหล่เขา
เวลานั้นเอง ครอบครัวของญาดายื่นคำประนีประนอม ญาดายังต้องเรียนและเตรียมสอบ แต่ถูกอนุญาตให้เลือกประกวดร้องเพลงได้ภายใต้เงื่อนไขและข้อตกลงใหม่ เธอยิ้มออกครั้งแรกในรอบเดือน ๆ
เมื่อวันสำเร็จมาถึง ญาดามองหาพฤกษ์ในหมู่ผู้ชม พฤกษ์นั่งอยู่หลังสุดเช่นเคย แต่คราวนี้ไม่ได้หนีหลบ เขาหยิบสมุดวาดขึ้นมา ค่อย ๆ สเก็ตภาพเธอบนเวทีในฐานะผู้กล้าของตัวเอง
หลังการแสดงจบ ทั้งคู่ไม่ได้พูดคำว่ารัก ไม่มีสัญญา แต่เดินกลับบ้านคุยเรื่องฝัน เรื่องความกลัว และเรื่องวันพรุ่งนี้ที่ต้องเลือกก้าวด้วยตัวเอง
ในห้องเรียนเดิม หลังเวทีเดิม ฝั่งหนึ่งยังมีเด็กชายที่วาดฝัน อีกฝั่งหนึ่งคือเด็กสาวที่กล้าบิน ทั้งคู่ค่อย ๆ เรียนรู้จะอยู่อย่างไรข้าง ๆ กันด้วยหัวใจที่เติบโตขึ้น
